کد خبر: ۳۷۳۳۲۱۳

تاریخ: ۰۳ مرداد ۱۳۹۷ - ۱۱:۳۳

بار سفر حج به چه نیت بستیم؟

گروه جامعه ــ كاروان‏‌ها از هر نقطه بار بسته‏‌ا‌ند تا به موسم حج برسند اما باید دید نیت سفر منطق با اهداف است و به خروجی‌های مد نظر این فریضه بزرگ می‌انجامد یا خیر.

به گزارش ایکنا؛ كاروان‏‌ها از هر نقطه بار بسته‏‌ا‌ند تا به مكه بروند، اين حركت از همه كشورهاى اسلامى و يا هر كشورى كه مسلمانان در آن زندگى مى‏‌كنند، آغاز شده است.

حج به معناى قصد است، اما از نظر شرع مقدس درباره قصد زيارت كعبه، جهت انجام اعمال و احكامى كه مربوط به آنهاست و در مكان و زمان معينى به منظور اطاعت و تقرب به خدا صورت مى‏‌گيرد، به كار رفته است.

حج يك عبادت است و هر عبادتى به نيت احتياج دارد. نيت به معناى قصد، تصميم، انگيزه درونى، اراده قلبى، عزم كار، فاصله گرفتن مسافر از وطن، برانگيخته شدن براى انجام كارى كه مطابق ميل است و بالاخره، حركت از مكانى به مكان ديگر آمده است. امام على(ع) نیز در این زمینه فرموده‌اند: «الْأَعْمالُ ثِمارُ النّيَّاتِ؛ اعمال انسان، ميوه‏‌هاى نيت‏‌هاى اوست»

نيت‏‌هاى ناسالم‏

براى نيت‏‌هاى ناسالم، موارد مختلفى را مى‏‌توان مطرح كرد. ممكن است كسانى براى رفتن به مكه و انجام حج؛ رقابت، چشم و هم‏‌چشمى، خودنمايى و تظاهر، افزون‏‌طلبى، غلبه بر رقيب، عنوان و امتياز گرفتن، رياكارى و تشخص‏‌سازى، منفعت‏‌جويى مادى صرف، هوا و هوس و خلاصه، چيزى غير از عبادت خدا و رشد و تعالى انسانى را در نظر داشته باشند. اين گونه افراد، در عين حالى كه خرج‏‌هاى زياد و زحمات فراوانى متحمل مى‏‌شوند، ولى زيان می‌بینند به نحوی که امام على(ع) در اين باره فرموده‌اند: «عِنْدَ فِسادِ النّيَّةِ، تُرْتَفَعُ البَرَكَةُ؛ نيت فاسد، خير و بركت را از عبادت و زندگى انسان مى‏‌برد».

نيت فاسد، غير از اين كه عبادت را باطل مى‏‌كند و از آن جز ظاهرى باقى نمى‏‌گذارد و با توجه به اين كه رفتار و اعمال را فاسد مى‏‌کند، مرزهاى اخلاق و مناسبات اجتماعى را هم، به هم مى‏‌ريزد و موجب وقوع بلاها و گرفتارى‏‌هاى انسانى و اجتماعى مى‌شود. امام على(ع) فرموده است: «إِذا فَسَدَتِ النّيَّةُ، وَقَعَتِ البَلِيَّةُ»

كسى كه عمل و عبادتى را براى خودنمايى و غير خدا انجام دهد، اعمال و زحمات او در قيامت، مورد توجه و قبول درگاه خداوند، قرار نخواهد گرفت. امام صادق(ع) به عباد بصرى فرمودند: از رياكارى خوددارى كن، زيرا هر كس عملى را براى غيرخدا انجام دهد، خداوند پاداش او را به كسى واگذار مى‏‌كند، كه عمل را به خاطر او انجام داده است.

پيامبر عالى‏‌قدر اسلام(ص) فرمودند: آن گاه كه روز قيامت فرا رسد، منادى به گونه‏‌اى كه همگان مى‏‌شنوند، اعلام مى‏‌كند: آنان كه مردم را عبادت كرده‏‌اند برخيزند و پاداش خود را از كسى كه به خاطر او عبادت انجام داده‏‌اند بگيرند، زيرا من عملى را كه مظاهر دنيا و جلب نظر اهل دنيا با آن آميخته شده باشد نمى‏‌پذيرم.

نيت سالم‏

در برابر نيت‏‌ها و انگيزه‏‌هاى ناسالمى كه زيان‏‌هاى بزرگ دنيوى و اخروى در پى خواهد داشت، نيت سالم قرار دارد كه به فرموده امام على(ع) اساس و شالوده عمل عبادى را شكل مى‏‌دهد. نيت سالم كه در قرآن و احاديث، به «خلوص نيت» تعبير شده و مورد تأكيد جدى قرار گرفته، تا انسان نماز و روزه و حج و جهاد و هر عمل عبادى خويش را، بر اساس آن و براى اطاعت، رضايت و تقرب به خدا انجام دهد كارى ضرورى است.

داشتن نيت خالص و پيراسته از آلودگى‏‌هاى رياكارى و هوس‏رانى، سرمايه معنوى بزرگى است كه از روح ايمان، سلامت نفس، صفاى باطن و خودساختگى انسان حكايت مى‏‌كند و هيچ سرمايه‏‌اى را با آن نمى‏‌توان برابر دانست. امام على(ع) فرموده است: «أفْضَلُ الذَّخائِرِ، حُسْنُ الضَّمائِرِ؛ برترين ذخيره و سرمايه داشتن نيت و باطن نيك و سالم است.

براى رهاشدن از نيت‏‌هاى پست و آلوده و رسيدن به نيت پاك و خالص، آگاهى و دانايى، كوشش و تلاش، تمرين و رياضت و خلاصه مجاهده سخت و هوش‏مندانه لازم است. خالص گردانيدن قصد و نيت از فساد و آلودگى براى عمل كنندگان، سخت‏‌تر از عمل در طول جهاد است. اگر نيت خالص و سالم در درون كسى استوار شود، پويايى و كارآيى رفتارها و اعمال او تا آن جا غنى مى‏‌شود و اوج مى‌گيرد كه اضافه بر پاداش معنوى بيش‏تر و جاويدان‏‌تر، اصولا اعمال عبادى و غير عبادى او نيز در زندگى، از هر گونه آلودگى پاك و پيراسته مى‌شود.

امام على(ع) خلاصه اين مطالب را اين گونه بيان فرموده‌اند: «لَوْ خَلَصَتِ النّيَّاتُ لَزَكَتِ الْأَعْمالُ؛ اگر نيت‏‌ها خالص و پاك شوند، عمل‏‌ها هم پاكيزه و سالم مى‏‌شوند.» به هر اندازه كه دين‏دارى انسان، بر اساس آگاهى و دانايى و بصيرت استوار باشد و با قوت و قدرت و استحكام شكل گيرد، خلوص نيت و روح اطاعت و معنويت و تكامل خواهى و تقرب به مقام پروردگار عالم، قدرت و اقتدار بيشترى خواهد داشت و هر چه قدرت دين‏‌دارى ضعيف‏‌تر باشد، نيت‏‌هاى ضعيف و منحط نيز بر وجود انسان سلطه می‌یابد.

انتهای پیام