کد خبر: ۳۸۴۰۶۱۸

تاریخ: ۱۷ شهريور ۱۳۹۸ - ۱۰:۰۲

آیت‌الله حسینی میانجی بیان کرد:

روایت حوزه‌ علمیه‌ای که در دل مسجد پا گرفت

کانون خبرنگاران نبأ ــ شاگرد آیت‌الله غروی علیاری گفت: زمانی که ایشان مدرسه علمیه فاطمیه را در مسجد جامع فاطمیه میدان تسلیحات تشکیل داد، این مدرسه علمیه دخترانه و پسرانه بود و بنده نیز در این مدرسه تدریس داشتم.

آیت‌الله سید‌حبیب‌الله حسینی میانجی که از شاگردان مرحوم آیت‌الله غروی علیاری و از مدرسین درس خارج و اصول و امام جماعت مسجد جواد‌الائمه(ع) مولوی است، درباره نقش آیت‌الله غروی علیاری در راه‌اندازی حوزه علمیه مسجد جامع فاطمیه میدان تسلیحات در گفت‌وگو با کانون خبرنگاران ایکنا، نبأ؛ گفت: آشنایی من با مرحوم علیاری به 30 سال پیش باز می‌گردد، زمانی که ایشان مدرسه علمیه فاطمیه را در مسجد جامع فاطمیه تشکیل داد این مدرسه علمیه دخترانه و پسرانه بود و بنده نیز در این مدرسه تدریس داشتم.

وی افزود: مرحوم غروی علیاری که این حقیر درس خارج فقه (باب صلاة، طهارت و باب‌های دیگر) را از محضر ایشان بهره بردم؛ پس از تأسیس این مدرسه نتیجه خوبی گرفت و استقبال خوبی از این مکان شد به‌گونه‌ای که طلاب فاضله بسیاری از این حوزه فارغ شده‌اند.

آیت‌الله حسینی میانجی با بیان ویژگی برجسته آیت‌الله العظمی غروی علیاری گفت: اخلاق ایشان زبان‌زد و در سطح بالایی از معرفت بود؛ کتاب اخلاقی ایشان در سه جلد چاپ شده که اثر ارزنده‌ای به‌شمار می‌رود.

وی به برنامه‌های ایشان در عزاداری‌ها و ولادت‌های ائمه معصومین اشاره و تصریح کرد: مرحوم غروی علیاری ارادت خاصی به ائمه معصومین(ع) داشت و در تمام مراسم مذهبی روضه‌خوانی می‌کرد و منبر می‌رفت و در اعیاد مذهبی هم به مردم عیدی می‌داد.

امام جماعت مسجد جواد‌الائمه(ع) درباره رابطه مرحوم غروی علیاری با حضرت امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری گفت: ایشان شاگرد امام خمینی(ره) بود و ارادت ویژ‌ه‌ای هم به مقام معظم رهبری داشت.

آیت‌الله سیدحبیب‌الله حسینی میانجی در پایان افزود: آیت‌الله غروی علیاری مجتهدزاده بود و پدر بزرگ ایشان، صاحب کتاب رجال چهره خوشنام و معروفی است؛ خود مرحوم غروی نیز در نجف درس خوانده بود؛ به طلاب نیز تدریس می‌کرد و مجتهدی مسلم بود.

یادآور می‌شود، آیت‌الله غروی علیاری ۱۵ شهریور ۱۳۹۷ در سن ۸۴ سالگی درگذشت و پیکر مطهر ایشان در شرق صحن بزرگ حرم حضرت معصومه(س) مقبره 14 آرمیده است.

علیرضا برومند

انتهای پیام