کد خبر: ۳۵۷۴۵۷۲

تاریخ: ۲۶ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۶:۱۹

روشندل مصری پایان‌نامه قرآنی ارائه داد + عکس

گروه بین‌الملل: سوسن عبدالرحیم سلیمان محمد، بانوی روشندل مصری پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود را با موضوع «اعتلای معنوی بشر در پرتو قرآن کریم»، در دانشکده ادبیات دانشگاه «سوهاج» مصر دفاع کرد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) به نقل از پایگاه خبری سیدتی.نت، سوسن عبدالرحیم سلیمان محمد، بانوی روشندل و مربی رایانه کم‌بینان و روشندلان مرکز «نور البصیره» دانشگاه سوهاج مصر است.
وی در پایان‌نامه خود که اخیرا دفاع کرده، اعتلای معنوی و روحی بشر را براساس آیات قرآن کریم مورد بررسی قرار داده است.
سوسن عبدالرحیم در پژوهش خود به اعتلای معنوی در نتیجه ایمان به خدا، پیامبر، ملائکه، پیامبران، کتب آسمانی، قضا و قدر و روز قیامت و تأثیر آن بر رفتار و شخصیت یک فرد مسلمان و همچنین اعتقاد و عمل به عبادت‌هایی چون نماز، روزه، زکات، اطاعت تمام و کمال از پروردگار اشاره و تأکید کرده است که تمام این مسائل بر رفتار انسان و قدرت وی در مقابله با چالش‌هایی که در سنین مختلف با آن مواجه می‌شود، تأثیر می‌گذارد.
لازمه اعتلای اخلاقی، اعتلای معنوی است
این بانوی روشندل در پژوهش خود با اشاره به اینکه اعتلای انسان از نظر اخلاقی جز با اعتلای معنوی حاصل نمی‌شود، آورده است: شناخت اصول دینی صحیح، تمسک به آن‌ها و رفتار براساس اصول دینی در تمام جوانب زندگی به اعتلای معنوی فرد کمک می‌کند.
این پژوهشگر روشندل در بخشی از پژوهش خود به صفات و رفتارهای انسان صالح که در قرآن اشاره شده است، پرداخته و تأکید می‌کند: قرآن کریم صفات و ویژگی‌های متعددی برای انسان صالح برشمرده و در این میان اعتلای درون انسان یا همان اعتلای معنوی بسیار مهم است.
وی در پایان‌نامه خود با اشاره به آیاتی از قرآن کریم که خداوند انسان متفکر و خردمند را مورد خطاب قرار می‌دهد، آورده است: خداوند در آیات متعددی «اولو الالباب» (صاحبان خرد و اندیشه) را مورد خطاب قرار می‌دهد، این امر دال بر این است که تفکر بخشی مهم برای اعتلای درونی و معنوی است به همین دلیل خداوند بارها این امر را به ما یادآور شده است.
بانوی روشندل مصری می‌افزاید: خداوند در آیه 191 سوره آل‌عمران به معرفی خردمندان و متفکر می‌پردازد و آنان را کسانی می‌داند که در همه حال خدا را یاد می‌کنند و می‌فرماید: « الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَى جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ» (همانان كه خدا را [در همه احوال] ايستاده و نشسته و به پهلو آرميده ياد مى‌كنند و در آفرينش آسمانها و زمين مى‏‌انديشند [كه] پروردگارا اينها را بيهوده نيافريده‏‌اى، منزهى تو پس ما را از عذاب آتش دوزخ در امان بدار).