کد خبر: ۳۴۴۶۲۴۸

تاریخ: ۱۸ آبان ۱۳۹۴ - ۱۴:۰۴

از خاکسپاری شهید همت تا بیان ویژگی‌های وی در سخنان شیخ حسین انصاریان

گروه جهاد و حماسه: بیان ویژگی‌های شهید محمدابراهیم همت و خاکسپاری وی به دست حجت‌الاسلام و المسلمین حسین انصاریان از جمله خاطراتی است که وی از هشت سال دفاع مقدس دارد.

در ادامه مرور خاطرات سیاسی حجت‌الاسلام شیخ حسین انصاریان، خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، مروری دارد بر خاطرات این عالم از هشت سال دفاع مقدس که در ادامه می‌آید.

حضور در جبهه
در همان هفته اوّل شروع جنگ  از دایره مبارزه با منکرات با حدود 30 نفر و به وسیله اتوبوس به خرمشهر رفتیم. زمانى به آن‏جا رسیدیم که درگیرى در خرمشهر شدّت یافته بود، امّا هنوز شهر سقوط نکرده بود.
تازه به جبهه رفته بودیم که شهید فهمیده زیر تانک دشمن رفت و آن را منفجر کرد تا جلوى پیشروى عراقى‏‌ها را بگیرد. ما آن زمان در محدوده خرمشهر بودیم و از زمین و آسمان توپ و تیر مى‌‏بارید. کار ما و تقویت روحیه رزمندگان و حل برخى مشکلات پیش ‏آمده بود. وقتى به طرف آبادان رفتیم و وارد شهر شدیم‌، پل بین خرمشهر و آبادان بسته شد و بالاخره عراق با کمک 17 کشور اروپایى و آمریکایى، توانست خرمشهر را کاملاً تسخیر کند.
ما در جاده خسروآباد در تیررس عراقی‌‏ها قرار گرفتیم و به شدّت به طرف ما تیراندازى مى‏‌کردند. به سرعت از ماشین پیاده شدیم  و زیر ماشین موضع گرفتیم، حدود یک ساعت به همین وضعیت بودیم تا مقدارى از شدّت تیراندازى‌‏ها کم شد.
از جاده خسروآباد به طرف شادگان آمده و حدوداً بعد از ده روز به تهران برگشتیم. پس از برگشت، گزارش کاملى از اوضاع جبهه براى شهید بهشتى بردم. آن‏ وقت هم امام  (رحمة‏ الله) بنى ‏صدر را فرمانده کلّ قوا معرّفى کرده بود و بنى‏ صدر هم با جوان‌‏هاى بسیجى و سپاهى هماهنگى و سازش نداشت. او بیشتر طرفدار ارتش بود و فکر مى‏‌کرد تنها با جنگ کلاسیک مى‌‏توان بر عراق پیروز شد، در حالى که آن ‏وقت جنگ کلاسیک کارساز نبود، بیشتر کار چریکى باید انجام مى‏‌گرفت و همین جوان‏‌ها با شجاعت و شهادت‌‏طلبى، آتش افروخته جنگ را متوقف مى‏‌کردند.
پس از اندکى، ارتش و سپاه منسجم شدند و کنار رفتن بنى ‏صدر هم بر این انسجام افزود تا حصر آبادان شکسته و در ادامه طراحى عملیات فتح المبین شکل گرفت.
ایام عید نوروز بود که سپاه و ارتش و بسیج، پیروزى‏‌هاى چشمگیرى داشتند و قسمت عمده‏‌اى از خاک ایران را آزاد کردند، چند هزار نفر را اسیر کردند و تعداد زیادى از ارتش عراق کشته شدند.
در نتیجه این حرکت جنگى و طراحى و نقشه‏‌کشى عملیاتى، نیروهاى سپاه بیشتر آزموده شدند و طراحى جنگى را تجربه کرده و با تنوع تاکتیک‏‌هاى مبارز، عملیات‏‌هایى را طراحى کردند که در طول هشت سال، پیروزى‏‌هاى پى‌‏درپى براى ایران عزیز به ارمغان آورد.
زمانى که صدام، حملات ناجوان‏مردانه شیمیایى را شروع کرد و آمریکا با حمله به هواپیماى ایرباس و کشتن 300 نفر مردم مسافر بى‏‌گناه، وارد جنگ مستقیم با ایران شد، مسئله به قطع‏نامه 598 سازمان ملل منتهى  و امام  رحمةالله با آن درایتى که داشتند، قطع‏نامه را پذیرفتند؛ چرا که غرب با جنگى تمام‌عیار و حملات وحشیانه به غیر نظامیان و با استفاده از بمب‌‏هاى شیمیایى، حرکتى صددرصد نابرابر را آغاز کرده بود.
به نظرم، قبول قطع‏نامه از طرف امام، نشانگر اخلاص، عظمت روحى و بزرگوارى ایشان بود. من همیشه تعبیرى داشتم که امام با قبول قطع‏نامه صلح 598  حاضر شد از خمینى بودنش دست بردارد و در مقابل  خداوند متعال شخصیت و عظمت ایشان را حفظ کرد که این امر در نهایت به نفع ایران و محکومیت عراق در شروع به جنگ انجامید.
در طول هشت سال دفاع مقدّس، به ‏خصوص در ایامى که نزدیک به حملات سنگین بعثى‌‏ها بود به مناسبت‌‏هاى مختلف و به خاطر فضاى جبهه و حال و هواى رزمندگان اسلام، سخنرانى‏‌هایى که در تهران مى‏‌کردم به تمام معنا جهات عرفانى و تصفیه روحى گرفت. این منبرهاى عرفانى  از تعلقات رزمندگان مى‏‌کاست و آنان را براى جانفشانى و ایثار آماده مى‌‏کرد؛ بر این اساس، وقت اعزام نیروها نیز براى سخنرانى دعوت مى‌‏شدم‌.
در جبهه‏‌ها نیز نوارهاى آن سخنرانى‌ها در تمام گردان‌‏ها دست به دست مى‏‌گشت، امّا در اوایل انقلاب، به دلیل وجود و رسوخ عناصرى منافق در بدنه انقلاب  در برهه‌‏اى پخش نوارهاى بنده را ممنوع کردند.
مرحوم شهید محلاتى ـ نماینده امام در سپاه ـ وقتى این مطلب را فهمید‌، خیلى ناراحت شد و در تشییع جنازه حاج همّت که سخنرانى مى‏‌کرد خطاب به من گفت که این ممنوعیت  خلاف شرع است و کسى که این کار را کرده اشتباه کرده.
در هشت سال جنگ  مواقعى که ضرورت اقتضا مى‏‌کرد و به‏‌ خصوص نزدیک شروع عملیات‏‌ها به جبهه مى‌‏رفتم. در جبهه غرب، در پادگان ابوذر و در جنوب  در دوکوهه مستقر بودم‌.
مطلب جالبى که در دوکوهه پیش آمد، از این قرار بود که چون دوکوهه همیشه پر از نیرو بود و بیش از پنج ـ شش حمام سرپایى وجود نداشت، چند نفر از دوستان اهل خیرم ـ از جمله مرحوم حاج احمد نمازى و حاج عبداللّه‏ مهدیان ـ را به دوکوهه بردم و ایشان کمک کردند و پنجاه حمام در آن منطقه براى رفاه نیروهاى اسلام ساخته شد.
استقرار بنده در دوکوهه بیشتر بود و از آنجا به لشکرهاى مختلفى مانند لشکر شیراز، لشکر کرمان،  لشکر اصفهان‌، لشکر محمّد رسول‏ الله (ص) و . . . سرکشى مى‌‏کردم .
از موارد جالب و به یادماندنى آن جلسات ده شب سخنرانى در غرب کشور و در ارتفاعات کوه‌‏هاى صعب العبور بین کرمانشاه و ایلام که اردوگاه سپاه بود که شب‏‌هاى فراموش نشدنى و ماندگارى بودند که براى من، یادآور شب عاشورا بود‌. آن‏قدر آن جلسه با معنویت بود که حتّى یک شب در هنگام سخنرانى، انگار پرده کنار رفت و شب عاشورا در نظرم مجسّم شد.

یادى از شهید همت و خط‌شکنان
بعد از پایان جنگ و حال و هواى جبهه‏‌ها‌، جوانانى به آن صورت از تعلقات آزاد باشند و اهل معرفت و عاشق وصل الهى و مصرّ در رسیدن به شهادت ندیدم‌؛ یاد همه آن‏ها به خیر باد‌!
برخى از آن جوانان نازنین که فرماندهان و ایجاد کنندگان این دلدادگى به حضرت معشوق بودند‌، عبارتند از‌ شهید عباس کریمى  که اهل کاشان بود، شهید دستواره که سه برادر بودند و هر سه نفر شهید شدند، شهید ورامینى  که از دانشجویان پیرو خط امام بود، شهید عبادى که اهل مشهد بود و شهید حاج ابراهیم همّت که باعث پیروزی‌‏هاى بزرگى شد و خود فردى بسیار معنوى بود.
در ایام جنگ و در یکى از سفرها به جزیره مجنون رفتیم‌. در آنجا در محاصره دشمن گرفتار شدیم و مدّتى در محاصره ماندیم. نزدیک عملیات خیبر بود که بمباران شیمیایى شروع شد و من با وجود این‏که از منطقه عملیاتى فاصله داشتم آثار مخرب بمب شیمیایى بر دستانم ظاهر شد و تاول زد.
یکى از چهره‏‌هاى پاک و فعال جنگ و از جوانانى که غالباً در جلسات من شرکت مى‏‌کرد، حاج ابراهیم همّت بود‌. او در حالى که سوار بر موتور بود با گلوله توپ سرش از بدن جدا مى‌‏شود.
به نظرم  بالاترین ویژگى شهید همّت سه چیز بود‌:
1 . شجاعت؛ واقعاً شخصى نترس بود که سخت‌‏ترین عملیات‏‌ها، برایش کارى عادى به شمار مى‌‏رفت.
2 .اخلاص؛ به حقیقت ایشان بنده خالص خدا بود.
3 . خوش اخلاقى و تواضع؛ هیچ ‏وقت در بین بچّه‌‏هاى لشکر محمّد رسول الله (ص‌)، خودش را به عنوان فرمانده مطرح نکرد، یعنى به گونه‏‌اى با بچّه‏‌ها برخورد داشت که احساس فرماندهى نمى‏‌کردند و در عین حال  یک فرمانده قوى و طراح بود.
وقتى حاج ابراهیم شهید شد، من هم با جنازه‏‌اش به تهران آمدم که جنازه را به مسجد امام بازار بردند. وی فرمانده رزمندگان منطقه بازار و خیابان رى تهران بود و اکثر مردم  ایشان را مى‌‏شناختند. به همین خاطر در مراسم تشییع ایشان، جمعیت فوق‏ العاده‌‏اى شرکت کردند.
وی را بعد از تشییع  به امام‏زاده رضا در شهرضا بردند و من هم به خاطر ارتباط نزدیک و صمیمى که با او داشتم و با درخواست رفقایش  به شهرضا رفته و خودم او را در امامزاده دفن کردم‌. سپس براى تسلیت به خانه‏‌اش در شهرضا رفتم.
جا دارد یادى از حاج بخشى هم داشته باشیم. وى هم براى روحیه بخشیدن و دلگرم کردن رزمندگان برنامه‌‏هاى خوب و مؤثرى داشت و نیروها به او علاقه داشتند.
در لشکرهاى استان‏‌هاى دیگر هم اشخاصى مانند حاج بخشى وجود داشتند، امّا حاج بخشى شخصیت ویژه‏‌اى بود. هنگامى که براى تسلیت به خانه شهید همّت رفتیم، حاج بخشى بچه سه ـ چهار ماهه آن شهید والامقام را بغل کرد و بین جمعیت آورد که این حرکت آن پیر جبهه‌‏ها، احساسات مردم را برانگیخته و همه جمعیت را متأثر و گریان کرد.
بسیار اتفاق مى‌‏افتاد که برخى از شهداى عزیز در وصیت‏نامه‏‌هاشان نوشته بودند در مراسم ختم ما فلانى منبر برود  یا نوشته بودند قطعه‌‏اى از عمامه‌‏اش را بگیرید و با ما دفن کنید.
یکى از اتّفاقات و خاطرات عجیبى که از جبهه‌‏ها در خاطرم مانده این است که براى باز کردن معابر مین‏‌گذارى شده نیروهایى به عنوان خط شکن مى‏‌خواستند که احتمال شهید شدنشان بالا بود. وقتى که در جبهه بودم و چنین نیروهایى را احتیاج داشتند، 300 نفر را جمع کردند که من برایشان سخنرانى کنم. گفتم باز کردن معبر منجر به شهادت مى‌‏شود، امّا هر 300 نفر، عاشقانه براى اسم‌‏نویسى آمدند. از آن بین، 50 نفر نیاز بود و بعضى از آن‏ها که انتخاب نشدند  به گریه افتاده و خود را محروم از فیض شهادت تلقى مى‏‌کردند!