کد خبر: ۳۴۶۸۳۱۰

تاریخ: ۳۰ دی ۱۳۹۴ - ۰۸:۵۷

برادر شهید کنی درگفت‌وگو با ایکنا:

شهید «کنی» پای ثابت محافل و جلسات قرآنی بود/ حضور داوطلبانه در فعالیت‌های جهادی

گروه جهاد و حماسه: شهید علیرضا کنی که حدود یک‌ماه پیش پیکرش پس از 32 سال، تفحص و شناسایی شد، علاقه وصف ناشدنی به قرآن کریم داشته و در مسجد جلسات قرائت و ترتیل برگزار می‌کرده است.

محمدرضا کنی، برادر شهید علیرضا کنی در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) با بیان اینکه شهید علیرضا کنی که حدود یک ماه پیش پیکرش پس از 32 سال تفحص و شناسایی شد، علاقه وصف‌ناشدنی به قرآن کریم داشته و در مسجد جلسات قرائت و ترتیل برگزار می‌کرده است، توضیح داد: من در زمان شهادت تنها برادرم فقط یک سال داشتم، ولی مادرم از علاقه وی به قرآن خاطرات زیادی را نقل کرده است. علیرضا با دوستانش در زمانی که مسجد حضرت رسول(ص) هنوز سقف نداشت در آنجا مجلس قرائت قرآن را برگزار می‌کرد. همچنین هم نماز شب می‌خواند هم از لباس تن و غذای شبش برای فقرا می‌زد.

وی افزود: برادرم به عنوان نیروی داوطلب در امور خیریه با کمیته امداد نیز همکاری داشت و بسیار فعال و مخلص بود.

کنی با اشاره به اینکه برادرش در عملیات والفجر ۲ و در منطقه حاج عمران در سال ۶۲ به شهادت رسید، گفت: طی سال‌های مفقودی هیچ گاه خبر قطعی شهادتش به ما نرسید.

وی با بیان اینکه علیرضا کنی متولد 1344 بود و توسط لشکر 27 محمد رسول الله(ص) تهران به‌ صورت داوطلبانه به جبهه اعزام شد و در سال 62، در سن 18 سالگی و در منطقه حاج‌عمران و در عملیات والفجر 2 به شهادت رسید، عنوان کرد: شرکت در محافل قرآنی در قالب بسیج محل مقدمه‌ای شد تا با سایر دوستانش به طور داوطلبانه عازم جبهه شود.

کنی افزود: وی علاقه زیادی به امام خمینی(ره) داشت به گونه‌ای که مادرم تعریف می‌کند که یک شب علیرضا در دوران کودکی که انقلاب در اوان پیروزی بود ساعت دو نیمه شب با رادیویی در دست به منزل آمد و با شور و شوق تا نماز صبح سخنرانی امام خمینی(ره) را گوش داد. وی مدتی نیز در سال‌های 58 تا 60 در دفتر آیت‌الله مهدوی کنی خدمت کرد.

برادر شهید علیرضا کنی در توصیف ویژگی‌های اخلاقی وی گفت: علیرضا بسیار باهوش، اهل خیر و مشتاق جبهه و جهاد در راه خدا بود.

وی تاکید کرد: خوشحالم که پس از 32 سال پیکر تنها برادرم بازگشته؛ هر چند در این مدت طولانی نیز همیشه حضورش را احساس می‌کردیم و روح پاکش در مشکلات زندگی به کمک‌مان می‌آمد.