کد خبر: ۳۴۸۳۸۰۶

تاریخ: ۲۶ اسفند ۱۳۹۴ - ۱۲:۰۲

عیدانه‌ای تقدیم به قلب‌های شکسته دختران شهدایِ مدافع حرم

گروه جهاد و حماسه: منصور نظری عیدانه‌ای برای قلب‌های شکسته و چشم‌های اشکبار دختران شهدای مدافع حرم تقدیم کرد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، منصور نظری، شاعر جوان و آئینی‌سرا به مناسبت فرا رسیدن سال نو یادی از قلب‌های شکسته و چشم‌های اشکبار دختران مدافع حرم کرده و شعری سروده و به آنها تقدیم کرده است.

این شعر در ادامه از نظر می‌گذرد:

«دختر بابا منم، طناز عشق/رفته بابایم سفر شهر دمشق

یادم آید آن سحرگاهی که رفت/برنگشته او از آن راهی که رفت

وقت رفتن هست یادم در وداع/گفت بابا می‌روم بهر دفاع

گفتم از که؟ از کجا؟ ای خوب عشق/گفت از ناموس شیعه در دمشق

گفت بابا، زینب آنجا بی‌کَس است/حضرت زهرا بر او دلواپس است

خون ز غیرت در رگ بابا به جوش/گفت باید او علم گیرد به دوش

گفت باید تا شود عباس او/از حرم با جان بدارد پاس او

گفت بابا می‌رود در خاتمه/تا بگیرد انتقام فاطمه

هست یادم بوسه‌های آخرش/لحظۀِ قرآن گرفتن بر سرش

در بغل بگرفت و نازم کرد او/غرقه در سوز و گدازم کرد او

رفت بابا مست عطر یاس‌ها/تا شود هم‌سنگر عباس‌ها

رفت بابایم سحرگاهی دمشق/تا که عباسی کند در شهر عشق

رفته بود او یاری سید علی/گفته بود او زود می‌آید ولی

عید شد بابا نیامد، راز چیست/گفته مادر کرده او پرواز چیست

گفته مادر رفته بابا آسمان/پیش آقا مهدی صاحب زمان

در تحیُر مانده‌ام پرواز را/می‌کنم با خود مرور این راز را

آه، بابایم که بال و پر نداشت/پیکرش هم تازه دیدم سر نداشت

بی‌سر و بی‌بال و پر آیا توان/پرکشیدن از زمین تا آسمان

یادم آید بعد از آن روزی که من/لاله‌ای دیدم فریبا در کفن

در کفن پوشیده‌ای آرام عشق/بر دل او داغ بانوی دمشق

مادرم گفت او که بابای من است/این‌که تکه‌تکه و پاره تن است

پیکرش همچون شقایق گشته بود/مادرم می‌گفت عاشق گشته بود

عاشقِ من او نبود آیا ولی؟/یا نبودم شاید عشق اولی؟

یادم آمد، بین ما از آن‌همه/بهرِ بابا عشق اول فاطمه

عاشقانه یادم آید بَر که زیست/هر شب او از یاد عشقش می‌گریست

یاد زهرا یاد زینب اشک و آه/کربلا و خیمه‌های بی‌پناه

یاد شام و آن خرابات بلا/گوشۀِ ویرانه بر پا کربلا

بسته ناموسِ علی در بند و غُل/معجزِ سرنیزه‌های کرده گُل

بعد از آن از عمه پرسیدم سؤال/تا گذشته بر سر بابا چه حال

گفت عمه رفته بابایم بهشت/بوده بابا را شهادت سرنوشت

با خودم در کنج تنهایی خویش/یاد بابا می‌کنم با قلب ریش

آه، یعنی او مرا تنها نهاد/دخترش را رفت و بابا جا نهاد

او که هر شب شانه می‌زد موی من/بوسه می‌زد عاشقانه روی من

رفت یعنی تا همیشه تا ابد/تا مرا با درد و غم تنها نهد

ای برایت فاطمه عشق نخست/دختر دردانه‌ات دل‌تنگ توست

کُشتۀِ از عشق زینب در دمشق/بر مزارت خفته‌ام در خواب عشق

آه از آن شب‌ها که در آغوش تو/خنده‌ام می‌برد عقل و هوش تو

آه آن شب‌های رؤیایی چه شد/آن‌همه عشق و فریبایی چه شد

مشتریِ نازهای من چه شد/محرم با رازهای من چه شد

عید شد بابا بیا بس کُن فراق/دختر دردانه را کو تاب داغ

دل مسوزانم بیا بابای من/گم‌شده ای یوسف زیبای من

تُنگ قلبم بی تو باباجان شکست/بی تو سال نو عزا و ماتم است

سبزه‌های سال نو پژمرده، زرد/سفره‌های عیدمان لبریز درد

ای شده عباس زینب در دمشق/کاش می‌شد بازگردی مرد عشق

کاش می‌شد لحظۀی تحویل سال/در بغل‌گیرم تو را من در خیال

شه نشین خانۀِ چشم تو باز/بوسه‌بارانت کنم بابا به ناز

هرکجا هستی مرا خوش با تو یاد/سال نو بابا مبارک بر تو باد»