کد خبر: ۳۷۰۶۶۱۶

تاریخ: ۲۹ فروردين ۱۳۹۷ - ۰۷:۰۴

شکرگزاری از نعمات الهی در منظر قرآن

گروه معارف- در منطق قرآن خدای متعال بی‌نیاز از تشکر ماست و شکر ما در واقع، منفعتش به سوی خود ما باز می‌گردد یعنی کاری است جهت تأمین منافع خودمان، بنابراین توجه به این نکته حسن منفعت خواهی ما را تقویت نموده و شکرگویی را بیشتر می‌کند.

به گزارش ایکنا از آذربایجان‌شرقی، حالت خوب و بهره‌ها و برخورداری‌ها و آن چه مایه خوبی و خوشی انسان است، «نعمت» نام دارد. از این رو مال و ثروت، تن درستی و سلامتی، عقل و شعور، خانه و مرکب، خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها، امنیّت و آسایش، جوانی و توانایی جسمی و... نعمت به شمار می آید. در منابع دینی و آیات و روایات، تعبیرهای مختلفی به کار رفته که همه از این واژه گرفته شده است.
در منطق قرآن خدای متعال بی نیاز از تشکر ماست و شکر ما در واقع، منفعتش به سوی خود ما باز می‌گردد یعنی کاری است جهت تأمین منافع خودمان، بنابراین توجه به این نکته حسن منفعت خواهی ما را تقویت نموده و شکرگویی را بیشتر می‌کند.
اسلام می خواهد افراد مصائب شکر خدا را بجای آورند
حجت‌الاسلام جواد حاجی‌زاده امام جمعه اهر در گفت‌‌و گو با  ایکنا اظهار کرد: اسلام می خواهد افراد به درجه ای از یقین برسند که در هر حالی اعم از آرامش و یا روی آوردن مصائب شکر خدا را بجای آورند و بشر از سپاسگزاری الطاف بی حد الهی عاجز است نزول نعمت از جانب پروردگار را بیشتر نموده و زمینه این امر را تحقق می بخشد.
وی با استناد به آیه 152سوره بقره خاطرنشان کرد: ‌در این آیه می خوانیم: پس مرا با عبادت و اطاعت خویش یاد کنید که من نیز شما را با دادن نعمت ها یاد خواهم کرد و سپاسگزار من باشید و نعمت های مرا ناسپاسی نکنید.
حجت‌الاسلام حاجی زاده ادامه داد: توجه به این نکته که شکر باعث زیادی نعمت می‌شود خود باعث تقویت حس شکرگزاری انسان می‌شود و شکرگزاری بدرگاه الهی از مهم ترین خصوصیات انسان است. گرچه نعمت‌ها و فضل پروردگار بسیار زیاد است و قابل احصاء نیست، امّا همین معرفت و شناخت که بشر بداند از شکر الهی عاجز است و مقدمه ای بر رویش این فرهنگ در وجود او خواهد بود.
وی با اشاره به فرموده امیرمومنان علی(ع) افزود: امیرالمومنین علی(ع) می فرمایند: حمد و سپاس سزای خداوندی است که حمد را به نعمت‌ها و نعمت‌ها را به شکر پیوند زده و به ازاء نعمت‌ها حمد را واجب کرده و شکر را سبب فراوانی آنها قرار داده، بر نعمت هایش او را حمد می کنیم چنانکه بر بلایش سپاسگزاریم.
امام جمعه اهر، خداوند را مظهر لطف و بخشش دانست و تاکید کرد: از نشانه‌های ایمان در وهله اول سپاسگزاری و شکر نسبت به خداوند است که مظهر لطف و بخشش بوده و با نعمت‌های فراوان مخلوقاتش را به بندگی و اطاعت از خویش فرمان داده است. در مرتبه دوم تشکر از کسانی که راه رسیدن به نعمات الهی را هموار نموده و واسطه این فیض شده اند وظیفه ای است که مورد سفارش خدا و اولیاء دین است.
شکر موجب قرار گرفتن در بستر پرستش حق است
حجت‌الاسلام صمد ناصری امام جمعه خسروشاه در گفت‌‌وگو با ایکنا، اظهار کرد: شکر به هنگام برخورداری از نعمت‌ها و یادآوری عظمت و ارزش آنها اعم از مادی و معنوی موجبات تقرب به درگاه الهی و قرار گرفتن در بستر پرستش حق است که نهایت هدف جهان خلقت تلقی می شود و وظیفه شکرگزاری نعمتی است که بزرگان دین در کسبش کوشیده اند و خویش را بدان آراسته اند.
وی با استناد به آیه 20 سوره لقمان خاطرنشان کرد: در این آیه می خوانیم: آیا ندانسته اید که خدا آنچه را در آسمان ها و آنچه را در زمین است، مسخّر و رام شما کرده و نعمت‌های آشکار و نهانش را بر شما فراوان و کامل ارزانی داشته و برخی از مردم اند که همواره بدون هیچ دانشی بلکه از روی جهل و نادانی و بدون هیچ هدایتی و هیچ کتاب روشنی درباره خدا مجادله و ستیز می کنند.
حجت‎الاسلام‌ ناصری ادامه داد: بدون شک خداوند در برابر نعمت‌هایی که به ما می بخشد، نیازی به شکر ما ندارد و اگر به شکرگزاری دستور داده، برای باز افزایی آن نعمت هاست.
امام جمعه خسروشاه یادآور شد: شکر به هنگام برخورداری از نعمت‌ها و یادآوری عظمت و ارزش آنها اعم از مادی و معنوی موجبات تقرب به درگاه الهی و قرار گرفتن در بستر پرستش حق است که نهایت هدف جهان خلقت است.
وی با اشاره به فرموده مولا علی(ع) افزود: مولای متقیّان علی(ع) می فرمایند: ای مردم زهد، دل نبستن به دنیا، کم کردن آرزوها و شکرگزاری نعمتهای خداوندی و دوری از حرامهاست، پس اگر به این سه چیز دست نیافتید حرام بر شکیبایی و صبر شما غالب نشود و شکرگزاری از نعمتها را فراموش نکنید.
حجت‌الاسلام ناصری همواره به یاد خدا بودت را شکر مطلق دانست و تاکید کرد: شکر مطلق آن است که انسان همواره به یاد خدا باشد، بی هیچ گونه فراموشی و در راه او گام بردارد، بدون هیچ‌گونه معصیت و اطاعت فرمان او کند خالی از هرگونه سرپیچی و مسلم است که این اوصاف در کمتر کسی جمع می‌شود.

انتهای پیام