کد خبر: ۳۳۳۱۷۳۱

تاریخ: ۳۰ تير ۱۳۹۴ - ۱۲:۳۵

تهیه‌کننده «مختارنامه» پیشنهاد کرد:

تشکیل هیئتی از نمایندگان و علما برای نظارت بر ساخت فیلم‌های دینی

گروه هنر: محمود فلاح با بیان اینکه وقتی می‌خواهند به فیلمنامه‌های تاریخی و دینی مجوز ساخت دهند باید نظر علما لحاظ شود، افزود: باید هیئتی با حضور علمای دینی و نمایندگان مجلس تشکیل شود تا درباره ساخت فیلم‌های دینی در آن تصمیم‌گیری به عمل آید.

محمود فلاح، تهیه‌کننده سریال «مختارنامه» در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) درباره شرایط فیلمسازی در حوزه تاریخی و مذهبی اظهار کرد: مهمترین شرط برای تولید یک اثر تاریخی در حوزه صدر اسلام، داشتن یک فیلمنامه خوب است که به واسطه آن بتوان کاری قوی و ارزشمند خلق کرد. در این عرصه تجربه تولیدات مشابه هم نشان داده، کارهایی موفق هستند که توانسته‌اند به ویژگی‌های مورد نظر دست پیدا کنند؛ البته اینکه چگونه می‌شود به یک فیلمنامه خوب دست یافت، خود بحثی مفصل دارد که به صورت خلاصه به آن اشاره‌ای داریم.

وی افزود: این گونه نیست که فکر کنیم یک فیلمنامه‌نویس قادر است به تنهایی در حوزه تاریخ اسلام، فیلمنامه‌ای قوی و خوب بنویسد، چون این عرصه به اندازه‌ای وسیع است که نباید به تنهایی به آن پرداخت. اتفاقی که اگر رخ دهد موجب پایین آمدن کیفیت یا برخی تحریف‌های احتمالی خواهد شد. برای همین بهترین پیشنهاد این است که کارشناسان تاریخی و مذهبی در کنار فیلمنامه‌نویس قرار گیرد تا راهنمایی‌های لازم هم انجام شود؛ همچنین باید از مطالعات و منابع کتابخانه‌ای نیز غافل نشد.

تهیه‌کننده «مختارنامه» تاکید کرد: در ساخت سریالی چون «مختارنامه» یا «امام علی(ع)» تمام تلاش صورت گرفت تا فیلمنامه‌ای خوب در اختیار کارگردان قرار گیرد؛ توفیقی که به مدد تجربه و آگاهی داود میرباقری روی داد، اما متاسفانه برخی مواقع اتفاقاتی روی می‌دهد که برای فیلم‌ها و سریال‌های تاریخی و مذهبی حواشی ناخواسته پدید می‌آید. برای مثال ما صحنه شهادت حضرت ابوالفضل(ع) را به تأکید رئیس وقت سازمان صدا و سیما ساختیم، حتی آن صحنه در بازیدی که عزت‌الله ضرغامی و نمایندگان مجلس از پشت صحنه «مختارنامه» داشتند، به نمایش درآوردیم و بسیار نیز مورد توجه قرار گرفت، ولی زمانی که می‌خواست آن بخش، پخش شود سریال با حواشی رو به رو شد که به ما دستور دادند آن صحنه روی آنتن نرود.

علمای دینی درباره فیلمنامه‌های مذهبی نظر دهند

فلاح ادامه داد: تمام حرف من این است که به یقین علمای دین باید درباره موضوعات دینی در فیلم‌ها و سریال‌های تاریخی مذهبی نظر دهند، بنابراین اگر درباره یک کار تاریخی به نظر علما تکیه می‌شود باید آن نظر لحاظ شود، البته اگر اشکالی وجود دارد سازمان سینمایی یا صدا و سیما قبل از ساخته شدن اثر باید پیش‌بینی‌های لازم را بکند و در صورت لزوم اجازه ساخت را ندهد، نه اینکه کاری را تولید کنیم، اما به هر دلیل ممکن از نمایش آن خودداری به عمل آوریم. این اتفاق تنها باعث یاس و ناامیدی در بین سینماگران خواهد شد.

وی تاکید کرد: سال‌هاست ما درباره کم‌کاری در حوزه سینمای دینی و مذهبی سخن می‌گوییم. دائم این گفته را عنوان می‌کنیم که سینما در این حوزه کم‌کار است، اما اگر بخواهیم منصفانه قضاوت کنیم، آیا شرایطی را فراهم آورده‌ایم تا سینماگران در این زمینه فعالیت کنند؟ مسلماً جواب خیر است، ولی معمولاً تقصیرها به گردن سینما می‌افتد. با این توضیح و اتفاقات اخیر که در سینما روی داده، بعید می‌دانم که فیلمسازی به زودی جرئت کند که بخواهد درباره عاشورا فیلمی تولید کند.

مدیر تولید سریال «امام علی(ع)» در پاسخ به این سؤال که مجوز ساخت در سازمان سینمایی تا چه حد دارای اعتبار است، گفت: اعضای هیئتی که به فیلم‌های سینمایی مجوز ساخت می‌دهد مطمئناً افرادی هستند که در حوزه مسائل دینی ناآگاه نیستند، در ضمن وقتی کارهایی تاریخی - دینی به آنها پیشنهاد می‌شود از مشاوره کارشناسان مذهبی بهره می‌برند، اما انگار این اتفاقات کافی نیست و باید افراد بیشتری را در این هیئت جا داد تا همه نظرها تأمین شود، چون با اتفاقات اخیر به این نتیجه رسیدیم که سازمان سینمایی نمی‌تواند تمام قد از فیلم‌هایی که به آن مجوز ساخت و نمایش می‌دهد حمایت کند. پیشنهاد من برای رفع این معضل نیز تشکیل هیئتی متشکل از نمایندگان مجلس و علمای دینی است تا درباره این فیلم‌ها قبل از ساخت تصمیم بگیرند تا دیگر شاهد نادیده گرفتن یک فیلم عاشورایی نباشیم.

عدم حمایت صدا و سیما از لوکیشن «مختارنامه»

فلاح در پایان درباره لوکیشن «مختارنامه» نیز چنین بیان کرد: این محل می‌توانست لوکیشنی برای فیلم‌های مختلف باشد، اما متاسفانه به دلیل عدم حمایت‌های صدا و سیما این محل به صاحبان شخصی آن واگذار شد و هم اکنون در حال خراب شدن است، البته تنها دلیلی که باعث شده تا به امروز آن را تخریب نکنند، حساسیت امام جمعه و مردم احمدآباد است که برای این محل دل می‌سوزانند.