کد خبر: ۳۹۴۴۹۸۵

تاریخ: ۱۳ دی ۱۳۹۹ - ۱۲:۳۱

روایت صادق‌نیا از صداقت و صراحت آیت‌الله مصباح یزدی

حجت‌الاسلام صادق‌نیا در یادداشتی درباره آیت‌الله مصباح یزدی نوشت: خیلی از ما نتوانیم با برخی از واکنش‌های سیاسی و اجتماعی، آیت‌الله مصباح یزدی کنار بیاییم، ولی هرگز نمی‌توانیم صداقت و صراحت او را در موضع‌گیری‌هایش انکار کنیم. او هیچ وقت با مجامله، لاپوشانی، یکی به نعل و یکی به میخ زدن، و التقاط میانه‌ای نداشت و هیچ وقت میانه‌گیر نبود.

به گزارش ایکنا، حجت‌الاسلام مهراب صادق‌نیا یادداشتی درباره آیت‌الله مصباح یزدی به رشته تحریر درآورده است که متن آن از نظر می‌گذرد؛

«اوّل سال تحصیلی حوزه و آغاز طلبگی ما بود. همه استادها برای آشنایی با طلبه‌ها در جلسه نخست اسم و فامیل‌شان را می‌پرسیدند و با یک لبخند می‌گفتند بفرمایید بنشینید. در این میان، یک نفر بود که تا خودش را معرفی می‌کرد، استادها جوری دیگر نگاهش می‌کردند و با احترام می‌پرسیدند ‌با حاج‌آقا نسبتی دارید؟‌ و او پاسخ می‌داد ‌بله، پدرم هستند. کنجکاو شدم که این ‌حاج‌آقا‌یی که پدر هم‌کلاسی ماست کیست و چرا این همه مورد احترام است. راستش را بخواهید تا قبل از آن‌که وارد حوزه علمیّه شوم اسم آیت‌الله مصباح یزدی را هم نشنیده بودم. آن روزها ایشان شخصیّتی سیاسی نبودند و به طور طبیعی تلویزیون هم کم‌تر اسم‌شان را می‌آورد.

کم کم با مجتبی رفیق شدم. بسیار باهوش، افتاده‌حال، درس‌خوان، و اهل مراعات بود. دوستی ما قدری عمیق شد. یک بار که مجتبی به جبهه آمده بود، به همراه برخی دیگر از دوستان و هم‌رزمان‌شان به منزل پدری ما در دزفول -صفی‌آباد- هم آمدند. سال ۱۳۶۷ من و مجتبی با یک دوست دیگر در مؤسسه در راه حق ثبت‌نام و در مصاحبه علمی شرکت کردیم. رئیس آن مؤسسه‌ شخص آیت‌الله مصباح بود، ولی پسرشان عین ما و بدون امتیاز خاصّی ثبت نام کردند و مصاحبه شدند. آن سال، بنا به دلایلی، من نتوانستم در دوره‌های مؤسسه در راه حق شرکت کنم ولی رابطه من و مجتبی تا مدتی دورادور ادامه داشت.

آن سال‌ها رفاقت ما سبب شده بود بیش‌تر در باره پدرشان پرس‌وجو کنم. حرف‌های ضد و نقیض زیادی می‌شنیدم. گاهی ستایش و گاهی نقد. امّا اقتدارِ علمی و شخصیّت کاریزماتیک ایشان را موافقان و مخالفانشان باور داشتند و می‌ستودند. چند باری که توفیق، رفیقم بود و با ایشان دیدار می‌کردم، جَذبه‌های اخلاقی و خوش‌رویی همراه با صلابت ایشان را نیز از نزدیک دیده بودم. بی‌شک این همه شاگردانی که وفادارانه اندیشه‌های استاد خود را تبلیغ و ترویج می‌کنند، از همین ویژگی‌ها اثر پذیرفته‌اند. شاید خیلی از ما نتوانیم با برخی از واکنش‌های سیاسی و اجتماعی، آیت‌الله مصباح یزدی کنار بیاییم؛ ولی هرگز نمی‌توانیم صداقت و صراحت او را در موضع‌گیری‌هایش انکار کنیم. او هیچ وقت با مجامله، لاپوشانی، یکی به نعل و یکی به میخ زدن، و التقاط میانه‌ای نداشت. او هیچ وقت میانه‌گیر نبود. هرگز نخواست به ذوق و ذائقه‌‌ مردم سخن بگوید. هیچ آشتی و صلحی را بر تحقق آن‌چه درست می‌پنداشت مقدم نمی‌دانست.

رحلت تأسف‌بار این استاد برجسته را به همه شاگردان، علاقه‌مندان، و البته دوست قدیم‌ام دکتر مجتبی مصباح یزدی و سایر اعضای بیت آن بزرگوار تسلیت می‌گویم. خدایش رحمت کند.»