کد خبر: ۳۹۴۸۴۹۸

تاریخ: ۲۹ دی ۱۳۹۹ - ۱۶:۳۲

تراکم ایدئولوژیک و رقیق‌شدگی اخلاق در اظهارات حجت‌الاسلام پناهیان

حجت‌الاسلام صادق‌نیا در واکنش به اظهارات پناهیان نوشت: نظریه‌ ایجاد تقابل میان اخلاق و سیاست و ترجیح دوّمی، نوعی فرار به جلوست. امثال ایشان که سال‌هاست علی‌رغم داشتن رسانه‌های مختلف، نتوانسته‌اند در بهبود اخلاق و معنویّت جامعه توفیقی کسب کنند، حالا برای فرار از مسئولیّت پاسخ‌گویی، ناتوانی خود را پشت این ادّعا پنهان می‌کنند.

به گزارش ایکنا، حجت‌الاسلام مهراب صادق‌نیا در واکنش به اظهارات حجت‌الاسلام پناهیان درباره رسالت پیامبر اسلام(ص) یادداشتی نوشته است که متن آن از نظر می‌گذرد؛

«چند شب پیش سخنران محبوب صدا و سیما و برخی هیئت‌های تهران در یک برنامه زنده که گویا از نجف اشرف پخش می‌شد، گفتند که هدفِ بعثت پیامبر(ص) رشد سیاسی جامعه بود و نه اخلاق و معنویّت. ایشان برای تأیید سخن خود ادامه دادند که مردم شبه‌جزیره به هنگام بعثت دین و اخلاق داشتتد؛ چیزی که آن‌ها نداشتند فهم سیاسی بود و پیامبر برای ترمیمِ آن به رسالت مبعوث شدند. البته از نظر ایشان آن حدیث مشهور نبوی که «انّی بُعِثتُ لاُتّممَ مکارم‌الاخلاق» جعلی است و نادرست، یا بهتر است بگویم باید جعلی باشد و نادرست.

البته برای بار دوّم است که ایشان این ادّعا را مطرح می‌کنند. بار نخست در حسینه امام خمینی(ره) و در مقابل بزرگان نظام و انبوهِ جمعیّتِ این ایده خود را مطرح کردند. گویا دفعه پیش هم کسی از ایشان نپرسیده بود که پیامبر(ص) برای رشد سیاسی مردم آمده است تا چه اتفاقی بیافتد؟ قرار است مردم از نظر سیاسی رشد کنند که چه بشود؟ حکومت خوبی ایجاد کنند؟ رشد سیاسی اگر در خدمت تعالی اخلاق و فضایل انسانی نباشد و زمینه تحقق عدالت را فراهم نیاورد، چه ارزشی دارد؟ مگر نه این است که علی‌ابن ابی‌طالب(ع) در ذیقار در جواب اصرار ابن عباس بر پذیرش خلافت مسلمانان گفت حکومت به اندازه لنگ کفش کهنه هم ارزش ندارد، اگر نتواند عدالت را اقامه کند؟

نظریه ایجاد تقابل میان اخلاق و سیاست و ترجیح دوّمی، نوعی فرار به جلوست. امثال ایشان که سال‌هاست علی‌رغم داشتن رسانه‌های مختلف، از منبر و روزنامه و تلویزیون و حوزه‌های علمیّه نتوانسته‌اند در بهبود اخلاق و معنویّت جامعه توفیقی کسب کنند، حالا برای فرار از مسئولیّت پاسخ‌گویی، ناتوانی خود را پشت این ادّعا پنهان می‌کنند که قرار ما از اوّل رشد سیاسی جامعه بوده است و نه فضایل اخلاقی آن. وضعیّت تأسف‌بار اخلاق در جامعه، زائیده همین اندیشه و منطق است. منطقی که نتیجه آن تراکم ایدئولوژی و رقیق شدن اخلاق در جامعه است.»