کد خبر: ۳۴۸۱۸۴۲

تاریخ: ۱۸ اسفند ۱۳۹۴ - ۱۴:۵۰

مثنوی «شبگرد عشق» به شهید همت تقدیم شد

گروه جهاد و حماسه: مثنوی «شبگرد عشق» سروده منصور نظری به مناسبت سالروز شهادت محمدابراهیم همت منتشر شد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، شهید حاج محمدابراهیم همت از فرماندهان سپاه پاسداران در جنگ ایران و عراق بود که 12 فروردین 1344 در شهرضا به دنیا آمد و 17 اسفند 1362 در جزیره مجنون به شهادت رسید. منصور نظری، شاعر جوان و آئینی‌سرای کشورمان قطعه‌ای با عنوان مثنوی «شبگرد عشق» را به مناسبت سالروز شهادت شهید همت سروده و به آن شهید تقدیم کرده است.

«سَر قلم را، زیرِ تیغِ تیز عشق/ ساغر دفتر کنم لبریز عشق

تا که دل‌ها را کنم سرشار نور/ می‌نویسم قِصّۀِ سبزِ ظُهور

در شب دِیجور ظُلمِ تیغ داس/ می‌نگارم لاله‌ها را مستِ یاس

تا دهم آیینه‌هایِ دل جَلا/ می‌بَرم دل‌ها به دشت کربلا

ساقی و دست و علم مشک و عطش/ کربلا بود و حسین و غُربَتش

منزل جانان و عیش و نوش و بَزم/ در سر پُرشور مستان، شوقِ رزم

خورده باران بر تن خاک جُنون/ دشت و دریا گشته از خون لاله‌گون

بر زمین افتاده نعشی گَشته چاک/ می‌زند سر لاله از چشمانِ خاک

سُرمه در چَشمانِ ساقی کرده مَشک/ جبهه‌ها را می‌سرایم آه و اَشک

رهسپارِ کربلای جبهه‌ها/ پا نِهم در وادیِ بی‌مُنتها

وادیِ شور و شراب و عشق و نور/ وادیِ سرسبز و زیبای حضور

غرقه در خون مَشک و هم ساقیُ و دَست/ وادیِ سرهای بر نِی گشته مَست

وادیِ گفتن اذان بر نیزه‌ها/ دشت سرخِ لاله‌زار جبهه‌ها

کربلا را، یادِ یاران می‌کنم/ یاد بر نِی سَر سواران می‌کنم

سُرمۀِ خون چشم عاشق می‌کشم/ دشت پَرپَر از شقایق می‌کشم

کربلا را در پی هِمَّت به راه/ یاد یاران می‌کنم پر سوز و آه

جبهه‌ها را یاد مستان می‌کنم/ یاد آن زهرا پرستان می‌کنم

یاد هِمَّت می‌کنم آن مرد عشق/ در دیار فاطمه شبگرد عشق

آن خلیل در دل آتش نشین/ آن علمدار وَلا در بَدر دین

کرده اسماعیل خود را نَذر عشق/ اندر آتش کرده کِشت بَذر عشق

او که ابراهیم نفسِ خویش بود/ در خراباتِ وَلا درویش بود

دفتر و دست و قلم،  دل‌تنگ او/ می‌نویسم قِصّۀِ خون‌رنگ او

غرقه در خون نعش سرداران نور/ کربلا را می‌نویسم شعرِ شور

از نموده نیل هستی را عبور/ از رسیده بر بلندای حضور

می‌زنم زُلفِ قلم را رنگِ خون/ می‌نویسم مثنوی‌هایِ  جُنون

رقص مستانِ  انالحق را به دار/ نقش لیلا می‌کشم در چشمِ یار

در شب معراج مردانِ یقین/ غرقه در خون می‌کشم میدانِ مین

معبر دل را گشوده بابِ عشق/ خُفته بر مین غرقه خون اصحاب  عشق

تکه‌تکه، پاره‌پاره، لاله‌ها/ دشت مین لبریز آه و ناله‌ها

کربلا را گشته در خون رهسپار/ کرده منزل در حریمِ  عشقِ یار

می‌کِشم بر چشم هِمَّت نقشِ عشق/ یار زینب  کربلا را تا دمشق

قلب نازش بی‌قرار کربلا/ آن به درد عشق زهرا مبتلا

او‌که سِرِّ کربلا را فاش کرد/ این سخن زان کُشتۀِ عَطّاش کرد:

زآن‌که باشد کربلا ملک جنون/ کربلا رفتن نخواهد غیر خون

هرکه دارد در سرش شور وَلا/ هر که خواهد تا ببیند کربلا

گو به خون باید در این ره پا نهی/ بر سرِ نی غرقه خون سر جا دهی

سَر نبَازی گر در این ره، گُم رهی/ بر حدیث کربلا نا آگهی

هِمَّت آن شبگرد شهر شعر و شور/ ساقیِ صهبای گل‌رنگ حُضور

کربلا را شد به مستی  رهسپار/ عاشقانه شد در این ره سر به دار

از تبار سربداران بود او/ بی‌قرار هجر یاران بود او

تا رساند خود به یاران شهید/ غرقه در خون، مرغ عَنقا پر کشید

پرکشید آن مرغ عاشق سوی عشق/ تا گزیند کربلا را کوی عشق

سِرِّ حق بود از لب هِمَّت بُرون/ «کربلا رفتن خوشا از راه  خون»

هر که در سر عشق  زهرا دارد او/ پا به راه کربلا بگذارد او

کربلا یعنی نه یک شهر و دیار/ کربلا یعنی حریم عشقِ یار

ره ندارد در حریم عشق او/ هر که دارد جز شهادت آرزو

همچو هِمَّت عاشقی باید میان/ شُسته دست از خان و مان و جسم  و جان

تا به تیغ عاشقی تن را دَرَد/ در حریم کربلا او رَه بَرد

همچو هِمَّت سر به باید باخت تا/ بر رخ مهدی نظر انداخت تا

هر که خواهد کربلا در خاتمه/ جان فدا باید کند بر فاطمه

ای به دامان وَلا آورده دست/ ای ز بوی کربلا گردیده مست

در مرام عاشق زهرا پرست/ غرقه در خون کربلا رفتن خوش است

تا مگردی همچو هِمَّت مست عشق/ کی توانی تا شوی پابستِ عشق

بی‌سر و بی‌پا خوشا در خاک و خون/ کربلا را رفتن از راه جنون

گر نه در خون کربلا را پا نهی/ در طریق کربلا، گُم در رَهی

کربلا رفتن نمی‌خواهد مگر  -    کردن در راه دلبر تَرکِ سر

هرکه خواهد پانهد در راه عشق/ کربلا برپاست اکنون در دمشق

تیغ در کف گیرد و خیزد زجا/ یار زینب گردد اندر کربلا»