کد خبر: ۳۶۷۹۱۹۵

تاریخ: ۱۵ دی ۱۳۹۶ - ۱۱:۱۷

شهیدی که نویسنده بود

گروه جهاد و حماسه: خدایا! به ابرها بگو بگریند، به کوه‌ها بگو بشکافند، به دریاها بگو بخروشند، به طوفان‌ها بگو بشتابند، به رودها بگو بنالند، به چشمه‌ها بگو بجوشند، به آسمان‌ها بگو ببارند و به کائنات بگو اشک بریزند! به درخت‌ها بگو که برگ‌هایشان را فرو ریزند و به خزان غربت سرزمین‌مان رنگ ببازند. به عقاب‌ها بگو که بر سوگ یاران‌مان بنشینند به فرشتگان بگو که خلیفه‌ات را در زمین ببینند تا آیه «انی أعلم ما لا تعلمون»، نزولی دوباره بیابد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، شهید مهدی رجب بیگی در بهمن سال 1336 در شهر دامغان بدنیا آمد و دوران كودكی و نوجوانی را به همراه خانواده اش در تهران سپری كرد. در محله های فقیر نشین تهران، طعم فقر و محرومیت را از همان آغاز نوجوانی به وی چشاند.

مهدی تحصیلات ابتدائی و متوسطه خود را نیز در تهران گذراند و به علت استعداد فوق‌العاده ای كه داشت، همواره از دانش‌آموزان موفق مدارس محسوب می‌شد. وی از همان ابتدا علاقه بسیار زیادی به مطالعه و تفكر و تحقیق داشت و از این رو تا قبل از پایان تحصیلات متوسطه، با كتب مذهبی آشنا شد.

خانواده مهدی از وی بعنوان الگو و سرمشق و چهره‌ای محبوب و مورد احترام در میان تمام اقوام و آشنایان ذكر می‌كنند؛ چرا كه در برخوردهایش بسیار متواضع و فروتن بود.

مهدی از همان ابتدا علاقه بسیار زیادی به كمك به طبقه محروم و طبقه مستضعف داشت. بطوریكه بنا به گفته مادرش، حتی در كودكی برای كمك به مستخدم مدرسه، زودتر از دیگران در مدرسه حاضر می شد. همچنین وی از همان ابتدا دارای بعد عرفانی قوی بود، بطوریكه شبها غالبا تا نیمی از شب گذشته به عبادت و راز و نیاز با پروردگار خویش مشغول بود و بسیاری از روزها را نیز روزه داشت.

شهید رجب بیگی در سال 1354 وارد دانشگاه فنی دانشگاه تهران شد و در رشته مهندسی راه و ساختمان به تحصیل مشغول گشت. وی از همان اوائل ورود به دانشگاه همراه با دیگر برادران مسلمان خود به فعالیتهای صنفی-سیاسی روی آورد. استعداد زیادش او را در درس نیز بسیار موفق ساخته بود. در اواخر سال اول از طرف دانشجویان به عضویت شورای دانشجویی دانشكده انتخاب شد و این مسئولیت را تا سال 58 و آغاز انقلاب فرهنگی ادامه داد. در شورای دانشجویان یكی از افراد بسیار فعال بود و موضعگیریهای كوبنده اش همیشه برای گردانندگان وابسته به رژیم در دانشكده ایجاد زحمت می كرد. برادر شهیدمان علاقه زیادی به مطالعه كتب سیاسی- اجتماعی و دینی داشت و یكی از مسئولین كتابخانه اسلامی دانشجویان فنی بود.

در بین ورزش‌ها به كوهنوردی علاقه داشت و معمولادر برنامه كوهنوردی دانشجویان مسلمان شركت می‌كرد. در زمان رژیم منفور شاه با وجود خفقان شدید، مسئولیت خود را در قبال اسلام با پخش اعلامیه در دانشكده و شركت در تظاهرات دانشجوئی و خیابانی و اداره فعالیت‌های سیاسی- صنفی دانشگاهی انجام می‌داد. در دوران انقلاب در راهپیمائی با شكوه امت قهرمان شركت فعال داشت و در براه انداختن و سازماندهی تظاهرات مختلف همیشه حاضر بود.

در نیمه دوم سال 57 كه دانشگاه مركز تجمع مردم شده بود، مهدی از كسانی بود كه به نمایش فیلم و اسلاید از انقلاب و دیگر كارهای تبلیغی برای مردم می‌پرداخت. همزمان، در یكی از مساجد تهران نیز بطور مستمر به فعالیت و روشنگری مشغول بود. بعد از پیروزی انقلاب شكوهمند اسلامی و ادامه مجدد كار دانشگاه‌ها، (سازمان دانشجویان مسلمان دانشكده فنی) كه تشكیلات دانشجویان مسلمان دانشكده بود، به وجود آمد و برادر شهیدمان در این سازمان مسئولیت انتشار نشریه دانش آموزی«هجرت» را به عهده گرفت.

مهدی با انقلاب یا پس از آن با اندیشه‌های انقلابی و اسلامی آشنا نشده بود؛ بلكه در دوران رژیم منحوس شاه سالها به مبارزه همه جانبه با رژیم مشغول بود. از گردانندگان تظاهرات كوبنده و سازمان یافته دانشجویان مسلمان در دانشگاه بود و همچنین دیگر یاران دانشجوی فعال خود رژیم بود.

جریانات سیاسی داخلی و خارجی را با تسلط و قدرت بی نظیر تحلیل سیاسی ایدئولوژیك می‌نمود. مقالات و تحلیل‌های وی از بهترین كارهای مطبوعاتی و فرهنگی روزنامه های با اعتبار كشور بود.

آنچه در مورد وی حائز اهمیت و ارزش فراوان است، طبع و روحیه چند بعدی و متعالی اوست. وی از دقیق‌ترین تحلیل‌های سیاسی گرفته تا پر احساس‌ترین قطعات ذوقی مطالب سیاسی – فكاهی، همه و همه را با تسلط بالائی ارائه می‌كرد.

در بحث‌ها و میز گردهایی كه در دانشگاه در دوران دانشجویی‌اش و یا در مدارس جنوب شهر در مقابل جریانات انحرافی به هنگام تدریس‌اش داشت همیشه موفق بود و در مقابل استدلال‌های متین ودید زیركانه‌اش كمتر كسی یارای مقاوت یا توانائی گریز داشت.

«شهید رجب بیگی» در یكی از مقالاتش، مواضع مبتنی بر«چپ روی كودكانه گروهك‌ها» را این چنین مورد عتاب قرار می‌دهد:

«چگونه است دیالكتیسین‌هایی كه می‌گویند «تعرف الاشیاء با ضداده» همگام با آقای كارتر و خانم تاچر و مستربگین و انورسادات و همصدا با رادیو بغداد و كلن و اسرائیل و ایران آزاد و همپای ساواكی‌ها و وارداتچی‌های ممنوع‌المعامله و زمین داران و نزولخوران و بورس بازان و همنوابا اعوان و انصار معدومین اول انقلاب كه «كلهم اجمعین» از ضد «امام امت هستند با همان كلمات و همان سكنات به حضرت امام ناسزا می‌گویند؟»

چیز زیادی نمانده بود تا وی بتواند مدرك لیسانس خود را در مهندسی راه و ساختمان اخذ نماید. او از جمله كسانی بود كه برای تخصص در كنار تقوا و تعهد، ارزش فراوان و حیاتی قائل بود و از این رو دانش آموزان او عمدتا از اقشار مستضعف بودند، از آنها دعوت می‌کرد تا «درس خواندن» را به عنوان «رسالت انقلابی» خود تلقی کرده و سعی كنند با نسل آینده دانشگاهها را «آنان» بسازند نه «بچه سرمایه دارهای شمال شهری».

او همیشه می گفت: خواهر دانش‌آموز، برادر دانش‌آموز: آیا می‌دانی برای چه پشت این میز نشسته‌ای برای آنكه بتوانی آدمی بشوی كه فردا به درد محرومین جامعه‌ات كه خود نیز از آنان هستی، بخوری. بتوانی در یك پست حساس انقلابی، فعال باشی و خود كه از قشر مستضعفی، باری از دوش مستضعفان برداری.

برخورد اسلامی و قدرت جاذبه او روی دانش‌آموزانی كه با آنها در تماس بود تأثیر فراوان داشت و چه بسیار دانش‌آموزانی كه با كلمات او از دام گروه‌كهای منافق و منحرف رستند و به جبهه نیروهای خط امام پیوستند. او برای نیروهای خط امام یك عنصر فعال سیاسی ایدئولوژیك بود و كار او در محدوده فعالیتش جنبه حیاتی داشت. ولی منافقین كوردل باید بدانند كه اگر چه شمع وجود او را خاموش ساختند ولی هیچگاه نخواهند آتش عشقی را كه در دل مهدی زبانه می‌كشید و آن «عشق به امام و راه امام» بود، در دل یارانش و در دل توده های محروم خلق خاموش سازند.

آری … سرانجام مردم شهید پرور و شهید داده ما، همانگونه كه طومار «حیات سیاسی» آنان را در هم پیچید طومار «زندگی» آنان را نیز درهم فرو خواهد پیچید كه: «ان المنافقین فی الدرك الاسفل من النار.»

شهید «رجب بیگی» در اوج فروتنی و تواضع و تقوائی كه داشت از یك روحیه تهاجمی برخوردار بود. او به همان میزان كه با مهربانی و علاقه در صدد تغییر مواضع انحرافی هواداران ساده و غافل گروهكها بود، به همان میزان معتقد به برخورد قاطع و كوبنده و نابود كننده با سران جنایت پیشه آنها بود.

روز پنجم مهر 60 كه جنایتكاران منافق با اسلحه در تهران به مردم و پاسداران مردمی انقلاب اسلامی حمله بردند و به كشتار آنان دست زدند «رجب بیگی» قهرمان با سلاح گرم به مقابله با آنان شتافت و در راه دفاع از آرمانهای اسلامی خویش و دفاع از مظلومیت و فروتنی خلق خویش به سر منزل مقصود شتافت. جاودان باد یاد و نام او در خاطره ها.

وجود عنصری چون «شهید رجب بیگی» در سنگر مبارزه بر علیه عناصر وابسته به اشرافیت و فرهنگ فاسد غربی و نفاق چپ در آموزش و پرورش، همچون سدی نفوذ ناپذیز در برابر بازگشت سلطه آمریكا بود. در عین اینكه در انجام كارهای گوناگونی كه بر عهده او بود، آرام و قرار نداشت و در شبانه روز جز چند ساعت اندك استراحتی نمی‌كرد، در برخورد با دوستان و یارانش و در برخورد با دانش آموزان، هرگز جانب صمیمیت و حسن رفتار را از دست نمی‌داد.

«مهدی شهید» همچون همه جوانانی كه معتقد به اسلام اصیل امام هستند روزها را به تلاش مستمر در انجام فعالیت‌های انقلابی و شبها را به عبادت خداوند سپری می‌كرد، در حالیكه بسیاری از روزها را روزه دار بود.

مهدی، جوانمرد عاشقی كه جبهه و دانشگاه، جهاد و مدرسه و… سنگرهای مبارزه اش بر علیه امپریالیسم بود. در تسخیر «لانه جاسوسی آمریكا» در ایران نیز نقش به سزا و عمده داشت. در مدت یكسال و اندی كه این مركز توطئه و فساد در تسخیر «دانشجویان قهرمان و مسلمان پیرو خط امام» بود، رجب بیگی مسئولیت‌های حساس و بزرگی را چون «مسئولیت برگزاری و انجام گردهمائی جنبش‌های آزادی‌بخش جهان در تهران» و «نمایندگی» دانشجویان خط امام در گردهمائی جنبش‌های آزادیبخش را به عهده داشت. وی از طرف دانشجویان مسلمان پیرو خط امام در مراسم نماز جمعه سخنرانی می كرد و در چندین نوبت اطلاعیه‌های افشاگرانه آنان را قرائت نمود.

بخشی دیگر از نوشته‌های شهید رجب‌بیگی:

می‌رویم تا خط امام بماند. خطی که تبلور قاطعیت بر علیه جباران، عصاره عصیان مستضعفان بر علیه مستکبران، فریاد همیشه مظلومان، راه پیروز محرومان است.
می‌رویم تا خط امام بماند. خطی که رسالت گسستن زنجیرهای اسارت از دست و پای مغضوبین زمین را بر عهده دارد.
می‌رویم تا خط امام بماند . خطی که پیام قیام پیروزمند مستضعفان را بر تارک تاریخ خواهد داشت و پوزه کثیف جلادان را سرانجام به خاک خواهد مالید.
می‌رویم تا خط امام بماند. خطی که راه پیروز انقلاب اسلامی خلق دلاور ایران است و باید که حماسه قیام را تا دور دست‌ها بکشاند و نهال انقلاب را در دل خلق‌های تحت ستم جهان بنشاند.
می‌رویم تا خط امام بماند. خطی که با نفی هر گونه سازشکاری و ستمکاری، نوید نابودی سازشگران و ستمکاران را با ود همراه داشت.
می‌رویم تا خط امام بماند. خطی که پاسدار خون رزمندگان دلیر و شهیدان به خون خفته امت قهرمان ایران است. خطی که سرانجام شوم امپریالیسم و سلطه گران اجنبی را هم‌اکنون بر قله عالمنمایان ساخته و دژ مستحکم توحید را در دور دست‌های هر ستمکده بر پا خواهد داشت... می‌رویم تا خط امام بماند.

بخشی دیگر از نوشته‌های شهید رجب‌بیگی:

شهادت در راه خدا برای من از عسل شیرین‌تر است. "محمود" شهید شده است ، "حسین" شهید شده است، "علی" شهید شده است، "جمال" شهید شده است ، کسی نمرده است ، همه زنده‌اند...

خدایا! تو بنگر که چگونه فرزندان ابراهیم، اسماعیل وار به قربانگاه ابتلا می‌شتابند و پیروزمندانه جان می‌سپارند.

- ببین که چگونه اسطوره‌های شهادت، حیات را به بازی گرفته‌اند و ببین که چگونه مرگ، به اسارت‌شان درآمده است.

- آيه ،آیه وجودشان در بستر جاری زمان، حیات را تفسیر می‌کند.

- دلاوران قبیله نور، در نبرد با ظلمت، به دشت روشنایی هجرت نمودند تا قله فلاح را فتح کنند و چونان ستاره‌ای در آسمان تیره بدرخشند.

- خدایا! به ابرها بگو بگریند، به کوه‌ها بگو بشکافند، به دریاها بگو بخروشند، به طوفان‌ها بگو بشتابند، به رودها بگو بنالند، به چشمه‌ها بگو بجوشند، به آسمان‌ها بگو ببارند و به کائنات بگو اشک بریزند! به درخت‌ها بگو که برگ‌هایشان را فرو ریزند و به خزان غربت سرزمین‌مان رنگ ببازند. به عقاب‌ها بگو که بر سوگ یاران‌مان بنشینند به فرشتگان بگو که خلیفه‌ات را در زمین ببینند تا آیه انی أعلم ما لا تعلمون»، نزولی دوباره بیابد.

- به محمد صلی علیه و آله وسلم بگو که پیروانش حماسه آفریدند. به علی علیه السلام بگو که شیعیانش قیامت برپا کردند.به حسین علیه السلام بگو که خونش همچنان در رگ‌ها می‌جوشد و از آن خونی که در دشت کربلا ریخت، سروها رویید، ظالمان سروها را بریدند، اما باز هم سروها سر به فلک کشیدند. به عباس علیه السلام بگو که دستانش بر پیکرمان آویخته است. به آدم ابوالبشر بگو که از هابیل تاکنون، همواره شهیدمان کرده‌اند.از یک سو باید بمانیم تا شهید آینده شویم و از سوی دیگر، باید شهید شویم تا آینده بماند! هم باید امروز شهید شویم تا فردا بماند و هم باید امروز بمانیم تا فردا شهید نشود! عجب دردی! کاش راهی بود تا امروز شهید شویم و فردا باز زنده گردیم تا دوباره شهید شوی.

- خدایا! ماندن چه قدر دشوار است و در غربت زمین، بی یار و یاور حضور داشتن، همانند غیبت است. انگار که کمرمان شکسته و زنجیر درد، دست هامان را بسته و غم در سینه مان نشسته است. ما از نبودن یارانمان رنج نمی‌بریم؛ بلکه از بودن خویش در رنجیم!! ... ما می‌دانیم که آنها زنده‌اند و ما مرده‌ایم.

- آری، یاران همه به سوی مرگ رفته‌اند در حالی که نگران فردا بودند. خدایا نکند وارثان خون این شهیدان در راه‌شان گام نزنند؟ نکند شیطان‌های کوچک با خون اینان خان شوند؟ نکند زمین به تسخیر هواداران نیرنگ» در آید.

نکند جان مایه‌ها ، برای بی‌مایه‌های دون، سرمایه مقام شود. نکند زمین خونرنگ به تسخیر هواداران نیرنگ در آید. نکند شهادت آن ها پایگاه " دنائت" آنها بشود؟! نکند میوه درخت فداکاری اینان را صاحبان ریاکاری بچینند؟! نکند جنگ یاران‌مان به چنگ فرنگی مسلکان افتد!؟ نکند خونین کفنان در غربت بمیرند تا "خویش باوران غرب" کام گیرند؟!
خدایا! ماندن چه دشوار است و در غربت زمین، بی یار و یاور حضور داشتن ، همانند غیبت است. انگار که کمرمان شکسته و زنجیر درد، دست هامان را بسته و غم در سینه‌مان نشسته است...