کد خبر: ۳۹۴۰۹۶۷

تاریخ: ۲۴ آذر ۱۳۹۹ - ۱۰:۴۶

آرین‌منش مطرح کرد:

همگرایی و وحدت ملی؛ نقطه عطف ماجرای واکنش به مواضع رئیس‌جمهور ترکیه

کارشناس مسائل سیاسی با بیان اینکه نقطه عطف ماجرای مواضع ضد ایرانی اردوغان، وحدت و یکصدایی همه مردم و مسئولان در پاسخ به آن بود، گفت: یکی از مؤلفه‌های قدرت ملی انسجام، وحدت و یکپارچگی است. اگر بیگانگان، اعم از دشمنان و دوستان، صدای واحدی را، که نماد انسجام و وحدت ملی است، از کشور بشنوند قطعاً این امر بر قدرت و توانایی‌های درونی کشور در کنار سایر مؤلفه‌ها می‌افزاید.

جواد آرین‌منش، کارشناس مسائل سیاسی و مدرس دانشگاه، در گفت‌وگو با ایکنا، درباره نقش انسجام، وحدت و یکصدایی میان تمام قوا و جریان‌های سیاسی و اقشار مختلف مردم در پاسخ به اظهارات رئیس‌جمهور ترکیه و عقب‌نشینی وی در گفت‌وگوی وزیر خارجه ترکیه با وزیر امور خارجه کشورمان گفت: فارغ از اینکه آقای اردوغان آگاهانه یا ناآگاهانه چنین شعری را علیه تمامیت ارضی ایران خوانده است، نقطه عطف این ماجرا یکصدایی عمومی و ملی در بین مردم و مجموعه مسئولان و جریان‌های سیاسی در پاسخ به این اظهارات بود.

انسجام و وحدت درونی؛ مهمترین مؤلفه قدرت ملی

وی افزود: یکی از مؤلفه‌های قدرت ملی انسجام، وحدت و یکپارچگی است. اگر بیگانگان، اعم از دشمنان و دوستان، صدای واحدی را، که نماد انسجام و وحدت ملی است، از کشور بشنوند، قطعاً این امر بر قدرت و توانایی‌های درونی کشور در کنار سایر مؤلفه‌ها می‌افزاید.

آرین‌منش اظهار کرد: در واقع همان طور که قدرت دفاعی و داشتن سلاح‌ها و تجهیزات نظامی یکی از مؤلفه‌های قدرت ملی و عامل بازدارنده در برابر تهدیدهای دشمنان است، وحدت ملی به مراتب مهمتر از آن است. نشانه آن هم تجربه موفق دوران دفاع مقدس است که با وجود کاستی‌ها و کمبودها در حوزه نظامی و تجهیزات نسبت به عراق، اما همه اقوام، مذاهب و حتی اقلیت‌های دینی در دفاع مقدس مشارکت کردند و این انسجام و وحدت باعث شد که با وجود حمایت همه‌جانبه ابرقدرت‌ها از صدام و ضعف تجهیزاتی و تسلیحاتی، حتی یک وجب از خاک کشور به اشغال صدام درنیاید.

شکاف‌ها از سطوح بالای قدرت آغاز می‌شود

این کارشناس مسئول سیاسی با تأکید بر استفاده از تجربه موفق دفاع مقدس  در وضعیت امروز، گفت: امروز برای ایجاد و تقویت انسجام ملی ‌نیازمند تلاش‌های جدی‌تری هستیم تا مشکلات معیشتی و اقتصادی مردم حل شود و در سایه این رفع مشکل قدرت ملی ارتقا یابد. البته مردم نشان داده‌اند که علی‌رغم همه فشارها و نارضایتی‌ها وقتی پای یک مسئله ملی به میان می‌آید همه یکصدا به میدان می‌آیند و از منافع ملی در مقابل بیگانگان دفاع می‌کنند.

آرین‌منش درباره اینکه چرا این همدلی و انسجام برخلاف مردم در بین مسئولان، به ویژه مجلس و دولت، نه تنها کمتر دیده ‌شده بلکه در طی ماه‌های اخیر افزایش پیدا کرده، گفت: ایران کشوری موزاییکی است که فرهنگ‌ها، اقوام و مذاهب و ادیان مختلفی را در دل خود جای داده و این مجموعه متنوع سالیان طولانی است که در کنار هم زندگی می‌کنند. اگر مسئولان متوجه این تنوع و تکثر سلیقه‌ای و فرهنگی نباشند و به جای مدیریت اختلافات و تقویت وحدت، هر یک از قوا و مسئولان بخواهد منافع خود را پیش ببرد و بر حرف خود پافشاری کند، بر حجم مشکلات افزوده می‌شود. شکاف‌ها هم اغلب از بالا و سران قوا آغاز و به پایین‌ترین سطوح جامعه کشیده می‌شود. لذا در شرایط حساس فعلی که تهدیدهای مختلفی در اطراف کشور وجود دارد و دشمنان دندان طمع را تیز کرده‌اند بیشتر از همیشه نیازمند همگرایی و یکصدایی به ویژه در میان سران قوا هستیم.

قانون اساسی چگونه به میثاق ملی تبدیل می‌شود

وی درباره بی‌توجهی به ظرفیت قانون اساسی به منزله یکی از عوامل اصلی این شکاف‌ها و تنش‌ها در میان قوا بیان کرد: اگر اراده ملی وجود نداشته باشد حتی قانون اساسی هم مورد تفسیرهای دلبخواه قرار می‌گیرد و هر یک از قوا سراغ اصولی از قانون اساسی می‌رود و آن را پررنگ می‌کند که بتواند نظر و ایده خود را عملی کند. در وهله اول باید درک و اراده عمیقی مبنی بر ضرورت وحدت و انسجام ملی در میان مسئولان و مردم شکل بگیرد و حرکت به سمت وحدت از سطح شعار خارج و به یک فرهنگ در کشور تبدیل شود. در این صورت قانون اساسی می‌تواند نقش وحدت‌بخش خود را به مثابه یک میثاق ملی ایفا کند.

آرین‌منش در پایان اظهار کرد: اگر چنین اتفاقی نیفتد، از آنجا که زمینه‌های شکاف و اختلاف در کشور به دلیل همان تنوع فرهنگی و قومی و جغرافیایی زیاد است، اگر مسئولان به آن بی‌توجه باشند و گرفتار اختلافات میان خود و رسیدن به منافع جریانی و گروهی شوند این تنوع‌ها به جای یک عامل مثبت به عنوان عاملی منفی ایفای نقش می‌کند و در قالب یک شکاف و گسل مخرب فعال می‌شود و به انسجام ملی آسیب می‌زند و نتیجه آن تضعیف موقعیت کشور و نظام سیاسی در مقابل بیگانگان از جمله دشمنان و ناتوانی و ناکارآمدی در حل مشکلات داخلی است.