کد خبر: ۳۳۹۱۶۸۶

تاریخ: ۳۰ مهر ۱۳۹۴ - ۱۵:۰۵

فتح خون/ فصل دهم؛ تماشاگه راز

تا دستان ظاهر بریده نشود، بال‌های بهشتی نخواهد رست

گروه هنر: در فصل پایانی «فتح خون»، حسین(ع) تنها پای در میدان کارزار می‌گذارد، رو در روی خیل عظیم کفتارصفتانی که به قتال او آمده‌اند اما او سراسیمه مشتاق دیدار معبود است.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) فصل دهم از نوشتار «فتح خون» به نسبت دیگر فصل‌های آن کوتاه است چرا که شهید آوینی مجالی برای پایان دادن به این متن نیافت و به خیل عاشوراییان پیوست:
راوی:
حسین دیگر هیچ نداشت که فدا کند، جز جان که میان او و ادای امانت ازلی فاصله بود... و اینجا سدرة‌المنتهی است. نه... که او سدرة‌المنتهی را آنگاه پشت سرنهاده بود که از مکه پای در طریق کربلا نهاد... و جبرائیل تنها تا سدرة‌المنتهی همسفر معراج انسان است . او آنگاه که اراده کرد تا از مکه خارج شود گفته بود: «من کان فینا باذلاً مهجته و موطناً علی لقاءالله نفسه فلیرحل معنا، فاننی راحل مصبحا ان شاءالله تعالی». سدرةالمنتهی مرزدار قلمرو فرشتگان عقل است. عقل بی‌اختیار. اما قلمرو آل کسا، ساحت امانتداری و اختیار است و جبرائیل را آنجا بار نمی‌دهند که هیچ ، بال می‌سوزانند . آنجا ساحت «انی اعلم ما لاتعلمون» است ، آنجا ساحت علم لدنی است ، رازداری خزاین غیب آسمان‌ها و زمین؛ آنجا سبحات فنای فی الله است و بقای بالله و مرد این میدان کسی است که با اختیار ،از اختیار خویش درگذرد و طفل اراده‌اش را در آستان ارادت قربان کند ... و چون اینچنین کرد، درمی‌یابد که غیر او را در عالم اختیار و اراده‌ای نیست و هر چه هست اوست. اما چه دشوار می‌نماید طی این عرصات! آنان که به مقصد رسیده‌اند می‌گویند میان ما و شما تنها همین «خون» فاصله است ؛ تا سدرةالمنتهی را با پای عقل آمده‌ای، اما از این پس جاذبه جنون ، تو را خواهد برد... طیّ این مرحله دیگر با پای اراده میسور نیست ؛ بال می‌خواهد و بال را به عباس می‌دهند که دستانش را در راه خدا قربان کرد.
این حسین است که عرصات غایی خلافت تکوینی انسان را تا آنجا پیموده است که دیگر جز جان میان او و مقصود فاصله نیست. آنان که با چشم ظاهر می‌نگرند او را دیده‌اند که بر بالین علی اکبر «علی الدنیا بعدک العفا» گفته است و بر بالین قاسم «عزَّ والله علی عمک ان تدعوه فلا یجیبک او یجیبک ثم لا ینفعک» و اکنون بر بالین ابی الفضل عباس می گوید: «الان انکسر ظهری و قلت حیلتی» ،اما حجاب‌های نور را نمی‌بینند که چه سان از هم دریده و رشته‌های پیوند روح را به ماسوی الله چه سان ازهم گسسته ! نه ماسوی الله ، که اینجا کلام نیز فرشته سان فرو می‌ماند.مردانگی و وفای انسان نیز به تمامی ظهور یافت و آن قامت مردانه عباس بن علی با دستان بریده بر شریعه فرات، آیتی است که روح از این منزلگاه نیز گذشته است و عجیب آن است که آن باطن چگونه در این ظاهر جلوه می‌کند. بعدها امّ‌البنین دررثای عباس سرود:
یامن رای العباس کر علی جماهیر النقد
و وراه من ابناء حیدر کل لیث ذی لبد
انبئت ان ابنی اصیب برأسه مقطوع ید
و یلی علی شبلی امال برأسه ضرب العمد
لوکان سیفک فی یدیک لما دنی منک احد
دستان عباس بن علی قطع شده بود که آن ملعون توانست گرز بر سر او بکوبد. اما تا دستان ظاهر بریده نشود، بال‌های بهشتی نخواهد رست. اگر آسمان دنیا بهشت است ، آسمان بهشت کجاست که عباس بن علی پرنده آن آسمان باشد؟ فرشتگان عقل به تماشاگه راز آمده‌اند و مبهوت از تجلیات علم لدنّی انسان، به سجده در افتاده‌اند تا آسمان‌ها و زمین، کران تا کران ، به تسخیر انسان کامل درآید و رشته اختیار دهر به او سپرده شود؛ اما انسان تا کامل نشود، در نخواهد یافت که دهر، بر همین شیوه که می‌چرخد، احسن است. چشم عقل خطابین است که می‌پرسد: «اتجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدماء...» اما چشم دل خطاپوش است. نه آنکه خطایی باشد و او نبیند... نه ! می‌بیند که خطایی نیست و هرچه هست وجهی است که بی‌حجاب ، حق را می‌نماید. هیچ پرسیده‌ای که عالم شهادت بر چه شهادت می‌دهد که نامی اینچنین بر او نهاده‌اند؟