کد خبر: ۳۹۲۴۷۸۷

تاریخ: ۰۲ مهر ۱۳۹۹ - ۰۸:۵۱

دلنوشته عالم اهل سنت لبنان/

طوبی کرمانی؛ بانوی تواضع و وقار

كمتر در اين زمان كسانى را می‌يابی كه تأثير دلنشينی در تو بر جای بگذارند و با رفتار و شيوه زندگی علمی خود، الگويی نيكو را نه تنها با زبانشان كه با رفتارشان به نمايش گذارند. همانگونه كه انبيا، صحابه، ائمه و شخصيت‌های نوآور چنين اثری بر جای گذاردند.

عباس خامه یار، رایزن فرهنگی ایران در لبنان در مطلبی برای ایکنا دلنوشته «شيخ زهير جعيد» روحانى اهل سنت و دبيركل جبهه عمل اسلامى لبنان درباره شخصیت طوبی کرمانی، مدیرکل پیشین امور اجتماعی و ایرانیان خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی را ترجمه کرده و آورده است:

جناب «شيخ زهير جعيد» روحانى اهل سنت و دبيركل جبهه عمل اسلامى لبنان، دلنوشته‌اى زيبا به زبان عربى همراه با عكسى از زنده‌ياد سركار خانم دكتر طوبى كرمانى با «رناد» نوه خودش(شيخ) را كه سال گذشته در بيروت گرفته شده، در فضاى مجازى منتشر كرده است. دريغم آمد آن را به فارسى ترجمه نكنم و به اشتراک نگذارم.

ترجمه متن نامه بدین شرح است:

اين بانوی بزرگوار، دخترم «رناد» را سال گذشته در آغوش گرفت و سراسر وجودش را در عاطفه و محبت خود قرار داد. همان بانويی كه تمام وجودش تو را مجذوب خود می‌كرد؛ جذابيتی از نوع ديگر بود. جذابيتی نه از جنس زيورآلات و لباس‌های مد روز. جذابيتی ساختگی نبود كه در سالن‌های آرايش و بدن‌سازی و از طريق تزريق آمپول بوتاكس بخواهد ايجاد شود. جذابيتی از نوع بانوی نمونه، با تقوا، پاک و پاک‌سرشت، متواضع و فروتن در ظاهر و باطن، در پوشش و حجاب، در علم و دانشى كه همراه عملش بود؛ در فرهنگ و شفافيت انديشه‌‌اش، در جايگاه مسئوليت رسمی‌اش و تواضعی كه در اين جايگاه داشت؛ در صدق گفتار و اخلاص در پايبندی به اصول و جانفشانی جهت تحقق آن كه رسالت اسلام ناب را با تمام جزئيات و زير مجموعه‌اش دارد. در خدمت به مردم و دست ياری دادن به آنان؛ در محبت نسبت به تمام مسلمانان بدون توجه به مذهبشان، و بالاتر در محبت نسبت به تمام بندگان خداوند كه همه خاندان او به شمار مى‌روند و تفاوتی نمی‌كند كه چه دين، نژاد و يا رنگی داشته باشند و در نهایت در عشقش به فلسطين و تمام فرزندان آن.

مادرم! از تو چه بسيار مطالبی را فراگرفتم و آموختم. فقدانت در وجودم دردی جانگاه بر جای گذاشت كه گمان نمی‌كنم هرگز آرام بگيرد. فراموش نمی‌کنم روزی را كه برای ديدار به خانه ما آمدی و گمان می‌كردی كه ما از تو تجليل خواهيم كرد؛ در حالی كه تو با حضورت ما را تكريم كردی و با تواضعی كه از تو ديديم درس‌های عملی به ما آموختی. چگونه از ياد ببرم آن روزی را كه از خجالت بر سرت می‌زدی كه تعداد دعوت‌شدگان همراهت، بيش از تعداد مورد انتظار بود. در حالی كه ما در آن زمان از نظر فضا و مكان و تعداد افراد احساس نكرديم كه مشكلی وجود داشته باشد؛ زيرا همانگونه كه گفتی، اين قلب شما بود كه همه را در خود جای داده بود و نه آن مكان.

آيا می‌توانم فراموش كنم آن روزی را كه در اوج تواضعی كه هرگز ساختگی نبود، با وقار تمام خم شدی تا گوشه قبایم را كه با زمين در تماس بود، بگيرى و لب‌های پاكت را بر آن بگذاری و ببوسی تا نشانه تشكر و محبت تو باشد. آری! درباره امثال تو مطالب زيادى خوانده‌ايم؛ از مادران مؤمنان و دختران رسول خدا و زنان اهل بيت(ع). اما در دوران ما، امثال تو بسيار اندک هستند.

طوبی كرمانی! طوبى و رضوان الهی در آن جايگاه والامقام گوارايت باد. در دنيا تواضع نمودی و هيچ چيز از مال و مقام در برابرت جلوه‌گری نكرد. لذا در آخرت به اوج رفتی و ارتقا يافتی.

از بابت تقصيرم نسبت به تو، از محضرت پوزش می‌طلبم؛ چرا كه نمى‌توانم تا بخشی از حق تو را ادا كنم، هر اندازه كه درباره تو بنويسند بازهم نسبت به مفاهيم و ارزش‌هایت، اندک خواهد بود.