کد خبر: ۳۸۱۱۰۴۸

تاریخ: ۲۳ ارديبهشت ۱۳۹۸ - ۰۹:۰۳

آن‌ها که برای اجابت دعا کوشا نیستند خود را به استهزا گرفته‌اند

گروه جامعه ــ امروز رو به قبله بنشینیم و با دقت دعای روز هفتم ماه رمضان را از خدا بخواهیم و بعد بلند شویم تا برای تحقق آن دعا تلاش کنیم چرا که هرکس از خدا توفیق مسئلت کند، در حالی که کوشا و تلاشگر نیست، خود را به استهزا گرفته است.

به گزارش ایکنا؛ هفت روز گذشت. بیاندیشیم اکنون در کدام پله از نردبان قرب الهی هستیم؟ امروز از خداوند ذکر دائم بخواهیم چرا که محبوب‌ترین عمل در پیشگاه خداوند، مداوم‌ترین آنهاست؛ گرچه اندک باشد.

در دعای روز هفتم ماه مبارک رمضان از خداوند می‌خواهیم:

«اللّهُمَّ اَعِنّی فیهِ عَلی صِیامِهِ وَ قِیامِهِ وَ جَنِّبْنی فیهِ مِنْ هَفَواتِهِ وَاثامِهِ وَارْزُقْنی فیهِ ذِکْرَکَ بدَوامِهِ بِتَوْفیقِکَ یا‌ هادِیَ الْمُضِلّینَ؛ خدایا! مرا در این روز به روزه و اقامه نماز یاری کن و از لغزش‌ها و گناهان دور ساز و ذکر دائمی نصیبم فرما. به توفیق بخشی خود، ای راهنمای گمراهان.

پیام اول: یاری خداوند در انجام نماز و روزه

اگر خداوند ما را یاری کند، گرسنگی و خستگی عبادت را متوجه نمی‌شویم، دعای ابوحمزه و دعای افتتاح ... می‌خوانیم و اصلاً متوجه خستگی نمی‌شویم. درخواست یاری خداوند به این معنا نیست که ما یک گوشه بنشینیم و فقط از خداوند بخواهیم، بلکه باید حرکت و مقدمات آن را فراهم کنیم زیرا تا خود انسان تلاش نکند، موفق نمی‌شود.

کسی که از خدا توفیق بخواهد اما تلاش نکند، خود را به استهزا گرفته است

خداوند می‌فرماید: وَالَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِینَ؛ هرکس که در راه ما تلاش و کوشش کند، ما هم او را راهنمایی می‌کنیم به راه خود. امام رضا(ع) می‌فرمایند: «مَن سَأَلَ اللهُ التَوفیق وَ لَم یَجتَهِد فَقَد اِستَهز، بِنَفسِه؛ هرکس از خدا توفیق مسئلت کند، در حالی که کوشا و تلاشگر نیست، خود را به استهزا گرفته است». بنابراین یاری خداوند متعال در کارهای نیک، عزم و همتی استوار و جهاد خستگی ناپذیر از طرف ما را هم می‏‌طلبد، همچنان که دیگر خواست‏‌ها و اهداف نیز به تناسب خود، نیازمند تلاش و کوشش است.

پیام دوم: دوری از لغزش‌ها و گناهان

امیرمؤمنان(ع) عرضه داشت: یا رسول الله! افضل اعمال در این ماه کدام است؟ حضرت فرمودند: افضل اعمال در این ماه الْوَرَعُ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ الْوَرَعُ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ.؛ دوری کردن از حرام‌های الهی است. از وصایای پیامبر(ص) به ابوذرغفاری نیز این است که: ای ابوذر! هرکس در روز قیامت سه چیز به همراه نداشته باشد، زیانکار است. ابوذر می‌گوید: پدر و مادرم فدایت باد؛ آن سه چیز چیست؟ پیامبر در جواب می‌فرمایند: 1. ورعی که او را از محرمات باز دارد. 2. حلمی که با آن، با نادانی سفیهان مقابله کند. 3. اخلاق نیکو، که با آن با مردم مدارا کند.

در کارهای مردم جستجو نکنید تا اهل ورع باشید

امام صادق(ع) می‌فرماید: انسان باید از سه اصل اساسی پیروی کند تا اهل ورع شمرده شود: 1. اهل گذشت باشد و از همه لغزش‌ها و خطاهای مردم بگذرد. 2.در کارهای مردم جستجو نکند. دنبال این نباشد تا بفهمد مردم چه اشتباهات و خطاهایی کرده‌اند یا چه عیب و نقص‌هایی دارند. 3. مؤمن وارع، باید به نقطه‌ای از ایمان برسد که مدح و ذم یا ستایش و بدگویی مردم در نزد او مساوی باشد.

پیام سوم: درخواست ذکر دائمی/ عمل مدام حتی اگر اندک باشد

رسول مکرم اسلام(ع) فرمودند: محبوب‌ترین عمل در پیشگاه خداوند، مداوم‌ترین آنهاست؛ گرچه اندک باشد. خداوند تبارک و تعالی چنین می‌فرماید: وَمَنْ یَعْشُ عَنْ ذِکْرِ الرَّحْمَنِ نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَانًا فَهُوَ لَهُ قَرِینٌ؛ هرکه از یاد خدا رخ برتابد، شیطان را برانگیزانیم تا یار و همنشین دائم او باشد. اگر کسی متوجه یاد خدا نباشد، اگر کسی دائم‌الذکر نباشد، شیطان جنی و انسی همنشین او می‌شود و در نهایت به یک انسان بی‌هویت تبدیل و به منزله یک عضو زائد در جامعه شناخته می‌شود. نکته مهم اینکه، ذکر و توجهی که دائمی نباشد، کفایت نمی‌کند و بهتر است انسان دائم‌الذکر باشد.

پیام چهارم: توفیق از جانب خداست

در فرهنگ قرآن کریم، توفیق به معنای «آسان کردن» است. یعنی خدای سبحان، پیمودن راه را برای انسان آسان‌تر می‌کند؛ چه از طرف مثبت، که همان صراط مستقیم است و چه از جانب منفی، که کج راهه است. آن جایی که خداوند به کسی توفیق می‌دهد، به این معناست که گرایش قلبی او به سمت امور خداپسند، آسان‌تر می‌شود و اسباب و علل حرکت در این مسیرها، برایش فراهم‌تر می‌گردد و بهتر معارف را درک می‌کند و راحت‌تر عمل می‌کند. عکس توفیق، حالت بی‌توفیقی است. یعنی به واسطه گناه پی‌درپی، گرایش قلبی انسان به سمت امور ناپسند، آسان می‌شود. چنین فردی، راحت دروغ می‌گوید، راحت به نامحرم نگاه می‌کند و با سختی، معارف الهی را می‌فهمد و عمل می‌کند.

قرآن کریم درباره‌ گروه اول می‌فرماید: «فَأَمَّا مَنْ أَعْطى‏ وَ اتَّقى‏ وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنی» و اما آن کس که برای رضای خدا از مال خویش بخشید و تقوا پیشه کرد و نیکوترین وعده خدا را در مورد انفاق‌کنندگان راست شمرد، به زودی او را برای ورود به بهشت آماده خواهیم ساخت و به آسایش و زندگی آسوده می‌رسانیم.

از آنهایی باشیم که خوبی برایمان آسان است نه آنهایی که توبه برایشان سخت شده

قرآن درباره گروه دوم نیز می‌فرماید: «اَمَّا مَنْ بَخِلَ وَ اسْتَغْنى‏ کَذَّبَ بِالْحُسْنى‏ فَسَنُیَسِّرُهُ لِلْعُسْری» و اما آن کس که بخل ورزید و با گردآوری ثروت، در پی توانگری بود و نیکوترین وعده‌ خدا را دروغ شمرد، به زودی او را برای دشواری و عذاب، آماده خواهیم ساخت. بنابراین، راه برای هر دو گروه باز است. گروه اول به راحتی کار خیر انجام می‌دهند و در عین حالی که می‌توانند گناه کنند، گناه کردن برایشان سخت است و گروه دوم به راحتی گناه انجام می‌دهند و در عین حالی که می‌توانند توبه کنند، توبه کردن برایشان سخت است. پس هر دو گروه با اختیار خود، مسیر حرکت خود را انتخاب می‌کنند.

برگرفته از کتاب «۱۲۰ نکته و پیام از ادعیه ماه مبارک رمضان» نوشته حجت‌الاسلام روح‌الله بیدرام.

انتهای پیام