کد خبر: ۳۵۷۹۶۷۹

تاریخ: ۱۱ اسفند ۱۳۹۵ - ۱۲:۱۴

کوثر چیست و ساقی کوثر کیست

هر کدام از ما بارها سوره وزین «کوثر» را خوانده و شنیده‌ایم، اما در این گزارش به وجودیت کوثر می پردازیم.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، باشگاه خبرنگاران جوان نوشت: سوره «کوثر» یکی از کوتاه ترین و در عین حال زیباترین سوره های قرآنی است، اما پس بارها خواندن آن تا به امروز پیش آمده از خود بپرسید، کوثر چیست؟ و یا ساقی کوثر به چه کس و یا کسانی می گویند؟
در این گزارش در پاسخ به این سوال به گزیده بخش هایی اشاره خواهیم کرد.
خداوند متعال در سوره «كوثر» می فرمایند:«انا اعطیناك الكوثر» که در تفسیر كوثر معانى فراوانى گفته شده است از جمله:
* کوثر نهرى است در بهشت و عبارت است از حوض پیامبر (ص) كه در روز قیامت افراد فراوانى اطراف آن گرد مى آیند. پیامبر فرموند: كوثر نهرى است كه خداوند به من وعده فرمود و داراى خیر كثیر است. حوضى است كه امت من در روز قیامت بر آن وارد مى شوند. ظرف هاى آن (كه تشنگان را سیراب مى كند) به عدد ستارگان آسمان است.
* «كوثر» همان خیر كثیر، نبوت و كتاب (قرآن) است و به اصحاب و شیعیان فراوان تعبیر می شود.
* «كوثر» فراوانى نسل و فرزندان است چنان كه نسل پیامبر (ص) در ذریه او از فرزندان فاطمه (ع) بى شمار پدید آمده و تا روز قیامت ادامه دارد.
* «كوثر» همان شفاعت است چنان كه از امام صادق (ع) روایت شده است.
طبرسى رحمه لله‏ ذیل آیه یاد شده پس از نقل اقوال مزبور مى نویسد: در «كوثر» احتمال همه مصادیق یاد شده مى رود زیرا خداوند سبحان، خیر كثیر در دنیا به پیامبر(ص) عطا فرمود و در آخرت نیز وعده داد. پس مى توان همه اقوال یاد شده را تفصیل این جمله «خیر كثیر فى الدارین» دانست.
اما در مورد ساقی کوثر
۱- پیامبر اكرم (ص) فرمود: «یا عَلىّ أَنْتَ اخى وَ وَزیرى وَصاحِبُ لِوائى فِى الدُنیا وَالاخرة، وَأَنت صاحِب حوضى، مَن أَحبَّك أَحبنَّى وَمَن أَبْغَضك أَبْغَضنى» یا على تو برادر، وزیر و پرچمدار من در دنیا و آخرت هستى، تو صاحب حوض من هستى، آن كس كه تو را دوست دارد مرا دوست داشته و هر كس با تو دشمنى ورزد با من دشمنى ورزیده است.
۲- عبدلله بن عمر گوید: پیامبر اكرم (ص) براى ما این چنین حدیث فرمود: وقتى در روز قیامت خداوند اولین و آخرین را گرد آورد ندا دهنده اى كه دور و نزدیك صدایش را مى شنوند گوید: على بن ابى طالب (ع) كجاست، على مرتضى كجاست. در این حال على (ع) را مى آورند و حساب آسانى از او به عمل مى آورند و دو حله سبز به او مى پوشانند و از درخت طوبا عصایى به او مى دهند و به او گفته مى شود بر سر حوض بایست و هر كه را خواهى سیراب و هر كه را خواهى ممنوع كن.