کد خبر: ۳۳۹۳۴۰۱

تاریخ: ۰۳ آبان ۱۳۹۴ - ۱۱:۴۹

سروده احسان‌الله شکراللهی؛

«بنال بلبل بیدل که جای فریاد است»

گروه ادب: احسان‌الله شکراللهی غزل‌قصیده‌ خود را با مطلع «به شوق بوسه نشاندن بخاکِ پایِ حسین» به امام حسین(ع) و یارانش تقدیم کرد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، سروده احسان‌الله شکراللهی، درباره امام حسین(ع) که در نشریه صحیفه اهل بیت(ع) و در شماره نخست آن در سال جاری به چاپ رسیده، منتشر شد. در ادامه این شعر را زمزمه می‌کنید:

«به شوق بوسه نشاندن بخاکِ پایِ حسین/قلم گرفتم و قَصدم غزل برای حسین

غزل؟ نه! کوزه کوچک چه جای اقیانوس!/چگونه‌اش بنشانم در اِستِوای حسین؟

«نه من برآن گُلِ عارض غزل سرایم و بس»/قصیده قصد نمایم پیِ ولایِ حسین

قصیده نیز تکافو نمی‌کند، حتی .../به مثنوی نتوان گفت کبریای حسین

تمامِ حرفِ دلم کی به شعر می‌گنجید/مدد گرفته‌ام اول من از خدای حسین

سپس ز حافظ شیرین‌سخن مَدد جُستم/برای سِیر به حالِ خوش و هوای حسین

پس از خدا و بجز حافظ، عشق شد یاور/مگر شود سخنم درخور رَثای حسین

زبعدِ حضرتِ یزدان، سوای حافظ و عشق/کمک گرفته‌ام از مخزن سخای حسین

«خدای رامددی ای دلیل راه که من»/قدم نهاده‏‌ام این‌سو به اِتّکای حسین

تمام همّت من جمع شد به شوق و امید/به هر طریق شوم تا سخنسرای حسین

مفاعِلُن فَعَلاتُن، مَفاعِلُن فَعَلات/به بحر ِمُجتَثِ مَخبون بکف حنای حسین

غزل‌قصیده‌ای آمد، تمام خیس از اشک/اشاره‌‏ای‌ست ولیکن ز ماجرای حسین

«بکن معامله‏‌ای وین دل شکسته بخر»/که بهترست ز هر فرش بوریای حسین

«صبا بلطف بگو آن غزال رعنا را»/که سر بکوه مَنِهْ جز پی لقای حسین

شکرفروش چه می‌‏داند از حلاوتِ عشق/شکر مجوی زِ نِی، جو ز نینوای حسین

«به خُلق و لَُطف توان کرد صیدْ اهلِ نظر»/ببین به سیرت و سیمای پارسای حسین

«سَهی قدانِ سیه‌چشمِ ماه‏ سیما» را/ببین چه اوج گرفتند از اقتدای حسین

«سرودِ زهره به رقص آورد مسیحا را»/اگر زند ز غلامی دَم از وفای حسین

«گشادِ کارِ من اندر کرشمه‌های که بست؟/خدا، به صورت و ابروی دلگشایِ حسین

«مرا و سروِ چمن را بخاکِ راه نشاند»/زمانه باقصب نرگس قبای حسین

«ز کار ما ودلِ غنچه صدگره بگشود»/نسیم گل ز پی حُرمت و هوای حسین

«رواق منظر چشم من آشیانه»اوست/بگو صبا به سلیمانِ بادپای حسین

«تو خود وصالِ دگر بودی ای نسیمِ وصال»/به شاخِ دل بنشین خوش، ایا صبای حسین

«دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد»/شنو زمأذنه گلبانگِ آشنای حسین

«خیال روی تو در هر طریق همره ماست»/که گنبد فلکی پُرشد از صلای حسین

«به رَغمِ مدعیانی که منعِ عشق کنند»/هزار مرتبه ایمان به ربّنای حسین

«تو را زکنگره عرش می‌‏زنند صفیر»/اگر دَمی بزنی گام در رضای حسین

«سروش عالم غیبم چه مژده‏‌ها دادست»/به قطرهْ اشکی و شوقی پی دعای حسین

«نصیحتی کنمت یادگیر و در عمل آر»/برای شاه شدن، شو گدا، گدای حسین

«غمِ جهان مخور و پند من مبَر از یاد»/چو کاه جاذبه‌‏ای جو، به کهربای حسین

«رضا به داده بده وَز جبین گره بگشای»/برو مقایسه کن غُصّه با قضای حسین

«چو بر من وتو در اختیار نگشاده است»/به درد چاره مجو جز درِ شفای حسین

«مجو درستی عهد از جهان سُست نهاد»/از ابتدا بنگر تا به انتهای حسین

«به دُردو صاف تورا حکم نیست دَم دَرکش»/ببین بزخم عزیزان و اَقربای حسین

«غلامِ همّت آنم که زیر چرخ کبود»/گذشت از همه هستی، چنان‌که پای حسین

سؤال کرد ز مردان مرد، و غیر از حرّ/نداشت پاسخ مردانه این ندای حسین

«شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست»/علیِّ‌اصغر و یک تیر و وای، وایِ حسین

چو نیستی است سرانجامِ هر کمال که هست/علیِّ‌اکبر و میدان و پس عزای حسین

ازین مصیبت عُظما شکست قامتِ سرو/که بود شبهِ رسول‌الله و عصای حسین

«سمن بدست صباخاک در دهان انداخت»/چو دید قامت خم‌گشته و دوتای حسین

«چو لافِ عشق زدی سَربباز چابک و چُست»/چنان که قاسم و عبّاس در وفای حسین

«نشان عهد و وفا نیست در تبسّم گل»/ببین چه کرد فلک با قدِ رسای حسین

«مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر»/ببین چه ساخت ز سروِ سپهرسای حسین

«ز فرق تا قدمش هرکجا که می‏‌نگرم»/شده‌ست چشمه خون، گویم از کجای حسین؟

بیا به مجمع طفلانِ نور سربزنیم/کجاست خیمه طفلان به کربلای حسین

«بنال بلبل بیدل که جای فریاد است»/از آتشی که فروسوخت خیمه‌های حسین

«چو بشنوی سخن اهل دل مگوکه خطاست»/به خواب دیده رقیّه چه؟ لای‌لای حسین

چگونه خنجرِ کین حنجرِ امام بـُرید/که بوسه‏ گاه نبی بود حلق و نای حسین

حسینُ مِنّیِ آن مهربان چه معنا داشت/حسین مصطفوی بود مصطفای حسین

چو«با شکستگی ارزد به صدهزار درُست»/خوشا دلی که شود نرم از بُکای حسین

برای آن که گشاید تو را هرآن مشکل/بده تو دست به دستِ گره‏گشای حسین

میان خلق تو یکتایی و یک استثناست/کسی بجوید اگر در زمانه تای حسین

فقط شبیه تو زینب! که با بیان رساش/خبر رساند به آفاق و ماسوای حسین

هنوز از پس این قرن‌ها بگوش آید/به سرفرازی و آزادگی ندای حسین

تمام سروقدانِ حماسه در تاریخ/فدای سرو سرافراز و دلربای حسین

فسوس بر دل هرکس ز داغ اوخون نیست/خوشاکسی که ضمیرش شد آشنای حسین

«شدم زدست تو شیدای کوه و دشت و هنوز»/نیافتم به دل آرامشی وَرای حسین

«علاج ضعف دل ما بلب حوالت کن»/شفاست ذکر مُهنّا و جان‌فزای حسین

بلی «خلاصه جان خاکِ آستانه اوست»/چنانکه صیقل روحست خود صفای حسین

«من آن نی‏م که دهم نقدِدل بهر شوخی»/ازابتدا شده‏‌ام مست و مبتلای حسین

«درِخزانه به مهر وی و نشانه اوست»/خصوص بسته آن زلفِ مشکسای حسین

«سرود ِمجلست اکنون فلک برقص آرد»/به مجمع شهدا ساز ِغمزدای حسین

«بیار باده که در بارگاهِ استغنا»/نداشت ساقی غم می به اشتهای حسین

مرابه بندگی خواجه جهان انداخت/غزل‌قصیده ناقابلم برای حسین

چه غبطه می‏‌خوری ای اهل ذوق براحسان/تو نیز تکیه کن اکنون به متکای حسین

در انتهای سخن لال می‏‌شود شاعر/که بغض کرده گلویش از ابتلای حسین»