کد خبر: ۳۹۵۳۶۴۳

تاریخ: ۲۵ بهمن ۱۳۹۹ - ۰۹:۴۵

آذین‌بندی صحن و سرای حرم مطهر علوی در استقبال از ماه رجب

هم‌زمان با فرا رسیدن ماه رجب المرجب و در آستانه سالروز میلاد امام محمدباقر(ع) و شهادت امام هادی(ع) صحن و سرای بارگاه مطهر علوی با پرچم‌های سبز رنگ مزین به نام این دو اختر آسمان امامت آذین‌بندی شد.

به گزارش ایکنا به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی آستان مقدس علوی، در آستانه سالروز میلاد امام محمدباقر(ع) اول ماه رجب برابر با امروز، 25 بهمن و در آستانه سالروز شهادت امام هادی(ع) برابر با دوشنبه، 27 بهمن حرم امیرالمومنین(ع) در شهر نجف اشرف با پرچم‌های سبز رنگ مزین به نام این دو ائمه هدی تزئین و این مکان مقدس برای استقبال از زائران عراقی آماده شده است.

امام محمدباقر(ع) در روز اول رجب سال 57 هجرى در مدينه منوّره ديده به جهان گشود، برخى از مورخان، ولادت ايشان را در سوم صفر سال 57 هجرى دانسته‌اند. لقب آن حضرت باقر يا باقرالعلوم است، بدين جهت که دريای دانش را شکافت و اسرار علوم را آشکارا ساخت. القاب ديگری مانند شاکر و صابر و هادی نيز برای آن حضرت ذکر کرده‌اند که هريک باز گوينده صفتی از صفات آن امام بزرگوار بوده است.

درباره تاريخ تولد امام هادی(ع) اتفاق نظری ميان مورخان و سيره‌نويسان نيست. برخی از آنان، تاريخ تولدش را نيمه ذی‌حجه و برخی ديگر دوم رجب و يا پنجم رجب ذكر كرده‌اند. هم چنين درباره سال تولدش، برخی سال 212 و برخی ديگر سال 214 قمری را بيان کردند.

يكي از ادله‌ای كه تولد آن حضرت را در ماه رجب می‌داند، دعای ناحيه مقدسه است كه در فرازی از آن آمده است: «اَلّلهُمَّ اِنّي اَسْئَلْكَ بِالْمَوْلُودَيْنِ في رَجَبٍ، مُحَمَّدِ بْنِ عَليٍّ الثّاني وَ ابْنِهِ عَليِّ بْنِ مُحَمّدٍ الْمُنْتَجَبِ».

نام مباركش علی و لقب‌هايش هادی، نقی، نجيب، مرتضی، ناصح، عالم، امين، مؤتمن، منتجب و طيب است وليكن هادی و نقی، معروف‌ترين و مشهورترين القاب این امام همام است.

در كتاب‌های تاريخی آمده است كه حضور امام در هر مجلسی مورد تجليل و احترام عميق بود و خواسته و ناخواسته اطرافيان را تحت تأثير و نفوذ قرار می‌داد و هم‌نشينان وی همواره آرزوی مجالست و مراودت او را در سر داشتند.

با آنكه متوكل بارها در صدد بود تا به بهانه قيام مسلحانه امام دهم را از ميان بردارد، ولى هيچ‌گاه به اين بهانه دست نيافت. با اين حال، نتوانست حيات شريف آن حضرت را كه مانع خودكامگی‌هاى او به عنوان محور تفكر اسلامى بود و همچون مركزى كه شيعيان بر گرد آن پروانه‌‏وار می‌چرخيدند، تحمل كند، لذا ايشان را بنا به روايتى، در تاريخ سوم رجب سال ۲۴۵هجرى به شهادت رساند.