کد خبر: ۳۷۰۷۵۳۱

تاریخ: ۰۱ ارديبهشت ۱۳۹۷ - ۱۳:۵۸

افزایش بنیه فکری و اجرایی دولت؛ عامل کاهش ناپایداری سیاسی

نشست اقتصاد سیاسی بهار عربی، پویایی ها و چالش ها با حضور فرشاد مومنی عضو هیات علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی و عطیه وحیدمنش کارشناس اقتصاد سیاسی در موسسه دین و اقتصاد برگزار شد.

به گزارش ایکنا، جهان اقتصاد نوشت: درابتدای این نشست فرشاد مومنی با بیان اینکه در حیطه روش شناسی علم اقتصاد به ویژه در مباحث سطح توسعه یکی از بحث های بنیادی این است که اگر بپذیریم که همه انسان ها با نقص اطلاعات روبه رو هستند و همه جمع های انسانی در معرض خطا هستند این سوال مطرح می شود که اگر همه این نقص را دارند پس چرا کارنامه ها انقدر تفاوت دارد؟
وی در پاسخ یه این سوال گفت: در سطح نظری متفکران بزرگ توسعه مساله را به بنیه یادگیری جوامع نسبت می دهند و می گویند این صحیح است که به اعتبار نقص اطلاعات همه افراد و جوامع در معرض ارتکاب خطا قرار دارند اما تعداد جوامعی که از این خطاها عبرت می گیرند زیاد نیست.

مومنی با اشاره به اینکه جوامع موفق جوامعی هستند که بنیه یادگیری در آن ها قوی تر است،افزود: به این اعتبار شاید هیچ مساله ای برای برون رفت موفقیت آمیز از چالش ها و بحران ها به اندازه ارتقای بنیه یادگیری فردی و جمعی موثر نیست اما ما در این زمینه با تقدم توانمندسازی دولت روبه رو هستیم و تقریبا نوعی اتفاق نظر وجود دارد در میان متخصصان اقتصاد سیاسی و توسعه که ناپایداری سیاسی بزرگترین قدرت توضیح دهندگی در زمینه تداوم بحران ها و توسعه نیافتگی را دارد بنابراین اگر بتوان بنیه فکری و اجرایی دولت را افزایش داد به این ترتیب زمینه های ناپایداری سیاسی به حداقل می رسد .

وی خاطرنشان کرد: یک دولت باسواد و مطمئن می تواند به شکل خرد ورزانه ای برنامه ریزی کند و برخوردی غیر تصادفی و اندیشیده با مسائل و موضوعاتی که به آن مبتلا است را اتخاذ کند.

این اقتصاددان افزود: از این زاویه برای ارتقا بنیه یادگیری به طور طبیعی به همان اندازه که یادگیری از خطاهای پیشین در کشورمان اهمیت دارد یادگیری از تجربیات کشورهایی که شرایطی شبیه ما دارند و همین طور بهره گیری از تجربه های موفق می تواند کمک کننده باشد.

وی با اشاره به اینکه به محض اینکه بحث از ناپایداری سیاسی و قدرت توضیح دهندگی آن در زمینه تداوم توسعه نیافتگی می شود در سطح دنیا عموما نگاه ها قبل از هرجای دیگر به منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا معطوف می شود، گفت: دلیل آن این است که به ویژه در ۵۰ سال اخیر هیچ منطقه ای در دنیا از نظر شدت ناپایداری های سیاسی در استاندارد کشورهای این منطقه وجود نداشته بنابراین اگر یادگیری ها را به تجربه های این منطقه معطوف کنیم به دلایل مختف می تواند برای ما راهگشایی بیشتری داشته باشد.

مومنی افزود: ذخیره دانایی موجود در جهان در زمینه شناسایی منشاهای اصلی ناپایداری در این منطقه نسبتا قابل اعتنا است و از این زاویه در دوران های گذشته هیچ اثری را به اندازه کار درخشان حکیم ابوالقاسم فردسی نمی توانیم پیدا کنیم.

وی با اشاره به اینکه علی رضا قلی که سال های طولانی را وقف رمز گشایی از یادگیری هایی معکس شده شاهنامه سپری کردند،گفت: ایشان با استناد به اشعار فردوسی سه عامل را دارای بالاترین نقش در توضیح ناپایداری سیاسی در ایران معرفی کرده است که عبارتند از بی عدالتی و بی اعتنایی به نابرابری فزآینده ناموجه، خصلت سفله پروری در ساختار قدرت و میل به کاسبی شخصی در ساختار قدرت.