کد خبر: ۳۹۵۶۰۳۲

تاریخ: ۰۶ اسفند ۱۳۹۹ - ۱۵:۰۲

رئیس دانشكده الهیات دانشگاه شهید بهشتی:

امیرالمؤمنین(ع) الگویی جامع در همه زمینه‌هاست

رئیس دانشكده الهیات دانشگاه شهید بهشتی بیان کرد: حضرت علی(ع) الگویی کامل است و عارف واقعی کسی است که اسیر جایگاه و موقعیت خود نشود، در حالی که اگر اسیر جایگاه خود شد و دم از عرفان زد، دچار عرفان سوری شده است.

به گزارش ایکنا، به نقل از پایگاه تحلیلی خبری رادیو گفت‌وگو، حسن سعیدی، رئیس دانشکده الهیات دانشگاه شهید بهشتی، با حضور در برنامه «سوفیا»، با موضوع عرفان علوی از منظر شیعی بر پایه جایگاه امیرالمؤمنین، در مقدمه سخن خود، چگونگی پیدایش خلقت در نظام وجود شناختی عرفان را مطرح کرده و ادامه داد: از منظر امام راحل، این پیدایش حاصل تعلق حب ذاتی به شهود ذاتی است.

سعیدی ولایت حضرت علی(ع) را نقطه آغاز تکثر در نظام هستی دانست و ادامه داد: الله اسم جامعی است که همه اسامی خدا را در بردارد و مصداق بارز آن امیرالمؤمنین است که انسانی کامل و خلیفه‌الله است.

وی وحدت شهود و وحدت وجود را مباحث محوری در عرفان دانست و ادامه داد: این مباحث بسته به ساحت معرفتی ناظر مطرح می‌شود اما وحدت وجود، ساحت برتر است. عرفان‌ها و فرقه‌های نوظهور در ظاهر به بخشی از عرفان جامع حضرت علی مربوط می‌شوند اما آنها به هدایت انسان‌های بریده از دنیا پرداخته و بریدگی و انزوا را تبلیغ می‌کنند و این واقعیت عرفان حضرت علی نیست.

سعیدی راه رسیدن به سلوک امیرالمؤمنین را ظرفیت‌سازی وجودی دانست و تصریح کردند: اگر مدیریت نظام اجتماعی این مورد را در خود تقویت کند گمراه نشده و تناقضات نیز برطرف خواهد شد.

رئیس دانشکده الهیات، علی را الگویی عینی اجتماعی که در همه زمینه‌ها جامع است، خواند و بیان کرد: عارف واقعی کسی است که اسیر جایگاه و موقعیت خود نشود در حالی که اگر اسیر جایگاه خود شد و دم از عرفان زد، دچار عرفان سوری شده است.

وی با بیان اینکه عرفان اصیل آن است که مبتنی بر واقعیات باشد، تصریح کرد: یکی از آثار عرفان اسلامی این است که هرچه در عالم رخ می‌دهد و هر کاری که انجام می‌شود، در قلمرو صفات حضرت حق است و تقویت این بینش امید و نشاط را به همراه دارد.

سعیدی با بیان اینکه کل نظام هستی به عنوان یک دایره در نظر گرفته می‌شود که قوس نزول آن آغاز راه و در قوس صعود به نقطه آغازین بازمی‌گردد، بیان کرد: در دعای کمیل که الهام بخش عرفاست قوس نزول در فرازهای رحمت واسعه و قوس صعود در فرازهای مربوط به توبه است.

دین به درستی به نسل جدید شناسانده نشده است

قاسم کاکایی، استاد تمام فلسفه و حکمت اسلامی در دانشگاه شیراز، در گفتگوی تلفنی با برنامه «سوفیا»، با موضوع عرفان علوی از منظر شیعی بر پایه جایگاه حضرت علی، امیرالمؤمنین را اعجاز حضرت حق دانست و ادامه داد: مردی همانند او نیست که 1400 سال بر سر زبان‌ها باشد.

وی با بیان اینکه وحدت وجود و وحدت شهود در کلمات امیرالمومنین قابل لمس است، تصریح کرد: وحدت شهود آن است که صرف نظر از اینکه غیری هست یا نه، غیر از او را نبینیم؛ این غیر را ندیدن گاهی به خاطر جلال و گاهی به خاطر جمال است که هر دو وحدت شهود را حاصل می‌شود.

کاکایی تجلی وحدت وجود را وسیع‌تر از وحدت شهود دانست و ادامه داد: وحدت وجود آن است که هر جا را بنگرد او را ببینید؛ نه محو جلال می‌شود و نه جمال که وحدت شهود را نیز در برمی‌گیرد.

وی با بیان اینکه تعلیماتی که عرفا درصدد بیان آن بودند در نهج البلاغه علی موج می‌زند، گفت: جایگاه معرفتی حضرت علی آنچنان والاست که به فرموده خود حضرت، اگر پرده کنار رود به یقین ایشان افزوده نمی‌شود.

استاد تمام فلسفه، معرفت خدا را که اساس عرفان است به دو شاخه معرفت به جلال خدا و معرفت به جمال خدا معرفی کرد و افزود: در خطبه متقین معرفت به جلال خدا و در دعای کمیل معرفت به جمال خدا را شاهد هستیم.

کاکایی تصریح کرد: رسیدن به سلوک امیرالمؤمنین بدون معرفت و عبودیت امکان ندارد؛ وی حضرت علی را مظهر عبودیت دانست و ادامه داد: امیرالمؤمنین حتی در اوج عبودیت، همواره در عبودیت بود.

او با بیان اینکه انسان شامل دو وجه عبودیت و ربوبیت است، اضافه کرد: برای رسیدن به جایگاه حضرت علی باید منیت را کنار گذاشته و عبودیت کنیم و هر چه خدا خواست ما نیز بخواهیم.

کاکایی ضمن اشاره به اینکه به نسل جدید، دین به درستی و زیبا شناسانده نشده است، اظهار کرد: تدین و شریعت همان سلوک است که با بینش و معرفت به دست می‌آید.

در ادامه همین برنامه رادیویی، امیر مرزبان شاعر آیینی، ضمن قرائت ابیاتی در مدح امیرالمؤمنین، بیان کرد: نگاه به حضرت علی از ابتدا در شعر فارسی موج می‌زند؛ این در حالی است که گاهی به دلیل حاکمان وقت این شعرها زبان صریحی نداشته و گاهی پر رنگ بوده‌اند.

مرزبان امیرالمؤمنین را اسوه دانست و ادامه داد: اگر اسوه سازی به جای اسطوره سازی برای جوانان تعریف می‌شد، به بیراهه کشیده نمی‌شدند.