کد خبر: ۳۷۶۲۳۴۹

تاریخ: ۱۸ آبان ۱۳۹۷ - ۱۳:۰۱

برگردانی آزاد به فارسی از سوره نبأ منتشر شد

گروه شبکه اجتماعی ــ مرتضی کریمی‌نیا، پژوهشگر قرآن در شبکه اجتماعی خود ترجمه آزاد از سوره شریفه «نبأ» را به زبان فارسی منتشر کرد.

به گزارش خبرنگار ایکنا؛ مرتضی کریمی‌نیا در شبکه اجتماعی خود با انتشار ترجمه آزاد سوره مبارکه «نبأ» نوشت: این متن تنها آفرینشی آزاد بر اساس آیات قرآن است و مانند هر ترجمه دیگر، هیچ ادعای مطابقت تام با متن قرآنی را ندارد. در این بازآفرینی فارسی، هم به معنا و هم ــ بیش از آن ــ به وزن توجه داشته‌ام، چه گمان می‌کنم بخش زیادی از بار معنایی در سوره‌های مکی، بر دوش وزن واژه‌ها و جمله‌ها نهاده شده است.
ترا از چه پرسند این مردمان؟ (۱)
همانی که سهمگین است و به راه (۲)
و ایشان در آنند ناسازگار (۳)
درنگ اندکی! زودش بدانند (۴)
درنگی نما که دانستنش دور نیست (۵)
***
زمین را مگر گاهواره نکردیم؟ (۶)
و زین کوهها مگر آرام‌گاه و قرار؟ (۷)
شما را مگر جفت جفت (۸)
و در خوابتان مایه راحتی (۹)
شبانگاه را پوششی بر شما (۱۰)
و این روزهای شما را برای معاش؟ (۱۱)
مگر هفت توده در آسمان بر شما برنه‌افشانده‌ایم؟ (۱۲)
و اندر میانش چراغی فروزان (۱۳)
و از میغ‌های پرآبش، سخت باران فرو ریختیم (۱۴)
که تا دانه و برگ و تاک و درختانتان را بُرون آوریم (۱۵)
درختان پرمیوه در باغ‌ها (۱۶)
***
چوگاه جدایی رسد، روز آن روز ماست (۱۷)
همان دم که شپّور را دردَمند و شمایان گروهان بیایید (۱۸)
همان دم که درهای این آسمان را یکایک گشایند (۱۹)
وچون کوههایش ــ توگویی سرابی و کوراب گشته ــ برانند (۲۰)
و دوزخ همین‌جاست بر راه گذر در کمین (۲۱)
سرانجام گردنکشان (۲۲)
بمانند آنجا سالها بی‌شمار (۲۳)
نه بادی وزد، نه نوشیدنی در رسد (۲۴)
بلی چرک و خونابه‌ای هست، جوشان و سوزان (۲۵)
سزایی فراخور (۲۶)
برای همانان که اومید این وارسی را ندارند (۲۷)
و یک یک نشان‌های ما را دروغین نگارند (۲۸)
و ما کارهاشان، یکایک نوشته، بگوییم: (۲۹)
هلا درچشید!
که جز این شکنجه دگر هیچ افزودنی بر شما درنیاریم (۳۰)
***
و در سوی دیگر
پارسایان، برسته، رها (۳۱)
در آن باغ‌ها و زیر درختان تاک (۳۲)
و دوشیزگان هم‌سر و سال و همراز با یکدگر (۳۳)
و جامی پیاپی، دمادم (۳۴)
در آنجا نه بیهوده آید به گوش، نه ایشان دروغی نیوش (۳۵)
سزائی است از سوی خدای، بخششی در شمار (۳۶)
خداوند هفت آسمان و زمین و میانْ‌شان
تو نامش به «رحمن» بخوان
کِرا می‌رسد در حضورش زبان آورد؟ (۳۷)
چو جبریل آید و آن گروهان فرشته، همه دسته دسته
کسی را نیارد سخن، جز همانی که «رحمن» بفرمایدش
و او جز درست و سزا درنیارد (۳۸)
هلا! این‌چنین است روز سزا
هر آنکس که خواهد، تواند به سوی خدایش پناه آورد (۳۹)
شما را از آن روز نزدیک و سخت بیم آورده‌ایم
در آن، هر کسی خود به آوردۀ خویش چشم دوخته
وزان ناسپاسان بانگ در می‌رسد:
که ای کاش من خاک می‌بودمی! (۴۰)
انتهای پیام