کد خبر: ۳۴۷۱۸۴۳

تاریخ: ۱۳ بهمن ۱۳۹۴ - ۱۱:۳۳

دل‌هایی که بی‌تاب قدم‌های امام امت بود...

کانون خبرنگاران نبأ: در روز دوازدهم بهمن سال57 مردی آمد با سال‌ها خستگی از رنج فراق، با دلی پر امید و عزمی راسخ، با قدم‌هایی استوار، قامتی با صلابت و کوله‌باری از عزت و شرف و آزادی بر دوش، با دستان مبارکش پرچم فتح و پیروزی را برافراشته کرد.

‌به گزارش کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، زمانی که رژیم ستم‌شاهی طاغوت صدای آدمیان معتمد، مؤمن و انقلابی را در نطفه خفه می‌کرد؛ امام‌خمینی(ره) چون خورشیدی تابان پا به ایران گذاشت، امام به وظیفه الهی انسانی خود در 15 خرداد 42 لبیک گفته بود و استارت انقلاب را زده بود و اینک روز دوازده بهمن سال1357 ساعت9.30 دقیقه بامداد بود، که امام پا به ایران گذاشت.
امامی که نه برگشت می‌شناخت و نه توقف، مقدمات راهی را هم که در پیش گرفته بود از قبل فراهم کرده بود، امام از رهبرانی نبود که بخواهد نامش در ردیف مردانی سیاهه شود که با ذوق و شوق می‌آیند تا جان را سرمایه کسب و کار با خدا کنند اما سر از دکان حضرت ابلیس در بیاورند.
امام ثابت کرد که حراست از ارزش‌های انقلاب تکلیف مردمانی است که با ذوق و شوق و از جان دل با خدا معامله می‌کنند و در راه پیشرفت اسلام از مرگ نمی ترسند، و خود جلودار شد امام ابراهیم وار تبر به دوش گرفت، و بُت های طاغوت زمانه را در هم شکست.
امام(ره) خوب می‌دانست که رژیم ستم‌شاهی با پشتیبانی و همکاری سلطه‌گران قدرتمند در جهان آن روز، اگر به خواسته‌های نامشروعشان نرسند هر کاری می‌کنند، حتی صحبت از انفجار هواپیمای امام شده بود تا امام را بترسانند تا به ایران نیاید یا دیرتر بیاید تا مجالی برای کودتایی همچون کودتای 28 مرداد 1332 داشته باشند ولی امام با شجاعتی بی‌نظیر و با اطلاع قبلی در 12 بهمن57 وارد ایران شد و خط بطلانی بر رژیم خائن و فاسد ستم‌شاهی کشید.
امروز آرامش و امنیتی که بر نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران حاکم است، مرهون درایت و کیاستی بر گرفته از انقلاب اسلامی به رهبری امام راحل است، با ورود امام‌خمینی(ره) به ایران بود که نور امیدی در دل‌های ستم‌کشیده مردم ایران و مسلمانان جهان روشن شد چرا که ملت‌های منطقه در جغرافیای مقاومت سال‌های سال است که گوهر حقیقت را در وجود امام راحل و جانشین خلف‌اش امام خامنه‌ای یافته‌اند.
در روز دوازدهم بهمن سال57 مردی آمد با سال‌ها خستگی از رنج فراق، با دلی پر امید و عزمی راسخ، با قدم‌هایی استوار، قامتی با صلابت و کوله‌باری از عزت و شرف و آزادی بر دوش، با دستان مبارکش پرچم فتح و پیروزی را برافراشته کرد.
مردمی که چهارده سال منتظر ورود امام‌شان بودند، ولی حالا دیگر انتظار ملت رنج کشیده ایران به پایان رسیده بود و مراد سینه سوخته مردم ایران وارد فرودگاه مهرآباد شد، قامت افراشتهِ مردی که شرف و عزت و استقلال و آزادی ملت ایران را با خود به ارمغان آورده بود، بر پلکان هواپیما ظاهر شد، ( جاء الحق و زهق الباطل)، حق آمد و باطل نابود شد و این اشک شوق بود که از دیده منتظران فرو می‌غلطید.
امام در 12 بهمن 57 در حالی وارد ایران شدکه با کوچکترین غفلتی از طرف امام از وظیفه الهی و رهبری خود، سرنوشت انقلاب تیره و تار می‌شد اما امام در دوازدهم بهمن 57 ولایت را با خود همراه آورده بود، امام به یاری ملتش آمده بود که دیگر زنجیر اسارت و تحقیر را تاب نیاورده بودند، او از دیار ایمان و یقین و از شهر نجف اشرف از نزد مولا و آقای خود حضرت علی(ع) آمده بود تا به حکومت ظلم و طاغوت پایان دهد و اکنون راهی که امام رفت سرمشق حال و آینده ما و نسل‌های آینده ماست.
امام وارث رسالت و مفسر راستين ولايت بود، بیانیه‌هایش قصیده‌های بلند آزادی بودند و سخنانش مرهمی بود بر دل‌های دردمند و عاشق، قلمش ذوالفقاری بود بر فرق سرِ کفر و نفاق، تلألو نگاهش، مُفسر راستین عشق و ایمان بود، شعرهایش دل‌ها را به زیورِ معرفت لبریز می‌ساخت، گام‌هایش استوار بود و بت‌شکن، و روشنیِ نگاه مقتدرش ریشه ظلم را می‌خشکاند، ورودش امید و عشق را در دل‌های مسلمانان و آزادگان جهان روشن کرد.
ملت ایران در امام راحل چیزی دیدند که کیمیا بود، امام به زندگی ایرانی‌ها معنی داد، با دلی سرشار از خلوص و ایمان، و با برهانی بُرنده علیه رژیم ستم‌شاهی، در دلش دژی بنا کرده بود از صبر و توکل و امید، مردم ایران با آگاهی کامل، امام را به عنوان رهبر خود قبول کردند، به قضاوت او اعتماد کردند و تاریخ ثابت کرد که مردم ایران اشتباه نکردند.
بزرگ رهبری آمده بود با اندیشه استقلال آزادی، جمهوری اسلامی، با آمدنش در کمتر از 10 روز تندیس‌های ظلم و ستم یکی یکی شکست، غول‌های هزاران ساله باطل و فساد و خفقان در فواره خون شهیدان نابود شدند و سی و شش میلیون نفر مرد و زن ایرانی گرد وجود رهبری می‌چرخیدند که آرمانی‌ترین مکتب انسان‌ساز اسلام را با خود آورده بود.
زمانی امام وارد ایران شده بود که 10 روز به پیروزی انقلاب مانده بود، تهران و همه شهرها و روستاهای ایران همهمه خون بود و گلوله، خیابان‌هایی که به آتش کشیده شده بودند و دیوارهای سوراخ شده از گلوله‌های سُربی طاغوت زمان، جوان‌هایی که هر لحظه در خون خود به خاک می‌افتادند، شهدایی که عاشقانه در کف خیابان‌ها نگاهشان به افق خیر شده بود و با خود می‌گفتند، عاقبت امام(ره) از راه رسید.
امام ثابت کرد که برای رسیدن به تمدن اسلامی باید از هزاران گلوله عبور کرد تا به پیروزی رسید، امام می‌گفت مسلمانان یک هدف مشترک دارند که می‌توانند با هم به آن هدف برسند، امام راحل گوهر بی‌همتایی بود که خداوند بزرگ به خاطر شایستگی مردم ایران به آنان هدیه کرده بود و این فرموده همان امام راحل است که فرمودند: پشتیبان ولایت فقیه باشید تا آسیبی به مملکت نرسد و هنوز هم طنین صدای امام توسط جانشین خلف به حقش امام خامنه‌ای(حفظ اله) فریاد زده می‌شود و در جهان می‌پیچد، امام خامنه‌ای جانشین خلف امام راحل با خصوصیات والا و روشنگری عمیق، بینش مردم ایران را به شور و شوق و شعوری رسانده که اقتدار، صلابت و توانایی خود را باور دارند.
روز دوازده بهمن سال57 مردم ایران منجی خود را در آغوش گرفتند، امامی که تپش قلبش، طنین بالندگی انقلاب بود، هديه آسمانی خدا بود، روزی که نعمت بزرگ الهی برای مردم ایران یعنی استقلال و آزادی، جمهوری اسلامی کامل گشته بود، روز نجات ملت ایران از چنگال طاغوتیان زمان بود.
هدف امام این نبود که مردم ایران با نادیده گرفتن اصول و ارزش‌های الهی اسلامی و انسانی، به قدرت برسند؛ اگر امام و مردم از اصول و ارزش‌ها پیروی کردند و سختی‌های زیادی را متحمل شدند در عوض سرافراز، پیشرفته، مستقل و الگوی مسلمانان و جهانیان شدند.
مردم ايران بی‌سابقه‌ترين حماسه استقبال تاريخ معاصر را رقم زدند، استقبال از مردی که نه تنها مرجع و مراد بود، بلکه رهبری بود که نمونه‌ای از حکومت اسلامی را در نظام جهانی بنيان گذاشت، امام آمده بود تا اعتماد و خودباوری را به زندگی مردم ایران برگرداند و چنان روحیه بالای مردم را بالا برد که شعار ما می‌توانیم را به یک باور فراگیر ایرانی تبدیل کرد.
امام به جهانیان فهماند که تنها اسلام است که مايه سعادت بشر است و پيروزی واقعی وقتی است كه اسلام، با همه ابعاد و احكامش در ايران پياده شود و پيروزی نهايی زمانی است كه اسلام در همه اقطار عالم حكومت كند.
با ورود امام به ایران، غرور ملت‌های مستضعفی که قرن‌های زیادی مورد ظلم قرار گرفته بودند، به آنان باز گردانده شد؛ امام نه تنها توانست سرنوشت کشور ایران را تغییر دهد بلکه میلیون‏‌ها انسان راه گم ‏گشته، در برهوت جاهلیت عصر مدرن را، به بازگشتی دوباره به معنویت و یکتاپرستی و اسلام ناب فراخواند چرا که ماهيت انقلاب اسلامی جهانی است و منحصر به يك ملت، نژاد و سرزمين خاص نیست.
امام به یک جامعه و ملت خاص اختصاص نداشت و مورد تحسین و احترام تمام مردم جهان است؛ او برای مظلومین، مستضعفین و آزادگان جهان رهبری افسانه‌ای و برای ملل مستقل، مرجعی الهام‌بخش بود، تعلیمات و دیدگاه‌های روشنفکرانه او رهنما و امیدبخش مردمی بود که با مقاومت و مبارزه به سوی آزادی و عدالت اجتماعی حرکت کنند.
امام‌خمینی(ره) گوهر یگانه‌ای بود که در ظلمت تاریخ معاصر درخشید، سلام و صلوات خدا بر روح بزرگ‌مردی که با مجاهدات بزرگ و فداکاری‌ها و رهبری‌های قاطع خود اسلام را دوباره در عالم زنده کرد و ندای تکبیر و توحید را به گوش جهانیان رساند، مجد و عظمت مسلمانان را به آن‌ها باز گردانید و فریاد کوبنده‌اش دل‌های مستکبران ابرقدرت را به لرزه درآورد؛ مردی که جهان را زير پر و بال ايمان خويش گرفت، انقلابی که به رهبری امام‌خمینی(ره) روی داد، متعلق به همه تمدن بشری است.
تکلیف میثاقی که مردم ایران با امام بستند جاودانه است و هیچ تیغی نمی‌تواند رشته ارادت مردم ایران به امامشان را ببُرد، امام راحل همان منجی ابوالبشری بود که ظهور کرد و با ورودش به ایران عزت مردم را افزایش داد، اعتماد و خودباوری را به زندگی مردم ایران برگرداند، ملت ایران به‌دنبال مرهمی بودند تا جراحت دل‌هایشان را درمان کند.
حضرت امام‌خمينی(ره) به عنوان فقيهی ژرف‌نگر و حكيمی خردمند و سياستمداری دورانديش و عارفی الهی، توانسته بود در پرتوی مناجات‌های شبانه و توكل و معرفت و اخلاص، به منبع نورانيت الهی و اقيانوس بی‌كران عرفان و معنويت متصل شود.
امام شخصیتی است که هر چه کرد برای خدا و در راه خدا بود و دشمني امام با غرب هم برگرفته از تعاليم الهی بود، امام در دشمنی خود نيز خلوص نيت داشت، امام فراتر از زمان می‌انديشيد و در بعد مكان نمی‌گنجيد؛ او توانست اثر بزرگی در تاريخ جهان برجای بگذارد و این اسلام بود که عامل هدايت‌كننده اين انقلاب بود و ناسيوناليسم، كاپيتاليسم، كمونيسم، سوسياليسم، ملیت و مصلحت‌گرایی و غیره هیچ نقشی در شکل‌گیری انقلاب اسلامی نداشتند، چون که همه آن‌ها ترس خود را به عنوان احتیاط، حرص خود را به تأمین آینده، ضعف نفس را به حیا و بى‌عرضگى را به زهد توجیه می کردند، همان کسانی که هم اکنون هم به پایان راه خود رسیده اند ولی به پایان انتخاب خود نرسیده اند.
خوش آمدی به وطن ای بزرگ رهبر مجاهد، درود بر آمدنت، سلام خدا بر روح ریحان تو باد، ای امام عاشقان و مُصلحان، روح بزرگت شاد باد ای بت شکن زمان، خدایا روح بلند امام را از ما راضی نگه دار، خدایا به ما یاری بده تا بتوانیم راه امام و شهیدان انقلاب رو ادامه بدهیم، از انقلاب اسلامی پاسداری کنیم و میثاقی که با امام راحل و جانشین عزیز و صالحش امام خامنه‌ای بسته‌ایم را جاودانه کنیم.
داریوش بهمنیار