کد خبر: ۳۸۹۶۲۲۳

تاریخ: ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۱۹:۵۳

هادوی تهرانی بیان کرد:

استکبار چگونه دنیا را مطیع خود می‌کند

استاد حوزه علمیه گفت: در داستان موسی و فرعون اشاره شده است که سحره، چشم مردم را سحر کردند و باعث ترساندن آنان شدند؛ امروز هم شعبده‌بازهای بزرگ سیاسی و استکبار همین روش را انجام می‌دهند و وحشت در دل مردم دنیا می‌اندازند تا آنان را مطیع خود کنند.

به گزارش ایکنا، آیت‌الله مهدی هادوی تهرانی، 14 اردیبهشت‌ماه در ادامه تفسیر سوره شعرا به آیات 44 به بعد پرداخت و گفت: در این آیه سخن از انداختن عصاهای سحره و شروع مبارزه با موسی بود، ولی موسی هم عصای خود را انداخت و به عصای بزرگی تبدیل شد و همه آنها را بلعید و سبب سجده سحره شد.

وی افزود: در سوره اعراف هم، داستان موسی بیان شده است و شاهد تفاوت نقل‌ها هستیم، زیرا قرآن برخی سکانس‌ها را گزینش و به شیوه خاصی ویرایش کرده و تغییری در زاویه تصویر و زاویه دید ایجاد کرده است. در این سوره فرموده است که فرعونیان به آیات الهی ظلم کردند، زیرا آیات خاص و معجزات(عصا و ید بیضاء) را دیدند و عبرت نگرفتند.

آیت‌الله هادوی تهرانی تصریح کرد: ما هم اگر آیات آفرینش، طلوع و غروب خورشید و آسمان و ستارگان و ... را هر روز دیدیم و عبرت نگرفتیم، اهل ظلم خواهیم بود؛ البته آیات اطراف ما چون خصوصیت معجزات موسی را ندارد، خداوند مهلت بیشتری می‌دهد، ولی کسی که برای او معجزه آمد و قبول نکرد، عذاب برایش نازل می‌شود. گاهی ما آرزو داریم که در دوره موسی بوده و معجزات را می‌دیدیم و ایمان می‌آوردیم، ولی معلوم نیست ما هم ایمان می‌آوردیم، زیرا اقلیت سحره ایمان آوردند و اکثریت مومن نشدند.

استاد سطح عالی حوزه علمیه با اشاره به آیه 104 سوره اعراف «وَقَالَ مُوسَى يَا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ» تصریح کرد: در این آیه فرموده که من رسولی امین از جانب خدا هستم و سزاوار این است که غیر از حق به خدا نسبت ندهم؛ و وقتی فرعون درخواست معجزه کرد، موسی(ع) یدبیضاء و عصا را نشان وی داد، ولی باز عکس‌العمل فرعون همان بود که در سوره شعرا هم بیان شد؛ یعنی او را ساحر علیم خطاب کرد.

آیت‌الله هادوی تهرانی اظهار کرد: از آیات بر می‌آید که فرعون گرایش و زمینه ایمانی داشت و برخی گفته‌اند چون خودش را رب می‌دانست، به خالقیت خدا اعتقاد داشت، ولی در همین صحنه‌هایی که قرآن تصویر کرده، اطرافیانش او را علیه موسی تحریک کردند. او توهم رب اعلی داشت؛ امروز هم برخی افراد که گامی در راه سیر و سلوک برداشته و یا توهم این راه را دارند، مدعی شفادادن مریض و مرده زنده کردن و برآورده کردن حاجات می‌شوند؛ ائمه(ع) هم گاه و بیگاه این کارها را می‌کردند، ولی مدعی این مسائل نبودند، زیرا آنها قصد دعوت مردم به سوی خود را نداشتند و نمی‌خواستند جنبه هدایتی و دعوت به سوی خدا به حاشیه برود.

وی ادامه داد: در سوره شعرا، فرعون از قوم مشاوره خواست ولی در سوره اعراف، قوم از فرعون مشورت می‌خواهند که در برابر موسی(ع) چه کنیم؛ و سپس همان داستان جمع کردن سحره و مبارزه با موسی را تصویر کرده است؛ در سوره شعرا فرمود که موسی به آنان گفت که عصاها را بیندازید، ولی در اینجا سحره به موسی گفتند که تو می‌افکنی یا ما بیفکنیم و موسی گفت شما شروع کنید.

هادوی تهرانی با بیان اینکه در این سوره اشاره شده است که سحره، چشم مردم را سحر کردند و باعث ترساندن آنان شدند، افزود: امروز هم شعبده‌بازهای بزرگ سیاسی و استکبار انجام می‌دهد؛ وحشت در دل مردم دنیا می‌اندازند؛ همچنین در اینجا فرموده است که ما به موسی وحی کردیم که عصای خود را بیفکن که این تعبیر در سوره شعرا وجود نداشت.

استاد حوزه علمیه اضافه کرد: سحره با دیدن نشانه‌های خدا ایمان آوردند و خطاب به فرعون گفتند ما جرمی جز اینکه آیات خدا را منکر نشدیم، نداریم و از خداوند درخواست صبر در برابر مجازات فرعون کردند و دعا کردند که ما را در حالی که مسلم و تسلیم هستیم، بمیریم؛ دعای عدیله ناظر به همین است و از عدیله عندالموت به خدا پناه می‌بریم، یعنی انسان ممکن است تا لحظه مرگ مومن باشد، ولی در آخرین لحظه کافر از دنیا برود.

وی تصریح کرد: مردن بدون تردید و شک محقق خواهد شد و باید به آن باور کنیم، اما مهم این است که چطور زندگی کرده و می‌میریم، زیرا فردی ممکن است گرفتار عدیله عندالموت شود. در ادعیه ائمه هم بیان شده که خدایا ما را در بهترین حالات معنوی از دنیا ببر، زیرا حالات معنوی در انسان قبض و بسط دارد که امری طبیعی است. البته انسان‌های کامل از این قبض و بسط در امان هستند.

استاد حوزه علمیه بیان کرد: به همین دلیل بیان شده که نماز را در بهترین حالت روحی بخوانیم و دائم از خدا بخواهیم که صیدهای خوب معنوی و حال خوش داشته باشیم که یکی از بزرگترین نعمات است.

وی همچنین به روایتی از امام علی(ع) اشاره کرد و گفت: در روایت بیان شد که «کن لمن لا ترجوا ارجا منک لما ترجوا»؛ برای آنچه امید نداری، امید بیشتری داشته باش تا به آنچه که به آن امید داری، یعنی گاهی فکر می‌کنیم برخی چیزها مشکل ما را حل نمی‌کند، می‌فرماید به اینها بیشتر امید داشته باشید.