کد خبر: ۳۹۴۰۱۳۰

تاریخ: ۱۹ آذر ۱۳۹۹ - ۱۷:۱۷

دوفصلنامه هفت آسمان در ایستگاه 78

هفتاد و هشتمین شماره از دوفصلنامه هفت آسمان به صاحب‌امتیازی دانشگاه ادیان و مذاهب به زیور طبع آراسته شد.

به گزارش ایکنا، در این شماره از دوفصلنامه هفت آسمان، مقالاتی با عناوین «علت‌ها و زمینه‌های رویکرد جرج جرداق مسیحی به زندگانی امام علی(ع) و نهج‌البلاغه»، «تبیین و تحلیل دیدگاه محمدکاظم هزارجریبی درباره عرفان و فلسفه»، «اقسام قدیس در کلیسای ارتدوکس روسی»، «مسیحیت در آیینه اگزیستانسیالیسم دینی با تأکید بر آرای کرکگور»، «یونگ و فلسفه یوگا: روان‌کاوی و خویشتن‌کاوی» و «خرده‌قطعات ایرانی میانه: «قصه پنج برادر»» منتشر شده است.

علت‌ها و زمینه‌های رویکرد جرج جرداق مسیحی به زندگانی امام علی (ع) و نهج‌البلاغه

در چکیده مقاله «علت‌ها و زمینه‌های رویکرد جرج جرداق مسیحی به زندگانی امام علی‌(ع) و نهج‌البلاغه»‌ آمده است: جرج ‌سجعان ‌جرداق، پژوهشگر، مؤلف، شاعر، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار و ادیب برجسته‌ مسیحی است. خانواده‌ او به‌ سبب همجواری با شیعیان جنوب لبنان، متأثر از مذهب شیعه و دوستدار آن بوده‌اند. ایشان چنان دلبستگی به امام‌ علی(ع) داشته که سردر خانه را به جمله «لا سیف الا ذوالفقار، لا فتی الّا علی» مزین کرده بودند. جرج توسط برادر با نهج ‌البلاغه آشنا و در همان اوان کودکی، دلباخته‌ امام(ع) و گفته‌هایش شد و بسیاری از سخنان حضرت را به ذهن سپرد. به قول خودش پس از پایان تحصیل در پی فرصتی بود تا دینش را به امام(ع) ادا کند. بدین‌ علت دست به نگاشتن کتابی درباره‌ زندگانی امام(ع) زد؛ پنج جلد کتاب با عنوان امام‌علی(ع) صدای عدالت انسانی که بیانگر زوایای گوناگون شخصیتی آن امام همام می‌باشد. این کتاب ارزشمند و بی‌بدیل تاکنون در میلیون‌ها نسخه به زبان‌های عربی، فارسی، انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و اردو، منتشر شده‌است. نویسنده مقاله در پی اثبات این مسأله است که هرچند خانواده، زادگاه، محیط و حسّ قومیت عربی در روی‌آوری او به سمت‌ و سوی شخصیت و نگاشته‌های امام(ع) بی‌تأثیر نبوده امّا ذوق ادبی خود جرج و اندیشه‌های ناب امام(ع) و جامعیت آنها که در منتهای فصاحت و بلاغت نگاشته شده، مهمترین سبب این کار بوده ‌است.

تبیین و تحلیل دیدگاه محمدکاظم هزارجریبی درباره عرفان و فلسفه

نویسنده مقاله «تبیین و تحلیل دیدگاه محمدکاظم هزارجریبی درباره عرفان و فلسفه» در طلیعه نوشتار خود آورده است: محمدکاظم‌ بن‌ محمدشفیع هزارجریبی (متوفای 1236ق) از دانشمندان شیعی در اواخر دورۀ زند و اوایل دورۀ قاجار است. وی آثار بسیاری در علوم دینی به‌ویژه علم کلام نگارش کرده است. بیشتر آثار هزارجریبی تصحیح و احیا نشده و منظومه فکری ایشان تبیین نگردیده است. هزارجریبی با فلاسفه و عرفا به‌شدت مخالفت می‌کند و در نقد آن‌ها گاهی از اعتدال خارج شده و به افراط می‌گراید. وی عرفا و فلاسفه را گمراه دانسته و خطر آن‌ها را بر دین عظیم می‌شمارد. در آثارش گاهی شخصیت‌هایی از آن‌ها را (مانند ابن‌سینا و ابن‌عربی) نام برده و نقد و لعن می‌کند. گاهی حکایت‌هایی از آن‌ها را که در برخی تذکره‌ها آمده، نقد می‌کند و برخی از مواقع نیز نظریات آن‌ها را در مباحثی مانند وحدت وجود، انسان کامل، و چینش نظام هستی رد می‌کند. هزارجریبی دستاوردهای فلاسفه را قبول نداشته و برای رسیدن به حقیقت، قرآن و روایات را کافی می‌داند. در نوشتار حاضر نظریات هزارجریبی با ارائۀ شواهد و نمونه، از آثار خطی و چاپی، تبیین، تحلیل و نقد شده است. شیوۀ گردآوری اطلاعات کتابخانه‌ای است.