کد خبر: ۳۵۴۰۳۱۲

تاریخ: ۰۳ آبان ۱۳۹۵ - ۱۰:۴۰

علوی:

اندیشه؛ چراغ هدایتی که باید از آن بهره برد

گروه معارف: مدرس حوزه‌های علمیه خواهران استان زنجان گفت: اندیشه با استناد به تعالیم دینی همچون چراغ راهی است که راه را از بیراهه نشان می‌دهد و افرادی که از این فرصت در زندگی خود بهره‌ نمی‌برند مذمت شده و در قرآن کریم از آنها به عنوان کر و کور یاد شده است.

اکرم علوی، مدرس حوزه‌های علمیه خواهران استان زنجان در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن (ایکنا) از زنجان اظهار کرد:‌ یكی از مواردی كه دین اسلام به پیروان خویش بسیار تاكید كرده است، اندیشه و تفكر در آفرینش و نیز در زندگی روزمره آنان است.

وی افزود: در قرآن كریم آیات متعددی وجود دارد كه انسان‌ها را به اندیشه و تعقل فراخوانده است. همچنین در احادیث ائمه اطهار (ع) نیز دعوت به تفكر و تعقل فراوان است.

علوی با اشاره به اینکه در تعاليم اسلامی، انديشه به جهت اهميتی كه دارد به عنوان حق مسلم و امر واجب تلقی و از آن به عنوان بزرگ‌ترين و مهم‌ترين عبادت‌ها ياد شده است، گفت: پيامبر اكرم (ص) در اين باره می‌فرمايد: «لا عبادة مثل التفكر؛ عبادتي مانند انديشيدن نيست» و امام صادق (ع) فرمودند: «افضل العبادة ادمان التفكر؛ بهترين عبادت مداومت در تفكر است» همچنین اميرالمؤمنين علی (ع) می‌فرمايد: «لا عبادة كالتفكر؛ عبادتی مانند انديشيدن نيست».

این مدرس دانشگاه با اشاره به اهمیت این مقوله در آیات و روایات گفت: اندیشه صحیح است که راه را از بیراهه به ما نشان داده و سعادت دنیوی و اخروی نوع بشر را رقم می‌زند، در واقع می‌توان ایمنی از لغزش و خطا، هدایت و نجات، درخشندگی عقول و سلامتی و عاقبت نیکو را از آثار مثبت اندیشه صحیح و با استناد به تعالیم دینی عنوان کرد.

علوی با اشاره به اینکه افرادی که اندیشه نمی‌کنند در قرآن مورد نکوهش قرار گرفته و از آنان به عنوان کور و کر یاد شده است، تصریح کرد: در آیه 22 از سوره مبارکه انفال می‌خوانیم: «إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ»؛ «قطعا بدترين جنبندگان نزد خدا كران و لالانى‏ اند كه نمى‏ انديشند».

این مدرس حوزه تاکید کرد: در این آیه کسانى که ظاهرا گوش‌هاى سالم دارند ولى در مسیر شنیدن آیات خدا، سخنان حق و برنامه‌هاى سعادت‌بخش نیستند، آنها را فاقد گوش مى‌داند و کسانى که زبان سالمى دارند اما مهر سکوت بر لب زده نه دفاعى از حق مى‌کنند، نه مبارزه‌‌اى با ظلم و فساد، نه ارشاد جاهل، نه امر به معروف، نه نهى از منکر و نه دعوت به راه حق، بلکه این نعمت بزرگ خدا را در مسیر بیهوده گوئى یا تملق و چاپلوسى در برابر صاحبان زر و زور و یا تحریف حق و تقویت باطل به کار مى‌گیرند، همچون افراد لال و گنگ مى‌داند.