کد خبر: ۳۸۵۳۲۵۱

تاریخ: ۰۷ آبان ۱۳۹۸ - ۱۶:۲۸

حجت‌الاسلام پناهیان:

روضه امام حسین(ع) جلوه‌‎‌ای از فناء فی‌‎‌الله است

گروه اندیشه ــ کارشناس حوزه دین بیان کرد: عمیق‌‎‌ترین و بهترین نوع ذکر از نظر روحی جایی است که انسان بتواند خود را فراموش کند و این حالت فقط در روضه امام حسین(ع) بر ما عارض می‌‎‌شود و خداوند در همین اول راه بالاترین لذت عرفانی که فناء فی‌‎‌الله است را به ما می‌‎‌چشاند.

به گزارش ایکنا؛ حجت‌‎‌الاسلام علیرضا پناهیان، امروز، 7 آبان به مناسبت ایام پایانی ماه صفر در حسینیه آیت‌‎‌الله حق‌‎‌شناس به ایراد سخن پیرامون ذکر پرداخت و بیان کرد: خداوند روز قیامت طوری از انسان سوال می‌‎‌کند که انسان نمی‌‎‌تواند جواب سر بالا بدهد و خیلی از جواب‌‎‌هایی که اینجا پیش‌‎‌بینی می‌‎‌کنیم، با طرز سؤالات خدا قابل ارائه نیست. مثلاً خداوند اگر سؤال کند که چرا این مجاهدت‌‎‌ها را در راه بندگی و یا مخالفت با هوای نفس انجام ندادی، ما نمی‌‎‌توانیم پاسخ دهیم. در ادامه نیز خداوند سؤال را روی کاری که می‌‎‌توانستیم انجام دهیم، می‌‎‌برد و در اینجا قطعاً انسان ساکت خواهد شد.

وی در ادامه افزود: یکی از سؤالات محوری خداوند بحث ذکر است و می‌‎‌پرسد آیا نمی‌‎‌توانستید ذهن خود را معطوف به یاد خدا بکنید؟ این همانجایی است که انسان نمی‌‎‌تواند پاسخ دهد و اگر در مورد ذکر خدا نیز بخواهیم بگوییم که این کار را هم نمی‌‎‌توانستیم انجام دهیم، چراکه به یاد خدا بودن راحت نیست و ...، در اینجا خداوند سؤال می‌‎‌کند که آیا به فکر اولیا من نیز نمی‌‎‌توانستی باشی؟ تصور کردن خداوند ممکن است که دشوار باشد اما آیا نمی‌‎‌توانستید که با ولی خدا هم باشید؟

پناهیان تصریح کرد: در این نقطه است که انسان در روز قیامت نمی‌‎‌داند چه جوابی بدهد، بنابراین باید بیش از اینها به ذکر اولیا بود. یکی از آیات قرآن کریم این است که فرمود: «فَاذْكُرُوا آلَاءَ اللَّهِ» یعنی نعمت‌‎‌های خدا را یاد کنید. امام صادق(ع) فرمودند که مراد از این نعمت‌‎‌های الهی ما اهل بیت(ع) هستیم، چنانکه بزرگ‌ترین نعمتی که خداوند به خلقش داده ولایت ما اهل بیت(ع) است، لذا باید به یاد و ذکر ولایت ائمه(ع) باشیم.

وی در ادامه بیان کرد: ذکر، طبیعتاً بسیاری از مراتب فکر را نیز در بر می‌‎‌گیرد، وقتی که به فکر چیزی هستید به ذکر آن هستید و وقتی از ذکر سخن به میان می‌‎‌آید منظور فکر نیز هست و انواع تفکر را در بر می‌‎‌گیرد. وقتی می‌‎‌گویید ذکر، غیر از فکر، خیال را نیز در بر می‌‎‌گیرد و توسل را هم شامل می‌‎‌شود، اما چرا روضه امام حسین(ع) اعظم اذکار است؟ چون هرچه ذکر خالصانه‌‎‌تر باشد این ذکر زیباتر است و در روایات و آیات نیز ابعاد ذکر را مطرح کرده‌‎‌اند. عمیق‌‎‌ترین ذکر از نظر روحی آن وقتی است که انسان خودش و حاجاتش را فراموش کند.

پناهیان در ادامه افزود: این یک واقعیت است که فقط در روضه امام حسین(ع) اینطور هستیم و حتی زمانی که توسل پیدا می‌‎‌کنیم نیز حاجات خود را در نظر داریم و از مهربانی ائمه(ع) هم که حرف می‌‎‌زنیم، خودمان را فراموش نمی‌‎‌کنیم و از این جهت که به ما مهربان هستند، دلمان متاثر می‌‎‌شود، اما در روضه امام حسین(ع) از خود بیخود می‌‎‌شویم و این خدایی است که تجربه فناء فی الله که فقط برای اولیاء است را به ما داه است.

این کارشناس حوزه دین تصریح کرد: در تمام عالم تعداد اندکی هستند که به مقام فناء فی الله برسند، اما بدون اینکه ریاضتی بکشیم خداوند در مجلس روضه این لذت را به می‌‎‌چشاند که در روضه امام حسین(ع) است، چراکه اولاً ذکر اولیاء الهی مهم‌‎‌ترین ذکر است، ثانیاً ذکری از نظر روحی بهتر است که انسان خودش را فراموش کند و ثالثاً آن بخش از ذکر اولیا خدا مهم‌‎‌تر است که به مصائب اولیا خدا بپردازیم.

پناهیان در ادامه بیان کرد: به همین سادگی نیست که خداوند بگذارد امام حسین(ع) در گودی قتگاه تکه تکه شود، بنابراین قتل ولی خدا اثری دارد و اثرش اینقدر زیاد است که خداوند حاضر به چنین کاری شده است. کسی به ولی خدا بخواهد چپ نگاه کند نابود می‌‎‌شود اما خداوند شهادت امام حسین(ع) تحمل کرده چون اثرش بسیار است. فرشتگانی که آن لحظات را می‌‎‌دیدند که نیز توسط خداوند آرام شدند. وقتی که خداوند به آن‌ها امام مهدی(عج) را نشان داد و فرمود او از اینها انتقام می‌‎‌گیرد ملائک آرام شدند.

وی تصریح کرد: ما به انتهای روضه نرسیدیم، اما صدر روضه می‌‎‌بینیم خدا یک تجربه عرفانی به ما می‌‎‌دهد. این تجربه عرفانی چیست؟ عرفا به کجا می‌‎‌رسند؟ به جایی که خودشان را در محضر خدا فراموش می‌‎‌کنند و فقط به تسبیح مشغول می‌‎‌شوند و ما نیز اگر توانستیم یکبار سبحان الله بگوییم و خود را فراموش کنیم هنر است. ما نمی‌‎‌توانیم تسبیح عمیق بگوییم، جز یک‌‎‌زمان، یعنی آن وقت که غرق روضه هستیم و یک دفعه از خود بیخود می‌‎‌شویم. بنابراین خداوند بالاترین تجربه عرفانی‌‎‌اش را در ابتدای راه به ما داده است تا مزه این تجربه با بچشیم، حال اگر می‌‎‌خواهیم بیشتر لذت ببریم باید بیشتر به در خانه امام حسین(ع) پناه ببریم.