کد خبر: ۳۵۷۳۹۹۵

تاریخ: ۲۵ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۲:۵۹

چرا انسان بعد از مرگ باید حتما در خاک دفن بشود

اسلام به خاطر احترامی که به شخصیت انسان می‌گذارد برای جسد مرده وی نیز احکام ویژه ای قائل شده است که نشان از نگاه انسانی به شخصیت وی دارد، این که باید او را دفن کرد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) بلاغ نوشت: در میان همه ادیان و ملل دنیا مراسم‌های خاصی درباره اموات‌شان مطرح است. در اسلام مومن در حیات و مماتش احترام دارد و این‌گونه مراسم نوعی احترام به بدن مومن است که او را با پاکی و طهارت و در جامه سفید و پاکیزه در جای مناسب به خاک می‌سپارد و آداب دینی خاصی را با انجام داده و عقاید ایمانی را برای آخرین بار به او یادآوری می کند. در ادامه این مطلب را به نقل از سایت شهر سوال‌‌ می‌خوانیم.
علاوه بر اين امور ممکن است درباره این آموزه‌های دینی در باب اموات اسرار و حکمت‌های بسیاری نهفته باشد؛ ولی در این جا به نمونه‌های که در روایات آمده اشاره می‌شود:
الف. درباره فلسفه غسل دادن میت در روایتی آمده که چون به هنگام مرگ نطفه‌ی که انسان از آن خلق شده از بدن او خارج می‌ٰشود؛ لذا واجب است او را غسل دهند.(۱) و در روایتی دیگر آمده که چون میت بعد از مرگ فرشته را ملاقات می‌‌کند؛ باید پاک و طاهر باشد.(۲) و روایات دیگر نیز در این باره نقل شده که تفصیل آن را در منبع ذیل ملاحظه فرمایید.(۳)
ب. در باره فلسفه تکفین از امام صادق (ع) پرسیده شد؟ حضرت فرمود: اموات را کفن کنید و سعی نمایید کفن خوب باشد؛ زیرا کفن زینت میت است.(۴) و در روایت دیگر آمده اموات را کفن نماید و کفن را خوب نمایید. زیرا اموات به کفنشان مباهات می‌کنند.(۵) چه این که کفن مایه ستر پیکر میت و نوعی احترام اوست و در قیامت ممکن است با همین کفن‌هاشان محشور شوند.
ج. اسلام به خاطر احترامی که به شخصیت انسان می‌گذارد برای جسد مرده وی نیز احکام ویژه ای قائل شده است که نشان از نگاه انسانی به شخصیت وی دارد، این که باید او را دفن کرد.
گذشته از نکته بهداشتی آن و در دسترس نبودن حیوانات دیگر، شاید از نظر عاطفی نیز چنین کاری لازم است که وابستگان میت جایی داشته باشند که در موقع دلتنگی به آن جا بروند و با مردگان خود تماس روحی داشته باشند.
هر چند ما با فلسفه بسیاری از احکام آشنایی کامل نداریم.(۶)
پی‌نوشت‌ها:
۱. صدوق، علل الشرایع، نشر دار الحجه، ۱۴۱۶ ق، بیروت، ج۱، ص ۳۴۸.
۲. همان.
۳. همان.
۴. همان، ص ۳۵۰.
۵. همان.
۶. محمد شجاعی، معاد، نشر سهامی انتشار، تهران ۱۳۶۲ ش، ج۱، ص۲۵۶.