کد خبر: ۳۴۷۷۱۷۶

تاریخ: ۰۲ اسفند ۱۳۹۴ - ۱۳:۴۲

آخرین مکالمه‌ها و کسب حلالیت شهید ارغوانی/ جلوه راه شهادت را ببین... + صوت

کانون خبرنگاران نبأ: شور شهادت و جلوه این راه را می‌توان حتی در نگاه‌ها هم به تماشا نشست؛ نگاه‌هایی که رضایت و شادی حضور در مسیری آسمانی در آن موج می‌زند و در این میان وقتی آخرین پیام‌های یک شهید مدافع حرم را می‌شنویم به وضوح این شور شهادت را لمس می‌کنیم.

به گزارش کانون خبرنگاران ایکنا، نبأ، شهید محمدتقی ارغوانی، شهید مدافع حرم از خبرنگاران و عکاسان خبرگزاری ایکنا بود که سال‌ها در عرصه ارسال اخبار و تصاویر خبری به این خبرگزاری پر تلاش فعالیت کرد؛ وی که در اربعین سال 1393 تصاویر و گزارش‌های ویژه‌ای در خبرگزاری ایکنا به ثبت رساند، از جمله کسانی بود که برای حضور داوطلبانه از طرف پایگاه بسیج به سوریه و برای دفاع از حرم عقیله بنی‌هاشم سر از پا نمی‌شناخت.
تا سرانجام در دومین اعزام خود به سوریه به آرزوی خود دست یافت و جلوه راه شهادت برایش آنچنان نمایان شد که تشییع باشکوه این شهید بزرگوار خود گواهی بر این مدعاست؛ فایل صوتی زیر بخشی از آخرین مکالمات این شهید با دوست خود است که به کسب حلالیت وی مربوط می‌شود.
تصاویری نیز از مکالمه نوشتاری این شهید با یکی از دوستان و علاقه‌مندان منتشر می‌شود که گفت‌وگوی وی با یکی از عاشقانه راه دفاع از حرم بانوی صبر، حضرت زینب(س) است.
گفتنی است مراسم هفتم این شهید بزرگوار امشب 2 اسفندماه بعد از نماز مغرب و عشاء در مسجد امام‌حسین(ع) وردآورد با حضور همرزمان و برخی از دوستان این شهید با سخنرانی آیت‌الله احدی برگزار می‌شود.

دریافت

در یکی از خاطرات به دست آمده از شهید ارغوانی هم که مربوط به یکی از روزهای حضور در سوریه است می‌خوانیم:
«روز تاسوعا بود و از صبح زود پای کار بودیم. بر اساس تشخیص و صلاحدید نمی‌تونستیم سر بند بزنیم... سر بند یا زهرا تو جیبم بود و رفتم برا کار... ا ز اذان صبح کار شروع شده بود و حدود 2 کیلومتر مجبور شدیم در مسیری سخت حرکت کنیم تا به موقعیت برسیم. وسایل همراه و بارون خمپاره و گلوله باعث شده بود شدید عرق کنم... رسیدم پای درخت زیتونی و نشستم ... چون از گروه اصلی جدا شده بودم و جلوتر قرار داشتم. تمرکز دشمن روی بچه‌ها بود و ما که چهار نفر با فاصله حدود 200 متر از بچه‌ها جلو بودیم... فکر کنم ما رو نمیدیدن... ولی گلوله و خمپاره زیاد میومد اما سمت ما نبود... نشستم زمین و از خستگی و عرق چشام نمیدید ... سر بند یا زهرا رو قبلا بسته بودم و روش کلاه گذاشته بودم».