کد خبر: ۳۷۳۲۶۸۹

تاریخ: ۰۱ مرداد ۱۳۹۷ - ۱۵:۲۸

آداب سخن و زبان در بیت‌الله الحرام را بشناسیم

گروه جامعه ــ برای ایجاد دوستی بین زائر بیت‌الله‌الحرام و خداوند باید شرایطی را مهیا کرد که ذکر، راستگویی، استغفار و شگرگزاری برخی از آنها هستند.

به گزارش ایکنا؛ هرچه زائر در دوستى با پرورگار، ثابت‏‌قدم باشد و به محبوب حقيقى اميد بندد و دوستى خدا را در بندگى و پيروى از او بداند، خداوند نيز او را در زمره محبوبان خود قرار مى‏‌دهد. برای ایجاد دوستی بین زائر بیت‌الله الحرام و خداوند باید شرایطی را مهیا کرد که به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم.

ذكر

دوران سفر، فرصتى مناسب است تا زائر، با بهره‏‌گيرى از زبان با ياد خدا انس بگيرد و با تلاوت دعا و گفتن ذكر، دل خود را صفا بخشد و از اين توفيق معنوى بهره برد. ذكر زبانى از راه‏‌هاى مؤثر انس با خداست. خواندن نمازهاى يوميه و نافله، دعا و نيايش، مناجات با معبود و گفتن ذكر، جلوه‏‌هاى انس با خداست.

حضور زائران در فضاى معنوى مسجدالنبى و مسجدالحرام، بهترين فرصت براى اين انس است. در آموزه‏‌هاى دينى، سفارش شده است زائران، زبان خويش را همواره به ذكر خدا عطرآگين كنند و پيوسته خدا را به بزرگى و يكتايى بستايند. همچنين، بر محمد و آل محمد(ص) صلوات بفرستند يا نام‏‌هاى مبارك خداوند را به زبان بياورند.

راستگويى‏

راستى و صداقت، از صفات برجسته زائران است و منزلت و جايگاه آنان را نزد همسفران ارتقا مى‏‌بخشد و موجب جلب اعتماد همسفران مى‏‌شود. زائران بايد در سفرهاى معنوى، اين ويژگى نيكوى انسانى را ارج نهند و آن را در وجود خويش، بيش از پيش پرورش دهند تا حجشان مقبول درگاه الهى قرار گيرد و در برابر صدقشان پاداش گيرند. در آيه‏‌اى از قرآن مى‏‌خوانيم «ليَجْزِيَ اللَّهُ الصَّادِقِينَ بِصِدْقِهِمْ‏؛ هدف اين است كه خداوند، راستگويان را به‏ خاطر صدقشان پاداش دهد»

راستگويى، سبب تزكيه و پاكى كردار آدمى مى‏‌شود؛ چنان‏كه امام صادق‌(ع) مى‏‌فرمايد: «مَنْ صَدَقَ لِسانُهُ زَكى‏ عَمَلُهُ؛ آن كه زبانش راست بگويد، عملش پاك مى‌‏شود».

استغفار

از راه‏‌هاى نزديكى به خداوند مهربان، استغفار است. استغفار نوعى عبادت، و عبادت، از عوامل رشد روحى و معنوى است. عبادت آرام‏‌بخش و روح‏‌افزا است. زيبايى عبادت به اين است كه انسان، با برترين موجود، يعنى كمال بى‏‌نهايت هستى، ارتباطى عميق برقرار مى‏‌كند و بى‏‌هيچ پرده و حجابى با او سخن مى‏‌گويد. استغفار نيز از شيرينى‏‌هاى زبان است. انسان بايد از گناهى كه مرتكب شده، توبه كند و حتى اگر گناهى مرتكب نشده باشد نيز، پسنديده است در همه حال استغفار گويد. در حقيقت، مى‏‌توان گفت استغفار، نوعى دعاست و انسان، همواره بايد دعا كند؛ زيرا دعا سلاح مؤمن و روح عبادت است. البته استغفار بايد با يقين و حضور قلب باشد و تنها گفتن اين كلمه كافى نيست، بلكه بايد به معناى عميق آن توجه شود. استغفار كردن بايد موجب تحول درونى در شخص شود؛ به‏ گونه‏‌اى كه ديگر مرتكب گناه نشود.

استغفار بى‏‌روح‏

رفاعه مى‏‌گويد: ما در جنگ جمل با اميرالمؤمنين(ع) بوديم. حضرت كسى را دنبال طلحة بن عبيدالله فرستاد و خواستار شد كه با او ملاقات كند. طلحه نزد حضرت آمد. امام(ع) به او فرمود: تو را به خدا سوگند مى‏‌دهم آيا از رسول خدا(ص) نشنيدى كه فرمودند: «هركس من مولاى اويم، پس على مولاى اوست. خدايا! دوست بدار هركس على را دوست دارد و دشمن بدار هركس على را دشمن مى‏‌دارد»؟! طلحه گفت: «آرى شنيده‏‌ام!» حضرت فرمود: «پس چرا به جنگ با من برخاسته‏‌اى؟ تو اول كسى بودى كه با من بيعت كردى و سپس‏ بيعت خود را شكستى. درحالى‏‌كه خداوند عزوجل مى‏‌فرمايد: هر كس پيمان‏‌شكنى كند تنها به زيان خود پيمان شكسته است». در اين هنگام طلحه گفت: «استغفرالله» و سپس برگشت. با اينكه در مقابل على(ع) از كرده خود طلب استغفار كرد، اما وقتى به سپاه جمل برگشت به رفتار اشتباه خود ادامه داد و در اين جنگ كشته شد و طلحة الخير به طلحة الشر تبديل شد.

قرائت قرآن‏

قرآن، كتاب آسمانى و روشنگر راه زندگانى مسلمانان جهان و معجزه جاويدان رسول اكرم(ص) است. خواندن قرآن قلب را آرام و نور چشم را زياد مى‏‌کند. چه زيباست كه زائر هر فرصتى به دست آورد، شميم جان خويش را با خواندن آيات مبارك قرآن بنوازد و روح خويش را صيقل دهد. خصوصا اگر اين فرد زائر خانه خدا و شهر رسول‏ الله باشد؛ جايى كه مركز نزول قرآن است و جاى جاى آن يادآور نزول آيات الهى است. تلاوت و ختم قرآن در مدينه و مكه اهميت ويژه‏‌اى دارد. امام سجاد(ع) فرمود: «هركس در مكه ختم قرآن كند، نمى‏‌ميرد تا آنكه پيامبر خدا(ص) را ببيند و جايگاهش را در بهشت بنگرد.

شكرگزارى‏

از زيبايى‌‏هاى زبان، نعمت شكرگزارى است. خداوند مهربان، تنها معبودى است كه شايسته شكرگزارى است و انسان هرگز نمى‏‌تواند با زبان خويش، از عهده شكر او برآيد. خداوند متعال، نعمت‏‌هاى بسيارى، از جمله چشم، گوش، زبان، راه رفتن و ... به انسان بخشيده است؛ نعمت‏‌هاى بزرگى كه مى‏‌توانيم به وسيله آنها به راه حق و حقيقت رهنمون شويم. امام‏ سجاد(ع) در مقام شكر از محضر پروردگار می‌فرمايد: خدايا! هرگاه كسى در طريق شكر تو، به سرمنزلى رسد، احسان ديگرى از سوى تو براى او فراهم آيد و سپاس ديگرى را بر وى لازم گرداند؛ هرچه در فرمان‏بردارى از تو كوشش كند، به سرانجامى نرسد و به آن مرتبه از طاعت كه تو به فضل و احسان خود سزاوار آن هستى، دست نيابد. پس شاكرترين بندگانت، از سپاس تو ناتوان باشد و عابدترين ايشان، از فرمان‏بردارى‏‌ات فرو ماند.

دعا و راز و نياز با خدا

از جلوه‏‌هاى زيباى بهره‏‌گيرى از زبان، مى‏‌توان به راز ونياز با خداوند منان اشاره كرد. براى مؤمنانى كه به معرفت رسيده‏‌اند، شكوه‌مندترين زمان، لحظه‏‌اى است كه در محضر پروردگار هستى، به دعا و مناجات مى‏‌پردازند و با ساده‏‌ترين الفاظ، در برابر تواناترين قدرت، ابراز ناتوانى مى‏‌كنند.

رسولان الهى، در تنگناهاى زندگى با دعا و راز و نياز به درگاه خداوند، از او يارى مى‏‌خواستند. زندگى ائمه(ع) نيز سرشار از مضامين زيبايى است كه با مقد‌س‏‌ترين كلمات، پروردگار را مى‏‌ستودند.

انتهای پیام