کد خبر: ۳۴۹۹۱۸۲

تاریخ: ۲۹ ارديبهشت ۱۳۹۵ - ۰۹:۰۰

سروده جدید مسعود نظری؛

«گرچه به جان مِدحَت زهرا نکوست/ عید علی‌اکبر و میلاد اوست»

گروه ادب: شاعر جوان آئینی‌سرا قصیده‌ای به مناسبت میلاد حضرت علی‌اکبر(ع) سرود.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، منصور نظری، شاعر جوان آئینی‌سرا به مناسبت میلاد فرخنده و مسعود حضرت علی‌اکبر(ع) قصیده‌ای با عنوان «هنگامهِ عشق» سروده و به لشکریان ظهور و مدافعان حرم آل‌الله تقدیم کرد.

این غزل در ادامه از نظر می‌گذرد؛

«از طرفِ قبلۀِ جان، کربلا/ بوی بهشت آید و عطر ولا

نقش دل‌انگیز ولای علی/ گشته به آیینۀِ جان منجلی

غلغله‌ای گشته به پا در جِنان/ آینه‌بندان شده کون و مکان

بر لبِ بلبل، غزلِ ارغوان/ چشمۀِ عشق از لب زهرا روان

آوَرَد از عرش ملک ارمغان/ جشن و سرور است و شعف در جهان

بسته ملک بر پَرِ جان، نامه‌ای/ عشق به پا کرده چه هنگامه‌ای

مصطفوی، فاطمه نقش و نگار/ نامۀِ عشق است که بنوشته یار

چشم حسین آمده روشن به نور/ خانۀِ لیلا شده مأوای شور

کون و مکان آمده آشفته باز/ یوسفِ لیلا رسد از رَه به ناز

نعره ملک بر سر منبر زند/ سکه به نام علی‌اکبر زند

یاس نگاهش به طلب می‌کند/ سرو سجودش به ادب می‌کند

زلف ترش طعنه به شب می‌زند/ طعم لبش دل ز رطب می‌زند

زنده محمد شده بازآمده/ آینه‌ای یا ز حجاز آمده

شهره به غوغای علی‌اکبری/ او که رُخش جلوۀِ پیغمبری

آینۀِ روی محمد نماست/ شاه‌نشین غزل کربلاست

زخم به تن خورده ز هر دیده او/ف اطمه را یوسف دزدیده او

قبلۀِ شش‌گوشۀِ عشاق اوست/ فاطمه را داغ‌ترین داغ اوست

از میِ رخسارۀِ او هرکه مست/ سر زِ تنش می‌بُرَد او جای دست

هرکه ببیند نفسش می‌رود/ روح ز تن در هوسش می‌رود

خطبه خدا خوانده به نام علی/ همچو محمد شده ماهی جلی

یوسف لیلا به جهان آمده/ فاطمه را راحتِ جان آمده

عطر و شمیم نبوی می‌رسد/ فاطمه را مصطفوی می‌رسد

آینه است این مگر الله را/ بسته به رخساره ملک راه را

جلوۀِ دلدار تجلی‌گرش/ آینه‌ها همچو نگین در برش

کعبه به رقص آمده شوریده‌حال/ می‌کند آیینه خدا را خیال

فاطمه قنداقِ قمر را به دست/ از میِ میلاد علی گشته مست

عطرِ خوشِ آبیِ محراب‌ها/ مستِ طهوراییِ او آب‌ها

فاطمه را ناب، غزل نامه‌ای/ همچو علی آمده اُسامه‌ای

عرش سراپا شده غوغا و شور/ مستِ طرب آمده غلمان و حور

فاطمه بگرفته سبو تا به دست/ ساقی و میخانه و مِی گشته مست

از نفسِ فاطمه شب‌خیز عشق/ جان خدا آمده لبریز عشق

کیست مگر فاطمه الله را؟/ سرمه‌کشِ چشم ملک آه را

او که شبیهش به دوعالم نه کَس/ او که رَهَش تا به خدا یک‌نفس

او که خدا کرده ز خود او حَدَث/ فاطمه را فاطمه داند وَ بس

این بود آن سِرّ نهان در الست/ فاطمه عشق است و خدا عاشق است

عشق ندارد مگر این خاتمه/ فاطمه و فاطمه و فاطمه

فاطمه آن ذکر سجود علی/ نقطۀِ پرگار وجود علی

کس نتواند که از او دم زند/ جز که سبو از قَدحِ غم زند

او که طُفیل غم او شد علی/ جلوۀِ عشق از رخ او منجلی

صبح ازل شد چو پدیدار هست/ نقشِ غمِ فاطمه بر دل نشست

جان به فراسویِ غزل پر کشید/ ساغر عشق علوی سر کشید

لب زِ طرب جان به ترنم گشود/ فاطمه بر شیعه دَرِ خُم گشود

باده به جوش آمد و در خُم رسید/ سر زد از آن باده هزاران شهید

شد حَدَث عالم چو زِ اشراق عشق/ فاطمه شد قبلۀِ عشاق عشق

تُنگِ بلور غزل غم شکست/ عشق پدید آمد و در دل نشست

نقشِ نگینِ دلِ عشاق او/ گم‌شده خورشیدِ به آفاق او

گرچه به جان مِدحَت زهرا نکوست/ عید علی‌اکبر و میلاد اوست

می‌زند آیینه غزل را به کوس/ کرده به تن لاله حریرِ عروس

یاس زِ رَه آِید و ساغر به دست/ حور و ملک در پی او غم پرست

آمده از شورِ طرب، باده مست/ مژده که میلاد علی‌اکبر است

غنچۀ دل در سحرِ آرزو/ جامه به تن می‌درد از شوقِ او

شاپرک آهسته دعا می‌کند/ یاس نظر سوی خدا می‌کند

از لبِ گُل بادۀِ شبنم روان/ ماذنه‌ها مست شمیم اذان

سازِعراقی بزن ای دف‌نواز/ تا که به رقص و طرب آرد حجاز

مطرب مستان به طرب تار زن/ پردۀِ رؤیایی دلدار زن

اکبر عشاق ز ره می‌رسد/ فاطمه را نور نگه می‌رسد

همچو علی گشته به رحمت هما/ آینۀِ روی محمد نما

طوطی شکرشکن باغ عشق/ طاقت عشاق از او طاق عشق

شاهد رعنای حسینی جمال/ یوسف لیلای محمد خصال

کرده ز شرم رخ او مه عرق/ ریخته گُل در قدم او ورق

شاه‌نشین نظر انبیا/ برده ملک خاک رهش توتیا

سرمۀِ چشمانِ بلورینِ یاس/ ماهِ حسینیِ محمد قیاس

نکهت گیسوی ترش جان‌فزا/ برده دل و دین ز کف مرتضا

دست ملک در طلب بویِ او/ شانه زنِ حلقۀِ گیسویِ او

آمده از شوقِ علی جان به لب/ دل ز حسین آمده پرتاب و تب

مشک‌فشان باد صبا می‌رسد/ کوکبۀِ آل عبا می‌رسد

کرده ملک بر رخ ماهش حسد/ سرو چمان علوی می‌رسد

شمس و قمر خاک رهش داده بوس/ شب شده از زلف ترش آبنوس

اشک خدا می‌چکد از چشم عشق/ دل‌نگران حرمِ در دمشق

لالۀِ پرپر شده و جان به لب/ می‌رسد از شهر شهیدان حلب

زیجِ بلا کرده شهادت رصد/ قافلۀِ عشق ز ره می‌رسد

می‌رسد از وادیِ زینب، دمشق/ کُشتۀِ زهرا به دمِ تیغ عشق

با خودش آورده خبر قاصدک/ قصۀِ آن یاس کبود فدک

قصۀِ شیعه غم و درد علیست/ شیعه علمدار نبرد علیست

قصۀِ ما غُصۀِ آن سیلی است/ غُصۀِ آن یاسِ شده نیلی است

قصۀُ ما قصه مردانگیست/ عاشقی و مستی و دیوانگیست

قصۀِ عشق است و جنون، حال ما/ کرب و بلا قبلۀِ آمال ما»