کد خبر: ۳۷۱۴۵۳۲

تاریخ: ۲۵ ارديبهشت ۱۳۹۷ - ۰۹:۲۵

منبر‌های یک دقیقه‎ای؛

کدام روزه عامل تربیت انسان و بهشتی شدن است

گروه جامعه ــ ما می‎‌خواهیم بهشتی و همنشین با اولیای خدا باشیم و آن مشروط به این است که روزه ماه رمضان و تلاوت قرآن و دیگر اعمال عبادی ما، علاوه بر ظواهر، دارای باطن و روح توجّه به خدا باشد و ما خود را در همه جا و در همه حال در محضر خدا ببینیم.

به گزارش ایکنا؛ در مناجات شعبانیّه که زمینه ساز ورود به ماه مبارک رمضان است آمده است که: (اِلهی هَب لی کَمالَ الاِنقِطاعِ اِلَیْکَ)؛ خدایا چنانم کن که از هر چه غیر توست بریده شوم و به عالم قرب و لقای تو بپیوندم. (وَ اَنِرْ اَبْصارَ قُلُوبَنا بِضِیاءِ نَظَرها اِلَیکَ حَتّی تَخْرَقَ اَبْصارَ الْقُلوبِ حُجَب النُّور فَتَصِل اِلی مَعْدَن الْعَظَمَةِ وَ تَصیرُ اَرواحَنا مُعَلَّقَةٌ بِعِزِّ قُدْسِکَ)؛ نورچشم دل‌های ما را با روشنایی دیدار خودت چنان نورانی کن که دیده‌ دل‌ها حجاب‌های نور را بشکافد تا به معدن عظمت واصل شود و جان‌های ما آویخته به عز قدس تو شود.

این تعبیرات نشانگر این است که انسان استعداد تکامل و بالا رفتن و پرواز به عالم قدس و لقاء الله را دارد، زیرا اگر این استعداد در او نباشد، چنین فکری در مغزش پیدا نمی‌شود و چنین تعبیراتی بر زبانش جاری نمی‎گردد، منتهی این انسان مستعد باید تحت تربیت قرار گیرد تا این استعداد در وجودش به مرحله بروز و ظهور برسد.

عهده‌دار این تربیت، تنها کسانی هستند که به طور مستقیم از طرف خالق انسان برگزیده شده‌اند و مهبط وحی و الهامات ربوبی قرار گرفته‎‌اند و با برنامه تنظیم شده از جانب ذات اقدس حضرت حق (عزوعلا) مأمور تربیت انسان شده‌اند؛ آن برگزیدگان از طرف خالق انسان انبیاء و امامان (ع) هستند و آن برنامه تنظیم شده از جانب خدا هم قرآن است و دین مقدّس اسلام که یکی از دستوراتش روزه ماه مبارک رمضان است.

آن روزه‌ای که می‌تواند عامل تربیت انسان قرار گیرد و او را به عالم قرب و لقای خدا برساند اکثر ما مردم انجام نمی‌دهیم و با چند ساعت گرسنه و تشنه ماندن برای جبران دو چندان آن در شب آماده‎تر می‌شویم، اما در پرهیز از گناهان از خود سعی و تلاشی نشان نمی‌‎دهیم و حال آنکه مقصود اصلی از تشریع روزه به فرموده قرآن تحصیل ملکه تقوا بوده است که می‎فرماید: «یا أیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیامُ کَما کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ»

تقوا آن نیروی معنوی و قدرت روحی است که وقتی در روح انسان پیدا شد آدمی را از ارتکاب گناه بازداشته؛ به خدا نزدیکش می‌کند در صورتی که روزه‌ای که با گناه همراه باشد تقرّب به خدا را سبب نخواهد شد بلکه خیلی هنر کند این روزه آدمی را از جهنّمی شدن بازدارد وگرنه بهشتی‎اش نخواهد کرد.

شرط لازم برای بهره‎مندی از معارف دین
بنابراین نه روزه ماه رمضان ما آن روزه‎‌ای است که خدا و رسولش خواسته‎‌اند و نه تلاوت قرآن ما آن تلاوتی است که مورد رضای خدا و رسولش باشد و ما را به عالم قرب و لقای خدا بالا ببرد و بهشتیمان سازد؛ بلکه تمام اعمال عبادی اکثر ما از نماز و روزه و حج و... از آن‎نظر که فاقد جهات معنوی و روحی می‎باشد، تنها اثر بخشی‎اش این خواهد بود که مانع جهنّمی شدن ما بشود، یعنی ما را به آن دَرَکات از جهنّم که بی‎‌نماز‌ها و روزه‎خوار‌ها و تارکان حج را می‎برند نخواهند برد زیرا ما به هر حال ظواهر اعمال را انجام می‎دهیم.

ما بی‎نماز و روزه‌‎خوار و تارک حجّ نیستیم ولی تنها جهنم نرفتن که برای ما کمال نیست؛ ما می‎‌خواهیم بهشتی و همنشین با اولیای خدا باشیم و آن مشروط به این است که روزه ماه رمضان و تلاوت قرآن و دیگر اعمال عبادی ما، علاوه بر ظواهر، دارای باطن و روح توجه به خدا باشد و ما خود را در همه جا و در همه حال در محضر خدا ببینیم.

«بخشی از جلسه درس اخلاق آیت الله ضیاء آبادی در مسجد علی بن الحسین (ع)»