کد خبر: ۳۹۲۷۷۵۵

تاریخ: ۱۶ مهر ۱۳۹۹ - ۱۰:۳۸

زائران حسینی از خاطرات اربعین می‌گویند

در طی سال‌هایی که توفیق زیارت کربلا و ائمه اطهار(ع) نصیبم شد، به جرئت می‌توانم بگویم کسی را ندیده‌ام بگوید ناامید و بدون حاجت گرفتن از ائمه اطهار(ع) دست خالی بازگشته است.

دریای کرم اهل‌ بیت عصمت و طهارت(ع) به لطف خدا آنقدر بزرگ و بی‌کران است که در محاسبات عقل کوچک ما انسان‌ها نمی‌گنجد و هر چقدر بگوییم و بنویسیم شاید به اندازه ذره‌ای از وسعت این دریا نباشد.

هر ساله جمعیت انبوهی از مردم کشورهای مختلف به زیارت اربعین در ایام شهادت اربعین حسینی رهسپار کربلا و عتبات‌ عالیات می‌شوند و در این دریای بزرگ معنوی روحشان را جلا می‌دهند. از دریای اربعین هر کس به تناسب ظرفیت خود، آب طلب می‌کند.

حسین عزتی از زائران شرکت‌کننده در پیاده‌روی اربعین سال‌های گذشته، در بیان خاطرات اربعینی خود، در گفت‌‎وگو با ایکنا از خراسان رضوی، اظهار می‌کند: بعد از پیاده‌روی مسیر نجف به کربلا در حالی که حوالی ظهر به کربلا رسیده و گرسنه و تشنه بودیم. در حال مرتب کردن وسایلم بودم که مشاهده کردم یکی از زائران حسینی غذایی گرفته و در حال تناول است. در نزدیکی حضرت عباس(ع) بودم و گفتم: «کاش می‌شد غذایی نیز برای من مهیا شود» در همین حین، آقایی  آمد و گفت: «بفرمایید، این غذا برای شماست».

و یا، علی عزتی، یکی دیگر از زائران اربعین حسینی در این رابطه بیان می‌کند: معمولاً در ایامی که کربلا بودم، همیشه دوست داشتم در حرم و صحن اباعبدالله‌الحسین(ع) و یا حرم حضرت عباس(ع) باشم و کمتر بیرون می‌رفتم.

وی که یکی از فرهنگیان شهرستان سبزوار است، عنوان می‌کند: ساعت حدوداً 12 شب گرسنه و تشنه شدم و از حرم بیرون آمدم. اکثر موکب‌ها غذایشان تمام شده بود اما در یکی از کوچه‌ها با غذایی از زائران پذیرایی می‌شد. مدتی در صف ایستادم و صف چند قدمی جلوتر رفت، با خودم فکر کردم غذایی به من نخواهد رسید. از صف خارج شدم، در همین افکار بودم که آقایی به من رسید و گفت: «این غذا برای شماست، بفرمایید».

برآورده شدن حاجات

حسن عزتی از دیگر زائران اربعین حسینی است که از شهرستان خوشاب به کرات به کربلا سفر کرده و در سال‌های مختلف در موکب‌های اربعین توفیق خدمت به زائران حسینی را داشته و خودش به آرزوهایی که داشته در این سفرهای معنوی رسیده است.

این زائر حسینی با بیان اینکه دریای معنویت کربلا وسعت زیادی دارد و هر کس به تناسب ظرفی که دارد، از آن آب برداشت می‌کند، در گفت‌وگو با ایکنا اظهار می‌کند: چند سال قبل، نزدیک به روز عرفه، زائر امام حسین(ع) در کربلا بودیم اما مدیر کاروان برای زیارت روز عرفه نماند و هرچه اصرار کردیم، نتوانستیم او را متقاعد کنیم و به همراه او، مجبور به بازگشت شدیم. از این اتفاق خیلی دلم شکست و از امام حسین(ع) درخواست کردن تا توفیق زیارتش را در ایام مختلفی از سال مانند عرفه و اربعین نصیبم کند.

وی اضافه می‌کند: سال بعد به همراه همسرم و چند نفر از دوستان برای روز عرفه راهی کربلا شدیم و خیلی زود به آرزویم رسیدم.

عزتی با اشاره به اینکه ایام اربعین معنویت خاصی دارد و خیلی از عاشقان حسینی آرزو دارند در این ایام در کربلا باشند، بیان می‌کند: امسال به دلیل کرونا موکب‌های ایرانی و وسایل حمل‌و‌نقل ایرانی در کربلا و عتبات‌ عالیات حضور ندارند، در نتیجه بهتر می‌توان به نواقص و مشکلاتی که در سال‌های گذشته در خصوص برپایی موکب‌ها وجود داشت، رسیدگی کرد و برای سال‌های آینده با برنامه‌ریزی مناسب در ایام اربعین حسینی حاضر شد.

عزتی تصریح می‌کند: به‌عنوان نمونه اسراف آب و غذا در اکثر موکب‌های ایرانی یکی از مشکلاتی است که باید ریشه‌ای به آن رسیدگی شود؛ چرا که ظروفی که ایرانی‌ها در آن غذا میل می‌کردند، برخلاف عراقی‌ها که از ظروف کوچک استفاده می‌کنند، همیشه بزرگ‌تر بوده و باعث دور ریختن غذاها در زمان توزیع می‌شد. یا در زمان توزیع آب اکثر عراقی‌ها از آب معدنی‌های لیوانی استفاده می‌کردند، در حالی که ایرانی‌ها بطری آب توزیع می‌کردند که باعث اسراف می‌شد.

این زائر شرکت‌کننده در پیاده‌روی اربعین اظهار می‌کند: البته در سال‌های اخیر برخی از موکب‌های ایرانی نیز در ظروف لیوانی یکبار مصرف آب توزیع می‌کردند.

این زائر حسینی با اشاره به کمبود حمام و عادت ایرانی‌ها به استحمام در ایام پیاده‎روی و کمبود مکان برای نگهداری و امانت دادن کوله پشتی‌ها در کربلا و نجف، اظهار می‌کند: بیشتر زائران به جای توزیع خوراکی‌های رنگارنگ ترجیح می‌دادند تا از آب تمیز و بهداشتی برای حمام استفاده کنند و موکب‌هایی که این امکانات را دارند با استقبال بسیار زیادی روبه‌رو می‌شدند.

وی بیان می‌کند: یکی دیگر از مشکلات روزهای ایام اربعین، کمبود وسایل‌نقلیه در مسیرهای مرز ایران تا نجف و در خاک ایران از مهران تا مرز عراق بود، در حالی ‌که اتوبوس‌هایی که از شهر مشهد در خاک عراق مستقر بودند، به ‌طور رایگان زائران را جابه‌جا می‌کردند، اما بسیاری از اتوبوس‌های واحد شهرستان‌های مختلف که در داخل خاک ایران از مهران تا مرز زائران را جابه‌جا می‎کردند، چندین برابر کرایه می‌گرفتند.