کد خبر: ۳۶۲۹۳۳۷

تاریخ: ۲۱ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۳:۰۳

بیانی از آقا مجتبی تهرانی؛

مراتب نهی از منکر و عاملیت آن در احیای فرد و جامعه

گروه اندیشه: امیرالمومنین(ع) کسانی که نهی از منکر نمی‌کنند را مردگانی در بین افراد زنده نامیده است.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن (ایکنا) آیت‌الله مجتبی تهرانی سلسله جلساتی را پیرامون بحث امر به معروف و نهی از منکر در سال 80 همزمان با فرارسیدن ماه محرم برگزار کردند. در یکی از همان جلسات در خصوص اهمیت و فضیلت این عمل عبادی و سنت قرآنی بیان کردند: «به نهج‌‏البلاغه مراجعه کنید؛ حضرت می‏‌فرماید: «فَمِنْهُمُ الْمُنْكِرُ لِلْمُنْكَرِ بِيَدِهِ وَ لِسَانِهِ وَ قَلْبِهِ فَذَلِكَ الْمُسْتَكْمِلُ لِخِصَالِ الْخَيْرِ»؛ اگر كسي منکر را با دست و زبان و قلب انكار كند، چنین کسی تمام خصال خیر در او جمع شده و آنها را کامل کرده است.

«وَ مِنْهُمُ الْمُنْكِرُ بِلِسَانِهِ وَ قَلْبِهِ وَ التَّارِكُ بِيَدِهِ فَذَلِكَ مُتَمَسِّكٌ بِخَصْلَتَيْنِ مِنْ خِصَالِ الْخَيْرِ وَ مُضَيِّعٌ خَصْلَةً»؛ امّا بعضی از افراد هم هستند که نهی از منکر زبانی و قلبی می‏‌کنند، ولی وارد مرحله یدی نمی‌شوند. چنین کسی دو خصلت خوب را دارد و يك خصلت نیکو را ضايع كرده است. «وَ مِنْهُمُ الْمُنْكِرُ بِقَلْبِهِ وَ التَّارِكُ بِيَدِهِ وَ لِسَانِهِ فَذَلِكَ الَّذِي ضَيَّعَ أَشْرَفَ الْخَصْلَتَيْنِ مِنَ الثَّلَاث وَ تَمَسَّكَ بِوَاحِدَةٍ»؛ گروه سوم کسانی هستند که فقط نهی از منکر قلبی دارند، ولی با دست و زبان اقدامی نمی‏‌کنند. اینها به همین یک خصلت نیکو بسنده كرده‌‏اند، ولي دو مرتبه ديگر را ضايع كرده‏‌اند.

بعد حضرت می‏‌فرمایند: «وَ مِنْهُمْ تَارِكٌ لِإِنْكَارِ الْمُنْكَرِ بِلِسَانِهِ وَ قَلْبِهِ وَ يَدِهِ فَذَلِكَ مَيِّتُ الْأَحْيَاء»؛ عدّه‌ای هم هستند که نه نهی از منکر زبانی می‏‌کنند، نه قلبی و نه یدی؛ یعنی هیچ‏‌کدام از این خصال پسندیده را ندارند. چنین کسی مُرده زندگان است. حضرت در ادامه می‏‌فرمایند: «وَ إِنَّ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ لَا يُقَرِّبَانِ مِنْ أَجَل وَ لَا يَنْقُصَانِ مِنْ رِزْقٍ»؛ یعنی خیال نکن که امر به معروف و نهی از منکر مرگ تو را نزدیک می‏‌کند و یا روزی‌ات را کم می‏‌کند؛ نخیر! انجام این فریضه الهی نه ضربه جانی دارد، نه ضربه مالی. بعد هم می‏‏‌فرمایند: «وَ أَفْضَلُ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ كَلِمَةُ عَدْلٍ عِنْدَ إِمَامٍ جَائِرٍ». آنچه که از همه اینها برتر است، سخن عادلانه در مقابل حاکم جائر است».