کد خبر: ۳۹۵۴۷۰۲

تاریخ: ۲۹ بهمن ۱۳۹۹ - ۱۷:۵۰

حجت‌الاسلام قرائتی:

نهضت برگزاری جلسات قرآنی در کشور راه‌اندازی شود / دعوت از مسئولان برای مهجوریت‌زدایی از قرآن

حجت‌الاسلام و المسلمین قرائتی، رییس ستاد اقامه نماز با صدور پیامی به پنجمین دوره توانمندسازی مدیران دارالقرآن‌های سراسر کشور، ضمن تأکید بر راه‌اندازی نهضتی برای برگزاری جلسات قرآنی به تعداد جلسات عزاداری امام حسین(ع) در کشور، گفت: همه مسئولان فرهنگی را برای مهجوریت‌زدایی از قرآن کریم و مردم را بعد از قرائت، ترتیل، تجوید و حفظ به تدبر و تفسیر دعوت کنیم.

به گزارش ایکنا؛ پنجمین دوره توانمندسازی مدیران دارالقرآن‌های سراسر کشور با هدف استفاده از نظرات اساتید برجسته در حوزه‌های قرآنی و همچنین تبادل نظر بین مدیران مراکز دارالقرآن و ارائه فعالیت‌های مؤثر و تجربیات موفق از سوی دارالقرآن‌ها به میزبانی استان تهران و به صورت مجازی در حال برگزاری است. بر همین اساس، حجت‌الاسلام و المسلمین قرائتی، رییس ستاد اقامه نماز پیامی را به این دوره صادر کرد که متن آن به شرح زیر است.

«بسم الله الرحمن الرحیم

فریاد قرآن

قرآن تجلی‌گاه خداوند، معلمش خدا «عَلَّمَ الْقُرْءَانَ»، واسطه‌اش جبرئیل «شَدِیدُ الْقُُوى»، فرودگاهش قلب پیغمبر «نَزَّلَهُ عَلَى قَلْبِکَ»، برای کل بشریت «ذِکرٌْ لِلْعالََمین»، تنها کتاب محفوظ «إِنََّّا لَهُ لَحافِظُونَ»، بدون هیچ کجی «غَیْرَ ذی عِوَجٍ»، بدون اختلاف «لَوجََدُُوا فیهِ اخْتِلافاً کَثیراً»، کتاب تحدی«لا یَأْتُونَ بِمِثْلِهِ / فَأْتُُوا بِسُورََة / بِعَشْرِ سُوََر / فَلْیَأْتُُوا بِحََدیث»، برهان «بُرْهانٌ مِنْ رَبِّکُمْ»، موعظه «قَدْ جاءَتْکُمْ مَوْعِظَةٌ»، مبارک، شفاء، دارای داستان‌ها حق «نَقُصُّ عَلَیْکَ نَبَأَهُمْ بِالْحََق»، عامل وحدت «وَ اعْتصَِمُُوا بِحَبْلِ اللََّّه»، داور «لِیحَْکُمَ بَیْنَ النََّّاس»، وسیله شرف «فیهِ ذِکرُْکُمْ» (ای شرفکم)، غالب «لِیُظْهرَِهُ عَلََى الدیِّنِ کُلِّهِ»، کلید ربانی شدن «وَ لکِنْ کُونُُوا رَبَّانِیِّینَ بِِما کُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْکِتابَ»، آزادی بخش «أَرْسِلْ مَعََنا بََنی إِسْرائیلَ»، خرافه‌زدا «وَ یَضَعُ عَنْهُمْ إِصرَْهُمْ وَ الْأَغْلالَ الََّّتی کانَتْ عَلَیْهِمْ»، عبرت و بصیرت «إِنَّ فی ذلِکَ لَعِبرَْةً لِأُولِِی الْأَبْصارِ»، امید بخش «وَ نُریدُ أَنْ نَمُنَّ عَلََى الَّذینَ اسْتُضْعِفُُوا فِِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ» فرمان تجهیز در برابر دشمن «وَ أَعِدُُّّوا لَهُمْ مََا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَیْلِ»، کلید هویت «قُلْ یا أَهلَْ الکِْتابِ لسَْتُمْ عَلَى شَیْ ءٍ حَتَّىَّ تُقیمُُوا».

قرآن می‌فرماید: سؤالات شما را من پاسخ می‌دهم، «آیاتٌ لِلسَّائِلِِین» (یوسف، ۷) بیماری‌های روحی شما را من شفا می‌دهم «وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِِفاء» (اسراء، ۸۲)، قرآن هم کتاب موعظه و تذکر است، «فَذَکِّرْ باِلْقُرْآنِ مَنْ یَخافُ وَعِِید» (ق، ۴۵)؛ هم داستان‌های واقعی و یافتنی دارد، (نه داستان‌های خیالی و بافتنی) «أحَسَْنَ الْقَصََص» هم استدلال است، هم تاریخ است، هم رشد و هم نکته‌آموز است!

قرآن کتابی است که هیچ‌گونه باطلی از پیش رو و از پشت سر در آن راه ندارد، «لا یَأْتِیهِ الْباطِلُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِِه» (فصلت، ۴۲)؛ قرآن تنها کتابی است که تحریف نشده است و هرچه تاریخ بر آن می‌گذرد، اسرارش بیش‌تر روشن می‌شود. این یک خبر غیبی است که قرآن می‌فرماید: در طول تاریخ با وجود آن همه دشمن، کسی در قرآن نفوذی نخواهد داشت و همه توطئه‌های گذشته و آینده در راه مبارزه با قرآن بی‌تأثیر است.

اگر انسان به معلم و مربی نیاز دارد قرآن بهترین معلم و مربی است؛ «یعلمهم و یزکیهم».
قرآن هم طرح می‌دهد و هم شیوه اجرا و الگو معرفی می‌کند، هم تشویق دارد، هم هشدار می‌دهد، هم برای خواص نکته‌ها دارد، هم برای عوام، هم غیب دارد و هم شهود، هم عوامل عزت را مطرح می‌کند و هم عوامل ذلت را.

قرآن خود را عظیم دانسته تا ما او را تعظیم کنیم، کریم دانسته تا او را تکریم کنیم، مجید دانسته تا او را تمجید کنیم. قرآن رابطه ما را با خدا، با خود، با جامعه، با همسر و فرزند، با دوست و دشمن، با طبیعت و تاریخ تنظیم کرده است. این‌ها گوشه‌ای از قرآن در قرآن بود.

و اما در روایت می‌خوانیم: امام رضا علیه السلام فرمود: دلیل آن که در نماز، قرآن مى خوانیم آن است که قرآن از مهجوریّت خارج شود. رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم فرمود: «إِنْ أَرَدْتُمْ عَیْشَ السُّعَدَاءِ وَ مَوْتَ الشُّهَدَاءِ وَ النَّجَاةَ یَوْمَ الْحَسْرَةِ وَ الظِّلَّ یَوْمَ الْحَرُورِ وَ الْهُدََى یوَْمَ الضَّلاَلَةِ فاَدْرُسُُوا القُْرْآنَ فَإِنَّهُ کَلَامُ الرَّحْمَنِ وَ حرِْزٌ مِنَ الشَّیطَْانِ وَ رجُْحَانٌ فِِی الْمِیزََان» اگر زندگى سعادت‌مندان و مرگ شهدا و نجات در روز جزا و امنیت در روز هراس و نور در روز ظلمت و سایبان در روز حرارتِ شدید و سیراب شدن در روز عطش و ارزش و سنگینى در روز سبکى اعمال را مى‌خواهى، پس قرآن را مطالعه کن، چرا که قرآن یادآور خداى رحمان و حافظ از شیطان و عامل برترى در ترازوى اعمال است.

قرآن منبع علم معصومان است. امام رضا(ع) فرمود: هرچه از ما شنیدید دلیل قرآنی آن را از ما بخواهید. به ما سفارش شده است که هرگاه فتنه‌ها، چون شب تاریک شما را دربرگرفت، راه نجات قرآن است. «فَإِذََا الْتَبَسَتْ عَلَیْکُمُ الْفِتَنُ کَقِطَعِ اللَّیْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَیْکُمْ بِالْقُرْْآن» (کافی، ج ۲، ص ۵۹۹)؛ در حدیث می‌خوانیم: «فَمَنْ زَعَمَ أَنَّ کِتَابَ اللَّهِ مُبْهَمٌ فَقَدْ هَلَکَ وَ أَهْلََک» (بحار الانوار، ج ۸۹، ص ۹۰)، هرکس بپندارد که کتاب خدا مبهم است، هم خود هلاک شده و هم دیگران را به هلاکت افکنده است. اما بعضی به خیال اینکه قرآن از فهم بشر بالاتر است و فهم آن مخصوص اهل بیت علیهم السلام است از تدبر در آن می‌ترسند، با اینکه خداوند دستور به تدبر داده است.

راستی اگر قرآن را نمی‌توان فهمید، پس چگونه به ما دستور داده‌اند روایات را بر قرآن عرضه کنیم و اگر ضد آن بود آن روایات را به دیوار بزنیم. اگر انسان به راهنما نیاز دارد، قرآن امام و راهنماست. «ان القرآن امام من الله» (بحار، ج ۶۵، ص ۳۹۳)؛ اگر انسان به قانون و عدالت نیاز دارد، قرآن کتاب عدل و قانون است. «ان القرآن... حکم عدل» (بحار، ج ۲۲، ص ۳۱۵)؛ قرآن کتابی است جاودانی «إن القرآن حی لا یموت» (تفسیر عیاشی، ج ۲، ص ۲۰۳)؛ راستی اگر قرآن فقط مربوط به مخاطبین خاص خود در اقوام پیشین باشد، با انقراض آن اقوام باید قرآن هم منقرض می‌شد.

در حدیث دیگر می‌خوانیم: «إِنَّ اَلْقُرْآنَ حَیٌّ لَمْ یَمُتْ وَ إِنَّهُ یَجْرِِی کَمََا یَجْرِِی اَللَّیْلُ وَ اَلنَّهَارُ وَ کَمََا یَجْرِِی اَلشَّمْسُ وَ اَلْقَمَرُ وَ یَجْرِِی عَلََى آخِرِنََا کَمََا یَجْرِِی عَلََى أَوَّلِنََا») بحارالانوار، ج ۳۵، ص ۴۰۳ (قرآن زنده‌ای است که هرگز نمی‌میرد و جاری است همانگونه که شب و روز در جریان است و همان‌طور که خورشید و ماه در جریان است؛ و در حدیث دیگری می‌خوانیم: «لَمْ یُنزِْلْهُ لِزَمَانٍ دُونَ زَمَانٍ وَ لاَ لِنَاسٍ دُونَ نَاسٍ فَهُوَ فِِی کُلِّ زَمَانٍ جَدِیدٌ» (عیون اخبارالرضا، ج ۲، ص ۸۷)، خداوند آن را براى زمان خاصّى نازل نفرمود، و همین‌طور براى مردم معیّنى نفرستاد، و آن در هر زمانى جدید و تازه است، و براى هر قومى تا قیامت نوآورى و خرّمى و شادابى دارد و در حدیث دیگری می‌خوانیم: «ان للقرآن ظهراً و بطناً و لبطنه بطناً الی سبعة ابطن» (تفسیر صافى، ج ۱، ص ۲۸) برای قرآن ظاهری و باطنی است، و برای باطن آن باطن دیگری تا هفت بطن.

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمود: «یَجِیءُ یَوْمَ اَلْقِیَامَةِ ثَلاَثَةٌ یَشْکُونَ إِلََى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اَلْمُصْحَفُ وَ اَلْمَسْجِدُ وَ اَلْعِتْرَةُ» (الخصال، ج ۱، ص ۱۷۴) روز قیامت سه چیز جلو مى آیند و شکایت می‌کنند قرآن و مسجد و خانواده پیغمبر.

قرآن نوری است که خاموش نمی‌شود؛ «نُوراً لََا تُطْفَأُ مَصَابِیحُهُ».

قرآن فصل الخطاب است. «هو الفصل لیس بالهزل» (کافی، ج ۲، ص ۵۹۹) قرآن هدایت، رحمت، بی انحراف و بینه است. ناصحی است که کلک نمی‌زند، هدایتی است که گمراه نمی‌کند، گوینده‌ای است که دروغ نمی‌گوید. «وَاعْلَمُُوا أَنَّ هَذََا الْقرُْآنَ هوَُ النَّاصِحُ الَّذِیِ لَاَ یَغُشُّ وَالْهَادِیِ الَّذِیِ لَاَ یُضِلُّ وَالْمُحَدِّثُ الَّذِِی لَاَ یَکْذِبُ»

امام سجاد (ع) فرمود: قرآن گنجینه‌ای است که هرگاه باز شود، سزاوار دقت در آن است. «آیاتُ القُرآنِ خزَائِنٌ فَکُلَّّما فُتِحََت خَزائِنَهُ یَنبََغى لَکَ اََن تَنظُُر مََا فِیهََا» قرآن غنی‌ای است که هرگز فقیر نمی‌شود. «اَلْقُرْآنَ فَهُوَ غَنِیٌّ وَ لاَ فَقْرَ بَعْدَهُ» (نهج البلاغه، خطبه، ۱۷۶) آری اگر همان گونه که زلیخا یوسف را به زنان مصر نشان داد و همه دست خود را بریدند، و از خوردن دست کشیدند، اگر ما یوسف قرآن را به مردم نشان دهیم، مردم از همه افراد و مکتب‌های انحرافی دست خواهند کشید.

چند پرسش مهم:
- آیا می‌دانید بسیاری از فارغ‌التحصیلان ما نمی‌توانند یک صفحه قرآن را بی‌غلط بخوانند.

- آیا می‌دانید مثال ما مثال بیماری است که بجای مصرف دارو مشغول چیدن و تنظیم انواع قرص‌هاست.

- آیا می‌دانید مثال ما مثال مهمانی است که به جای گوش دادن به سخنان صاحب خانه به نقش و نگار در و پنجره توجه می‌کند.

- آیا می‌دانید بعضی بجای بیان روح قرآن آن قدر به نقل اقوال می‌پردازند که خود قرآن در آن اقوال گم می‌شود و بعضی آن قدر احتمالات متعدد را مطرح می‌کنند که حتی محکمات قرآن، متشابه می‌شود.

- آیا می‌دانید در بسیاری از سخنرانی‌ها سهم تاریخ، تحلیل سیاسی، شعر و خواب و خطابه و روضه و امثال آن داده می‌شود، ولی سهم قرآن داده نمی‌شود با اینکه خداوند به پیامبر صلی الله علیه و آله می‌فرماید: سخنرانی تو باید درباره بیان قرآن باشد.
«لِتُبَینَ للنَّاسِ مانزُِّلَ إِلَیهِِم» ( ‌نحل، ۴۴‌)

- آیا می‌دانید تلاوت زیبا در مواردی به هنرنمایی تبدیل شده است.

- آیا می‌دانید بیان صحیح از قصه‌های قرآن برای نوجوانان اندک است.
- آیا می‌دانید در بسیاری از حوزه‌ها و نزد بسیاری از مدرسین تدبر در قرآن درس جنبی است نه اصلی.
- آیا می‌دانید توجه به کتاب مخلوق بیش از کتاب خالق است.

- آیا می‌دانید قرآن ذکر است. «إِنَّانَحْنُ نَزَّلْنََا الذِّکْْر» (حجر، ۹) و اعراض از آن زندگی نکبتی را به بار می‌آورد. «وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْْری فَإِنَّ لَهُ مَعیشَةً ضَنْْکا» (طه، ۱۲۴) - آیا می‌دانید اگر برای مهجوزیت‌زدایی از قرآن عزم نداشته باشیم؛ مثل پدرمان حضرت آدم قابل توبیخیم که قرآن می‌فرماید: «َوَلَمْ نَجِدْلَهُ عَزْْما» (طه، ۱۱۵) باید به پا خیزیم و اگر غفلت یا تقصیر و قصوری بوده از خداوند عذرخواهی کنیم و از امروز قرآن را جدی بگیریم. «خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّةٍ» (مریم، ۱۲)، همه به پا خیزیم و برای خدا و شادی دل پیامبر صلی الله علیه و آله و چشیدن مزه قرآن و چشاندن آن مزه به دیگران یک نهضتی ایجاد کنیم.

دلایل رفتن به سراغ قرآن

به دلیل جمله (لا تحصی عجائبه؛ کافی، ج ۲، ص ۵۹۹)، می‌فهمیم مجموعه عجائب قرآن نزد کسی جمع نیست.
به دلیل جمله (لا تفنی عجائبه) (نهج البلاغه، ص ۶۱) می‌فهمیم حقائق قرآن کهنه نمی‌شود.
به دلیل نیاز ما به شفاعت باید به سراغ قرآن برویم و به شافع مشفع متوسل شدیم.
به دلیل مبارک شدن خودمان باید به قرآن توجه کنیم زیرا قرآن هم خودش مبارک است (کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَیکَ مُبارََک) (ص، ۲۹) و هم در شب مبارکی نازل شد (إِنََّّا أَنْزَلْناهُ فی لَیلَةٍ مُبارکَََة) ( دخان، ۳) و هم محل نزولش مبارک است. (بِبَکَّةَ مُبارَکَا) (آل عمران، ۹۶) این قرآن است و لکن ما با کمال تأسف انواع تقصیر‌ها و قصور‌ها را انجام دادیم، مثلاً:
۱. به آیه «خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّةٍ» ( که دو بار در قرآن مطرح شده) عمل نکردیم.

۲. آن میزان که برای تلاوت وقت گذاشتیم برای تدبر وقت نگذاشتیم. (البته تلاوت ارزش دارد، ولی مهم‌تر از آن فهمیدن قرآن است). قرآن می‌فرماید: در حال مستی به سراغ نماز نروید تا بدانید که چه می‌گویید «حَتََّّى تَعْلَمُُوا ما تَقُولُونَ»

۴. بالاترین هدف همه حوزه‌ها تربیت عالم ربانی است و قرآن می‌فرماید: راه ربانی شدن توجه خاص به قرآن است. «وَ لکِنْ کُونُُوا رَبَّانِیِّینَ بِِما کُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْکِتابَ وَ بِِما کُنْتُمْ تَدْرُسُونَ» در اینجا دو بار کلمه «کنتم» و دو فعل مضارع که نشانه استمرار است به کار رفته است تا بگوید رابطه با قرآن باید دائمی باشد.

۵. ما در برابر وحی و قرآن مدیون هستیم؛ و بزرگان به ما آموخته اند که اشتغال یقینی، برائت یقینی می‌خواهد. آیا ما از اشتغال ذمه‌ای که نسبت به قرآن داریم، با این اشتغالات علمی موجود برائت پیدا کرده ایم یا نه؟ ۶. تفقه در دین و تدبر در قرآن دو علمی است که با توبیخ از ما مطالبه کرده اند.

اول: «فلََوْ لا نَفرََ مِنْ کُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِیَتَفَقهَُُّوا فِیِ الدِّیِّن» دوم: «أَفََلا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عََلى قُلُوبٍ أَقْفالُهُا»
لکن برای تفقه، حوزه‌های علمیه بحمدالله تأسیس و فعال شد، ولی برای تدبر خبر چندانی نیست. با اینکه ترک تفقه یک توبیخ دارد، و ترک تدبر دو توبیخ دارد. ۱. أَ فََلا یَتَدَبرَُّونَ الْقُرْآنَ | ۲. أمَْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفالُُها
پس برخلاف تصور برخی که تفسیر و تدبر را مستحب می‌دانند به نظر می‌رسد که تفسیر واجب است زیرا خداوند نسبت به کار مستحب توبیخ مکرر نمی‌کند.

۷. چرا باید به گفته مدیر حوزه‌های علمیه کشور در قم ۶۰۰ درس خارج فقه باشد، که هر روز مشغول هستند، ولی درس تفسیر را: * یا نمی‌گویند * یا در هفته یک روز می‌گویند آن هم چند دقیقه * و یا روز‌های تعطیلی می‌گویند و نام آن را درس جنبی می‌گذارند. این در حالی است که هیچ گونه تشویق و بودجه و شهریه برای آن در نظر گرفته نشده است.

۸. در تاریخ می‌خوانیم در ماجرای احد پیامبر فرمود هر شهیدی که بیش‌تر با قرآن مأنوس است، اول به جنازه او نماز بخوانیم؛ و در قیامت به انسان خطاب می‌شود بر اساس قرآن رتبه بگیر. «اقْرَأْ وَ ارْقََأ»

۹. با اینکه پیامبر درباره قرآن و اهل بیت بار‌ها فرمود: «لن یفترقا»، ولی در حال حاضر جلسات روضه و عزاداری و جشن و سوگواری، بسیار پررنگ‌تر از جلسات قرآن و تفسیر است. مگر نمی‌دانیم که سر مقدس امام حسین علیه السلام بالای نیزه قرآن خواند تا به ما پیام دهد که سرم از تنم جدا می‌شود، ولی از قرآن جدا نمی‌شود.

۱۰. کلمه اقامه در چهار چیز به کار رفته است: «أَقیمُُوا الدِّینَ»، «أَقیمُُوا الْوَزْنَ»، «أََقیمُُوا الصَّلاةَ»، «أَقامُُوا التَّوْراةَ وَ الْإِنْجیلَ وَ ما أُنْزِلَ» بنابراین باید قرآن را به پا داشت. بحمدالله امروز حفظ قرآن و تلاوت و مسابقات قرآنی با گذشته قابل قیاس نیست، اما نسبت به آنچه می‌توانیم انجام دهیم، فاصله‌ها داریم. سزاوار است اقامه قرآن دوش به دوش اقامه نماز باشد. زیرا همان طور که گفتیم کلمه اقیموا هم برای نماز آمده «أَقِیمُُوا الصََّّلاة» و هم برای کتب آسمانی آمده است. «أَقامُُوا التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِیلَ وَ ما أُنزِِْل»

۱۱. قرآن به قدری محور است که اگر حدیثی تضاد با آن داشته باشد، آن حدیث را باید به دیوار زد. «فاضربوه علی الجدار»

۱۲. مشکل حوزه‌های علمیه این است که با اینکه خوش بینانه ده درصد طلاب فقیه می‌شوند، ولی عمده مغز‌های حوزوی برای تربیت این ده درصد زحمت می‌کشند، که البته این زحمت لازم است زیرا شاید ما به تعداد فرمانداری‌ها فقیه نداشته باشیم و برای نود درصدی که قدرت اجتهاد ندارند، برنامه چشم گیری نظیر شیوه پاسخ به سؤالات، شیوه کلاس داری، شیوه بیان تفسیر و حدیث، شیوه‌ جذب جوانان به نماز و... وجود ندارد. گرچه در این سال‌ها تخصص‌هایی به راه افتاده است، ولی خروجی آن‌ها چشم گیر نیست و جای بعضی از تخصص‌ها خالی است.

۱۳. گرچه امروز در سایه انقلاب تحولاتی در حوزه‌ها پیدا شده است، لکن کم نیستند کسانی که قرآن و نهج البلاغه را علم نمی‌دانند، در حالی که امام رضا علیه السلام فرمود: «مَنْ أَرَادَ الْعِلْمَ فَلْیثَوِّرِ الْقُرْْآن» (مجمع البحرین، ج ۳، ص ۲۳۸) ۱۴. با اینکه قرآن، کتاب تزکیه و تهذیب است، در حوزه‌ها معاونت تهذیب هست، در حالی که قرآن مهم‌ترین سرچشمه تهذیب است، و می‌توان آیات اخلاقی را در همان معاونت تهذیب مطرح کرد.

۱۵. با اینکه شب قدر شب نزول قرآن است، ولی در شب قدر انواع ادعیه، سخنرانی ها، مراسم و عزاداری‌ها مطرح است، ولی در کم‌تر مسجدی در شب نزول قرآن از قرآن گفته می‌شود.

۱۶. با اینکه هدف قرآن بیش‌تر عموم مردم است، «بَیانٌ لِلنَّاسِ» ( آل عمران، ۱۳۸) ولی اکثر تفاسیر «بیان للخواص» است.

۱۷. با اینکه قرآن کتاب تذکر است، «فَذَکِّرْ بِالْقُرْآنِ» (ق، ۴۵) ولی بیش‌تر موعظه‌ها از دیگران است.

۱۸. با اینکه برای هر رشته دانشگاهی در کنار معارف عمومی باید، آیات و روایات همان رشته جزء کتب درسی شود، ولی چنین نیست. در ادعیه می‌خوانیم که اولیای خدا برای هر عضوی یک دعا داشتند، و می‌گفتند: «وَ اکفُُف أَیدِیَنََا عَنِ الظُّلمِ وَ السَّرِقَهِ، طَهِّرْ بُطُونََنا مِنَ الْحَرامِ وَالشُّبْهَةِ» و بعد از اعضا برای هر قشری و صنفی یک دعای خاصی داشتند. «و علی الشّّباب بالانابة والتوبة و علی النساء بالحیاء والعفّّة و علی مشایخنا بالوقار و السکینة»

۱۹. با اینکه در قیامت درجات معنوی بر اساس قرآن است، «ِاقْرََأ وارْْق» ( مکاتیب الائمه، ج ۲، ص ۲۰۶) ولی شهریه‌های حوزه‌ها بر اساس قرآن نیست. با اینکه قرآن و اهل بیت علیهم السلام در کنار هم هستند، ولی بحمد الله برای اهل بیت موقوفات هست، ولی برای قرآن و تفسیر موقوفات نیست.

۲۰. حتی مقام نبوت و اهل بیت علیهم السلام را از نظر معرفت، مودت و اطاعت باید از قرآن بیاموزیم.
* مثلاً اگر خواستیم اولی الامری را که مأمور به اطاعت از آن بزرگواران هستیم بشناسیم خود قرآن بهترین راهنمایی را دارد. از آیات «لاتطع، لا تطیعوا، لا تتبع، لاتتبعوا» مواردی که حق پیروی از آنان را نداریم شناخته می‌شود. سپس می‌فهمیم آن اولی الامر باید افراد منفی توصیف شده در این آیات نباشند که نتیجه آن اطاعت از معصوم می‌شود.
* مثال دیگر: اگر خواستیم معنای «فزت و رب الکعبه» را بشناسیم. از خود قرآن که درباره کمالاتی می‌فرماید: «ذلک الفوز» و درباره افرادی می‌فرماید: «اولئک هم الفائزون» پی می‌بریم که حضرت امیر علیه السلام با این جمله تمام کمالات خود را مطرح کرده است.
* مثال دیگر: آنجا که مخاطبین نماز جمعه از پای خطبه پیغمبر به سراغ خرید رفتند، و تنها چند نفری نشستند، قرآن می‌فرماید: رهبر را تنها گذاشتند. «ترکوک قائما» و نمی‌فرماید نماز یا خطبه‌های نماز جمعه را رها کردند. از همین می‌فهمیم که بدتر از رها کردن خطبه و نماز، رها کردن رهبر معصوم است.
هر کلمه‌ای و بلکه هر حرف قرآن دارای نکاتی است که متاسفانه مزه قرآن را (جز افراد اندکی) نچشیده اند، و نه به طلاب چشاندند و نه طلاب به مردم چشاندند و بلکه بعضی ممکن است قرآن و تفسیر را علم ندانند و خیال می‌کنند که درس تفسیر درس ساده و بی مایه‌ای است. گرچه به لطف خدا درس تفسیر کم و بیش نسبت به گذشته رشد داشته است، اما هنوز مقام درس تفسیر حتی به یک پنجم درس‌های رسمی نرسیده است.
اقرار بزرگانی، چون ملاصدرا، امام خمینی، فیض کاشانی در اواخر عمرشان که «ما سهم قرآن را نداده ایم» جای تأمل بسیار است.

الف: ملاصدرا قدس سره در مقدّّمه تفسیر سوره واقعه می‌گوید: بسیار به مطالعه کتب حکما پرداختم تا آنجا که گمان کردم کسی هستم، ولی همین که کمی بصیرتم باز شد، خودم را از علوم واقعی خالی دیدم. در آخر عمر به فکر رفتم که به سراغ تدبّّر در قرآن و روایات محمّّد و آل محمّد علیهم السلام بروم. یقین کردم که کارم بی اساس بوده است، زیرا در طول عمرم به جای نور در سایه ایستاده بودم. از غصه جانم آتش گرفت و قلبم شعله کشید، تا رحمت الهی دستم را گرفت و مرا با اسرار قرآن آشنا کرد و شروع به تفسیر و تدبّّر در قرآن کردم، درِ خانۀوحی را کوبیدم، در‌ها باز شد و پرده‌ها کنار رفت و دیدم فرشتگان به من می‌گویند: «سلام علیکم طبتم فادخلو‌ها خالدین». (مقدّّمه تفسیر سوره واقعه، زمر، ۷۳)

ب: فیض کاشانی قدس سره می‌گوید: کتاب‌ها و رساله‌ها نوشتم، تحقیقاتی کردم، ولی در هیچ یک از علوم دوائی برای دردم و آبی برای عطشم نیافتم، بر خود ترسیدم و به سوی خدا فرار و انابه کردم تا خداوند مرا از طریق تعمّّق در قرآن و حدیث هدایت کرد. (رسالة الانصاف)

ج: امام خمینی قدس سره در گفتاری از اینکه تمام عمر خود را در راه قرآن صرف نکرده، تأسّّف می‌خورد و به حوزه‌ها و دانشگاه‌ها سفارش می‌کند که قرآن و ابعاد گوناگون آن را در همۀرشته ها، مقصد اعلی قرار دهند تا مبادا در آخر عمر برایام جوانی تأسّّف بخورند. (صحیفه نور، ج ۲۰، ص ۲۰) ۲۱. با اینکه پیغمبر اسلام صلی الله علیه وآله از مظلومیت اهل بیت و شهادت دخترش و امامان معصوم علیهم السلام خبر داشت، ولی به گفته قرآن در قیامت نوک شکایت به سمت مهجوریت قرآن است) نه مظلومیت اهل بیت (و نمی‌گوید: «یا رَبِّ إِنَّ قَوْمِِی اتَّخَذُُوا اهل بیتی مظلوما» بلکه می‌فرماید: «إِنَّ قَوْمِِی اتَّخَذُُوا هذََا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً») فرقان/۳۰ (چرا قرآن مهجور است؟
• جمود بر الفاظ و نچشیدن و نچشاندن روح آیات.
• توقف در چارچوب صوت و تجوید و غفلت از جمله «حتََّّی تَعْلَمُُوا ماتَقوُلُُون» (نساء، ۴۳) سرگرمی بیش از حد به مسائل جانبی و حاشیهای، ما را از اصل باز می‌دارد. نظیر کسانی که دور استخر می‌دوند و شیرجه نمی‌روند.
• تبلیغ از اینکه قرآن را نمی‌فهمیم و فهم قرآن مخصوص خواص است.
• بی توجهی یا کم توجهی به قرآن یعنی کم توجهی به همه چیز، چون قرآن هم «تِبْیاناً لِکُلِّ شََی ء» (نحل، ۸۹) است و هم «وَ تَفْصیلاً لِکُلِّ شََی ءٍ» (انعام، ۱۵۴) قرآن شفا است و دارو خوردنی است نه برای نمایش و چیدن در روی میز.
• بیان نشدن زیبایی‌های قرآن همان گونه که زیبایی‌های ادعیه و احادیث کمتر مطرح شده است.
• گاهی به قدری خود را حقیر میپنداریم که جرات تغییر یک مثال غلط و کهنه را نداریم مثلاً به جای ضرب زید عمرا بگوییم (ضَرَبَ اللَّهُ) مَثَلاً ( ابراهیم، ۲۴) و یا ( رحم الله عبدا) • آیات عظام مقام معظم رهبری – وحید خراسانی- فاضل لنکرانی- مکارم شیرازی- سبحانی- آیت الله فلسفی برای قبول داشتن ناله من یا یک روز کل درس را تعطیل و یا درسی را کوتاه کردند تا من این ناله را سر دهم و مطمئن شدم که ناله حق است و گاهی به فکرم رسید سر زده در مجالس مهم بروم و ناله کنم.

• چون انس ما با فهم و تفسیر قرآن کم است بسیاری از مطالب نادرست در فرهنگ ما رخنه کرده مثل اینکه میگوئیم شخصی به پیامبر گفت روزی به خطا چوبت به بدن من خورد، باید قصاص کنم و پیامبر برای قصاص حاضر شد. اگر قرآن را فراموش نکرده باشیم باور داریم که این ماجرا با قرآن سازگار نیست زیرا حضرت از هر جهت معصوم است) عصمت مطلقه دارد (چشم او معصوم است (ما زاغَ الْبَصَرُ) نجم، ۱۷ (بیان او معصوم است) (وَ ما ینْطِقُ عَنِ الْهََوى) (نجم، ۳) (دل او معصوم است) (ما کَذَبَ الْفُؤادُ) (نجم، ۱۱) اگر دست حضرت خطا کند از کجا فکر و زبانش خطا نکرده باشد و این شک سبب میشود که حجت بر ما تمام نباشد در حالی که قرآن میفرماید: (فَللَِّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ) (انعام، ۱۴۹) به علاوه عمل خطایی قصاص ندارد.

چند خاطره:
۱- در تعیین مرجعیت که بیش‌تر توجه به اعلم بودن و اتقی بودن است، در قرآن آیاتی است که نیاز بشر را علاوه بر علم و تقوا به امور دیگری هم اعلام می‌کند. مثلاً مرجعی باشد مانند امام که بتواند به بختیار بگوید: من توی دهن این دولت می‌زنم و مانند رهبری که بتواند بگوید: رئیس جمهور آمریکا و فرانسه و نخست وزیر انگلیس جنایتکارند و اجتهاد و موضع گیری او، عمل به آیه «ترهبون به عدو الله» باشد.

۲- به مسجدی رفتم که به خاطر مقدس بودن آنان، مرگ بر آمریکا نمی‌گفتند، بلند شدم و گفتم از چهار صفت مومنان در قرآن، شما دو صفت دارید. زیرا در مسجد شما اشداء علی الکفار و رحماء بینهم نیست، ولیکن تراهم رکعا سجدا هست. بنابراین شما پنجاه درصد کارتان با قرآن تطبیق می‌کند. عالم مسجد حرف را پسندید و سفارش کرد که شعار مرگ بر آمریکا را بدهند.

۳- من را برای دانشگاه‌های تهران و شریف و امیرکبیر دعوت کردند و تقاضا کردند علمی تفسیر بگویم. گفتم من طلبه هستم، ولی از آیه ساده «و بالوالدین احسانا» بیست نکته استخراج کردم. این نکات را گفتم و الان ده سال است که در دانشگاه تفسیر می‌گویم و عده زیادی از استاد و شاگرد پای کلاس اینجانب می‌نشینند.

چه کار‌هایی باید انجام شود. وظایف علما و فضلا:
• به دلیل اینکه قرآن (بَیانٌ لِلنَّاسِ) (آل عمران، ۱۳۸) (باید تفسیر روانی با بیان روز برای نوجوانان و عموم نوشته شود، چون آنان مصداق ناس هستند و تفسیر برای این افراد کم است.

• به دلیل کارایی بیشتر گوش که قرآن همیشه نام گوش را قبل از چشم میبرد و میفرماید: (إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُُؤاد) (اسراء، ۳۶) باید تفاسیر صوتی متنوع تهیه شود.

• همانند کلمات قصار امیرمومنین (علیه السلام) و آبیاری قطر‌های باید تفسیر کوتاه و قطر‌های نوشته شود.
• به دلیل آیه (لِتُبَینَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ) (نحل، ۴۴) باید محور منابر بیان آیات قرآن باشد.
• به دلیل آیه (فَذَکِّرْ بِالْقُرْآنِ) (ق، ۴۵) (باید مواعظ برخواسته از قرآن باشد.
• به دلیل آیه ( قُْلْ هاتُُوا برُْهانَکُمْ) (بقره، ۱۱۱) باید استدلال‌های ما قرآنی باشد.

• به دلیل فرمان خدا به ربانی شدن ما در آیه (وَلکِنْ کُونُُوا رَبَّانِیینَ بِِما کُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْکِتابَ وَ بِِما کُنْتُمْ تَدْرُسُونَ) (آل عمران،۷۹) دو بار کلمه کُنْتُمْ و دو فعل مضارع که برای استمرار است معلوم میشود (باید تدریس قرآن دائمی و محوری باشد.) نه درس جنبی و حاشی‌های و اوقات فراغت (• به دلیل آیه) وَ إِنََّّا لَهُ لَحافِظُونَ (حجر، ۹) از تأکیدات و انحصاراتی که در این جمله هست (میفهمیم که تنها کشتی بی سوراخ قرآن است و سایر امور کاستی و نقص دارند یعنی در تاریخ، تحلیل‌های سیاسی، روایات، اشعار، رویاها، و مکاشفات احتمال انحراف هست، چون تضمینی برای حفاظت آن‌ها نیست.

• به دلیل آیه (لَوْ أَنْزَلْْنا هذََا القُْرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَرَأَیتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْیةِ اللَّهِ (حشر، ۲۱) که در آن قرآن خود را دینامیت می‌داند مبلغ قرآنی باید متحول کننده و زیر رو کننده باشد.
• به دلیل اینکه قرآن نور است، اگر ما با قرآن نباشیم با نور نیستیم و کسی که با نور نباشد نمیتواند دیگران را به نور راهنمایی کند. (یخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُُماتِ إِلََى النُُّّور) (بقره، ۲۵۷) • به دلیل سفارش و وصیت حضرت علی (ع) که فرمود: ( اللَّهَ اللَّهَ فِِی الْقُرْآنِ فَلََا یسْبِقُکُمْ إِلََى الْعَمَلِ بِهِ أَحَدٌ غَیرُکُُم) (کافی، ج ۷، ص ۵۱) باید بدانیم که اگر ما تفسیر مفید عرضه نکنیم دیگران تفسیر غلط را به مردم القاء خواهند کرد.

• کسانی که توان تدریس تفسیر دارند تفسیر را وارد حوزه درسی خود نمایند یعنی برنامهریزی حوزه جوری باشد که هر طلبه حداقل در هر سال با یک جزء تفسیر آشنا شود.
• اهل منبر نیمی از سخنرانی خود را به بیان آیات قرآن اختصاص دهند.

وظایف دانشگاهیان

• نهضتی باید راه بیفتد تا در هر دانشکد‌های آیات و روایات مربوط به آن رشته جزء متون درسی آنان باشد و به دلیل آنکه معجزه هر پیغمبری با فرهنگ مردم زمان خود تناسب داشته باید برای هر رشت‌های تفسیر ویژ‌های نوشته شود.

• بسیاری از آیات قرآن خود موضوعی برای رساله‌های علمی است که بایستی در رشته‌های مختلف به آن پرداخته شود.
• قرآن باید مبنای بسیاری از پژوهش‌های علمی در باره زمین و زمان و خلقت و... قرار گیرد.

وظایف هنرمندان

• به دلیل آنکه داستان‌های قرآن حقیقی است (نَحْنُ نَقُصُّ عَلَیکَ نَبَأَهُمْ باِلْحََق) (کهف، ۱۳) نه خیالی و بافتنی (باید فیلم‌سازان ما به جای فیلم‌های بافتنی و خیالی و کم محتوا سراغ حقایق واقعی ببرند).
• به دلیل آیه ( وَ لَقَدْ یسَّرْنََا الْقُرْآنَ لِلذِّکْْر) (قمر، ۱۷) باید کتیبه‌ها و کاشیکاری‌هایی که خواندن آن‌ها میسر نیست تغییر یابد.

• لازم است فیلم‌ها و سریال‌هایی که تفسیر را به صورت مصور و مستند ارائه می‌دهند تولید شود.
• صدا و سیما از قصه‌ها و آیات کوتاه با هنر و نمایش و یا از مثال‌های قرآن با امکانات هنری خود بهره گیرد.

وظایف مسئولین و مدیران

• چون پیامبر (ص) در اُحد اول به جنازه کسی که قرآن بیشتر بلد بود نماز خواندند باید مزایا بر اساس قرآن باشد. پیامبر‌(ص) در جبهه پرچم را از دست یکی گرفت و به دیگری داد و فرمود:، چون دیدم او با قرآن آشناتر است. ما نیز باید در مسئولیت‌ها و عزل و نصب‌ها سهم قرآن را فرموش نکنیم.

• برای بهبود وضع اقتصادی باید به سراغ قرآن برویم زیرا میفرماید اگر مردم کتاب آسمانی را بپا دارند برکات از آسمان و زمین بر آنان میبارد ( وَ لَوْ أَنَّهُمْ أَقامُُوا التَّوْراةَ وَ الْإِنْجیلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَیهِمْ مِنْ رَبِّهِمْ لَأَکَلُُوا مِنْ فَوْقِهِمْ وَ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِهِمْ) (مائده، ۶۶)

• نهضتی باید تا فارغ التحصیلان آموزش و پرورش و دانشگاه‌ها بتوانند قرآن بخوانند و با آن انس بیشتری پیدا کنند.
• نهضتی باید تا پایان نامه‌های علوم قرآنی در دانشگاه‌ها از بایگانی خارج و در دسترس قرار گیرد.
• نهضتی باید تا هم وزن موقوفات برای امام حسین و اهل بیت موقوفاتی برای قرآن قرار داده شود.

• نهضتی باید که به تعداد جلسات عزاداری امام حسین علیه السلام جلساتی هم برای قرآن باشد. (زیرا که پیامبر فرمود قرآن و اهل بیت هرگز از هم جدا نمیشوند) به دلیل جمله ( فاضربوه علی الجدار) باید هر طرحی که ضد قرآن است به دیوار زده شود مثلاً طرح کنترل نسل ضد این آیه قرآن است که میفرماید: ( وَ اذکُْرُُوا إِذْ کُنْتُمْ قَلیلاً فَکَثَّرَکُمْ) (اعراف، ۸۶)

• به دلیل آیه ( إِنَّ أَوَّلَ بَیتٍ وُضِعَ لِلنََّّاس) آل عمران، ۹۶ (باید نظام مهندسی ما قبل از تأسیس هر شهرکی مسجد آنجا را بسازند. همچنین خانه‌های خدا باید محل ترویج و تفسیر کتاب خدا باشد نه این که بیشتر در مجالس ختم به قرآن پرداخته شود. ائمه جماعات نیز بویژه برای ماه قرآن و فصل تابستان برای جلسات تفسیر خود را آماده کنند.

• به دلیل آیه (طَهِِّّرا بَیتِِی) (بقره، ۱۲۵) باید خادمان مسجد از سالمندان و نوجوانان باشند (مانند ابراهیم و اسماعیل علیهم السلام) تا بتوانند همه را به مسجد جذب کنند.
عقب ماندگی‌ها و کمبود‌ها را با تمسک به قرآن جبران کنیم.

• نسخه زندگی مسلمانان را در بلاد کفر باید در اصحاب کهف جستجو کنیم.
• نسخه تعطیلات چند ماهه تابستان را میتوان در آیه (لِإیلافِ قُرَیشٍ) جستجو کنیم.
• نسخه ساخت و ساز چند قرنی را باید در سد ذوالقرنین جستجو کنیم.
• به دلیل حدیث (مَنْ أَرَادَ الْعِلْمَ فلَْیثَوِّرِ الْقُرْْآن) ( مجمع البحرین، ج ۳، ص ۲۳۸) ما باید قرآن را کتاب علم بدانیم نه فقط کتاب تبرک و مقدس
• به دلیل آیه (آیاتٌ لِلسَّائِلِین) (یوسف، ۷) باید پاسخ سوالات خود را از قرآن دریافت کنیم.
• به دلیل آیه (لَوْنُُها تَسُرُّ النَّاظِرینَ) (بقره، ۶۹) میفهمیم که انواع رنگ‌ها در روحیه‌ها اثرات مختلفی دارند.
• به دلیل سفارش تدبر در طول تاریخ میفهمیم نباید به تفسیر‌های موجود قناعت کنیم بلکه باید ضمن مطالعه آن‌ها خودمان نیز برای مشکلات فردی و اجتماعی از قرآن نسخه بپیچیم.
• به دلیل مورد اتفاق بودن قرآن میان شیعه و سنی و همه مذاهب اسلامی هرچه بیشتر باید به قرآن تکیه کنیم.
• به دلیل آیه قُلْ یا أَهْلَ الْکِتابِ لَسْتُمْ عََلى شََی ءٍ (مائده، ۶۸) معلوم میشود با دوری از قرآن پوچ هستیم، ولی از پوچی خود خبر نداریم.

چند تذکر درباره بیان تفسیر:
• تفسیر کوتاه باشد. چون اگر زمان گفتن تفسیر کوتاه باشد، جاذبه بیشتری خواهد داشت.
• ساده باشد، ولی سست نباشد.
• عوام بفهمد و خواص بپسندد.
• به آیاتی که بیش‌تر مورد نیاز همگان است، پرداخته شود.

از قرآن آیاتی انتخاب شود که مخاطب آن حضور داشته باشد. مثلاً برای جمعی که هنوز ازدواج نکرده اند، تفسیر آیات طلاق جاذبه نخواهد داشت.
برای زمانی که در منطقه جنگی نیست تفسیر آیات جهاد به خصوص برای نسل نو و خانم‌ها و سالمندان کم جاذبه خواهد بود.

• اقوال متعدد مطالعه شود، ولی برای عموم بازگو نشود. مانند مادری که غذا‌های مختلف می‌خورد، اما به نوزادش فقط شیر می‌دهد.
• احتمالات زیاد را نقل نکنیم که مردم گیج می‌شوند.
• معاونت‌های تهذیب اگر آیات اخلاقی قرآن را مطرح کنند، بحث عمیق‌تر و اخلاق سالم‌تر می‌شود و نیازی به سند و شاهد هم ندارد.
• از آیاتی که جنبه تاریخی دارد باید اصولی برای زندگی امروز استخراج کنیم.
• خیال نکنیم بالاتر از فلان تفسیر حرفی نیست، خدایی که به همه فرمان تدبر داده است، حتماً در هر تدبری حرف تازه‌ای یافت می‌شود.
• هر چند سال باید تفسیر جدیدی نوشته شود. قبل از ساخت هواپیما به این آیه که می‌رسیدند «وَ کَأَیِّنْ مِنْ آیَةٍ فِِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ یَمُرُّونَ عَلَیْْها وَ هُمْ عَنْْها مُعْرِضُونَ» سؤال بود که چگونه انسان بر آیات آسمانی مرور می‌کند؟ ولی بعد از ساخت هواپیما این آیه قابل تفسیر شد. وقتی قرآن می‌گوید: «لون‌ها تسر الناظرین» این سرچشمه روانشناسی رنگ‌ها می‌شود. وقتی حضرت ابراهیم علیه السلام به عموی خود و دوستان بت پرستش می‌فرماید: «قالَ لِأَبیهِ وَ قَوْمِهِ ما هذِهِ التََّّماثیل» این عبارت تاریخی برای دنیای امروز اصولی را می‌آورد که تاریخ انقضاء ندارد، مثلاً:
(اصل اول: در نهی از منکر سن شرط نیست). قالَ لِأَبیهِ (اصل دوم: در نهی از منکر آمار شرط نیست.) ابراهیم یک نفر بود و بت پرستان زیاد (اصل سوم: در نهی از منکر از خودی‌ها شروع کنیم). قالَ لِأََبیه (اصل چهارم: در نهی از منکر مسایل اصلی را در نظر بگیریم، نه مسایل جنبی (مسأله‌ اصلی شرک است.) «إِنَّ الشرِّْکَ لَظُلْمٌ عََظیم»
اصل پنجم: در نهی از منکر از وجدان مردم کمک بگیریم و به جای آنکه مستقیماً بگوییم: این کار را نکن، از وجدان او سؤال کنیم که ثمره این کار چیست؟ ( ما هذِهِ التََّّماثیل) نمونه‌ای دیگر!
همه می‌دانیم و قرآن گواهی می‌دهد که پیامبر اسلامصلی الله علیه وآله پدر و مادر خودش را در کودکی از دست داده است. ولی قرآن خطاب به او می‌گوید: «إِمََّّا یَبْلُغَنَّ عِنْدَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُُما أَوْ کِلاهُُما فََلا تَقُلْ لَهُُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُُما وَ قُلْ لَهُُما قَوْلًًا کَریِماً» (اسراء، ۲۳) ای پیامبر! اگر یکى از آن دو) والدین (یا هر دو نزد تو به پیرى رسیدند، به آنان «اف» مگو و آنان را از خود مران و با آنان سنجیده و بزرگوارانه سخن بگو.

در این آیه خداوند سخن از سالمندشدن والدینی دارد که پیامبر صلی الله علیه وآله از داشتن آن‌ها محروم بود. از این آیه و امثال آن معلوم می‌شود ما باید غیر از ظاهر آیات، به مراد و منظور آیات نیز توجه کنیم. در ظاهر آیه با شخص پیامبر صلی الله علیه وآله کار دارد، در حالی که شخص پیامبر صلی الله علیه وآله پدر و مادر سالمند ندارد. بنابراین ما باید به قرینه تاریخ قطعی هدف آیه را مردم بدانیم گرچه در ظاهر خطاب به شخص پیغمبر صلی الله علیه وآله است.

• به تعداد رشته‌های دانشگاهی ما نیاز به تفسیر‌های موضوعی داریم.

• مثلاً برای دانشکده حقوق، آیات حقوقی تفسیر شود و برای دانشکده علوم سیاسی، به آیات سیاسی قرآن مراجعه شود.

هر کس در هر رشته‌ای که فعالیت می‌کند و یا امکانات و بودجه و نیرو دارد، بخشی را صرف قرآن کند.

• اینجانب پس از نیم قرن معلمی و چهاردهه اجرای برنامه در صدا و سیما، شهادت می‌دهم که اگر محوریت تبلیغ قرآن نبود، حتماً بیش از ایام کوتاهی توفیق نداشتم.

• قرآن کتابی است که اگر امروز از آن نکته‌ای می‌فهیم، فردا نکته جدیدی به دست ما می‌آید. مانند مهندسینی که امروز برجی را می‌سازند، و فردا در کنار آن، برجی با طراحی جدید با همان مصالح و امکانات می‌سازند.

• اگر آیه‌ای که در چند دقیقه تفسیر می‌شود با صوت خوب قرائت شود و یا با خط خوب روی تابلویی نوشته شود، به جاذبه آن افزوده خواهد شد.

• تفسیر باید کاربردی باشد، مشکل مردم را حل کند، سؤال مردم را پاسخ بگوید و گره از شبهه‌ای باز کند و از نقل اقوال مختلف و احتمالات گوناگون دوری کنیم و همان گونه که گفتم مثل مادری باشیم که غذا‌های مختلف می‌خورد، ولی آنچه به کودکش می‌دهد، شیر است. آری مانعی ندارد که مفسر اقوال و احتمالات را ببیند، ولی آنچه برای مردم می‌گوید ساده باشد، نه سست! عملی باشد، نه فقط نظری! قابل نقل باشد، نه یک بار مصرف! یعنی آنگونه آیه را تفسیر کنیم که مخاطب ما بتواند برای دیگری بازگو کند. به گونه‌ای تفسیر بگوییم که عوام بفهمد و خواص بپسندد. تفسیری بگوییم که همچون مغز بادام پای درخت مصرف شود و هم بتوان آن را به دورترین نقاط صادر کرد. گاهی بعضی تفسیر‌ها عوام می‌فهمد، ولی خواص به آن اعتراض دارد و بعضی را خواص می‌پسندد، ولی عوام نمی‌فهمد و گاهی در جلسه تفسیر را می‌فهمد، ولی چنان گسترده و مفصل است که نمی‌توان آن را از مسجد به خانه و برای اهل خانه بازگو کرد.

• اگر در روایات می‌خوانیم که زمانی که حضرت مهدی علیه السلام ظهور می‌کند دستور می‌دهد که در همه جا خیمه نماز برپا و قرآن تلاوت و تدبر و به آن عمل شود.البته خیمه نماز نشانه سادگی جلسات قرآن است وگرنه می‌فرمود ساختمان‌هایی برای قرآن ساخته شود امروز صد‌ها ساختمان به نام قرآن مجلل ساخته شده، ولی آموزش و تدبر و عمل بسیار کم است.

بجاست که ما از خداوند که کلامش را جدی نگرفتیم و پیامبرش را وادار به شکایت کردیم، آن هم در روز قیامت، و از مردمی که به جای کلمات خالق به کلمات مخلوق سرگرم کردیم، عذرخواهی کنیم؛ و از خداوند توفیق جبران بخواهیم و همه مسئولین فرهنگی را برای مهجوریت‌زدایی از قرآن کریم دعوت کنیم و مردم را بعد از قرائت و ترتیل و تجوید و حفظ به تدبر و تفسیر دعوت کنیم. شاید بتوانیم مزه قرآن را بچشیم، و قرآن را نور فرهنگ و سیاست و اقتصاد و تعلیم و تربیت و خانواده و جامعه و موضع گیری‌های خود قرار دهیم؛ و به استفاده‌های از قبیل نگه داشتن بالای سر مسافر، سوگند، سرگرفتن در شب قدر، چاپ‌های رنگارنگ و متنوع، به خانه نو بردن، کاشی کاری در لب پشت بام مساجد و حسینیه‌ها و حرم‌های امامان و امامزادگان با خط‌هایی که حتی قابل خواندن نیست، استخاره، تلاوت برای مردگان و یا حفظ جان و مال انسان در سفر و امثال آن قانع نشویم.

این آرزو‌ها آغازی است که می‌توان از ماه رجب و شعبان و رمضان کمک گرفت زیرا ماشین‌هایی که هوا گرفته در سرازیری‌ها روشن می‌شود و سرازیری عبادات و قرآن ماه رمضان است.

در پایان، این ناله‌ هدهدی بود نزد سلیمان‌ها که اگر سلیمان‌ها توجه فرمایند بالقیس‌های دنیا به اسلام رو خواهند آورد، ولی اگر بگویند این هدهد پرنده کوچکی است و حرف او الزام‌آور نیست، حرکتی صورت نخواهد گرفت.

والسلام محسن قرائتی»