کد خبر: ۳۹۵۷۳۵۷

تاریخ: ۱۳ اسفند ۱۳۹۹ - ۱۲:۰۰

عباس خامه‌یار بیان کرد:

«کتانى مسیحى»؛ بزرگ‌ادیبى که با اهل‌بیت(ع) جاودانه شد

رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در لبنان در یادداشتی پیرامون شخصیت «سلیمان کتانی»، ادیب مسیحی لبنانی، نوشت: اغراق نیست که گفته شود کتانی مسیحی، راه عشق‌ورزیدن به اهل‌بیت(ع) را در آثارش، حتی به خود پیروان اهل‌بیت(ع) نیز آموخت؛ به‌گونه‌ای که نوشته‌هایش جوایز مهم و رتبه‌های بالایی را در لبنان، ایران و عراق از آن خود کرد.

به گزارش ایکنا، به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای، «سلیمان کتانی» از دانشمندان مسیحی و ادیب برجسته‌ لبنانی است که کتاب‌های متعددی درباره‌ اهل‌بیت علیهم‌السلام نوشته است. کتب این نویسنده درباره‌ امام علی(ع)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع)، امام سجاد(ع)، امام باقر(ع)، امام صادق(ع)، امام کاظم(ع) و حضرت زهرا(س) علیهم‌السلام تجدید چاپ و برخی از آنها نیز به زبان فارسی ترجمه شده است.

این پایگاه اطلاع‌رسانی به مناسبت برگزاری همایش «سلیمان کتانی و امامت ارزش‌ها» در بیروت، که بیاناتی هم از رهبر انقلاب در گفت‌وگو با این نویسنده جهان عرب منتشر شده است، یادداشتی را از عباس خامه‌یار، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در لبنان، منتشر می‌کند.

زنده‌‌یاد «سلیمان کتانى»، اندیشمند و نویسنده‌ معاصر، ادیب و شاعر زبردست و مشهور مسیحی لبنانی، یکی از نام‌آوران زلال‌دل و پاک‌سرشت و دوستدار اهل‌بیت است که ۹ اسفندماه ۱۳۹۹، یک‌صدونهمین سالگرد تولد و هفدهمین سالگرد درگذشت اوست.

کتانی در ۲۹ فوریه سال ۱۹۱۲ (۹ اسفندماه ۱۲۹۰)، در آمریکا به دنیا آمد و در دو سالگی، به همراه خانواده‌ی خود به لبنان بازگشت. دوران تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مدارس لبنانی گذراند و در سال ۱۹۳۲، از دانشکده‌‌ی فلسفه‌‌ی بیروت فارغ‌التحصیل شد. او بیش از ۲۰ سال به تدریس در مراکز آموزشی لبنان پرداخت و دروس فلسفه، تاریخ و ادبیات عرب را به دانش‌آموزان، دانشجویان و علاقه‌مندان به این رشته‌ها آموخت و بعد از آن هم، کشاورزی را در مزرعه‌اش در روستای بی‌هیاهو و زیبای خود، بر کار در بیروت پُرهیاهو و تألیف را بر تدریس ترجیح داد و تمام‌ وقت خود را به کشاورزی اختصاص داد.

سلیمان کتانی که مسیحیِ مارونی بود، علاقه‌ خاصی به پیامبر اکرم(ص) و ائمه‌ اطهار(ع) داشت؛ تا آنجا که حتی بیشترین و مهم‌ترین کتاب‌های خود را در این زمینه به رشته‌ تحریر درآورد. او در طول حیات ۹۲ساله‌ خود، ده‌ها اثر ادبی فاخر به‌ویژه در شرح زندگی ائمه‌ معصومین بر جای گذاشت و در دریای محبت آنان عمیقاً غوطه‌ور بود و نبوغ خود را به زیباترین شکل پیرامون امام علی علیه‌السلام، فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها و امام حسین علیه‌السلام به ‌نمایش درآورد. نتیجه‌ مطالعات پژوهشگرانه و عاشقانه‌اش، آثاری است هنرمندانه، بدیع و بلیغ که در وصف پیامبر و اهل‌بیت تألیف و به چاپ رسانده است. اغراق نیست که گفته شود کتانی مسیحی، راه عشق‌ورزیدن به اهل‌بیت را در آثارش، حتی به خود پیروان اهل‌بیت نیز آموخت؛ به‌گونه‌ای که نوشته‌هایش جوایز مهم و رتبه‌های بالایی را در لبنان، ایران و عراق از آن خود کرد.

«محمد، شاطیء و سحاب (محمد، ساحل و ابر باران‌زا)»، «الامام علی نبراس و متراس (امام علی؛ مشعلی و دژی)»، «فاطمة الزهراء وتر فی غمد (فاطمه زهرا؛ زهی در نیام)»، «الامام الحسن الکوثر المهدور (امام حسن؛ کوثر هدررفته)»، «الامام الحسین فی حلة البرفیر (امام حسین در جامه‌ای ارغوانی)»، «الامام زین‌العابدین عنقود مرصع (امام زین‌العابدین؛ خوشه‌ای مرصع‌نشان)»، «الامام الباقر نجی الرسول (امام باقر؛ هم‌نجوای پیامبر)»، «الامام الصادق ضمیر المعادلات (امام صادق؛ وجدان معادله‌ها)»، «الامام الکاظم ضو‌ء مقهور الشعاع (امام کاظم؛ چراغی با پرتویی مغلوب)» و «الامام الخمینی شرارة باسم الله واحترق الهشیم (امام خمینی؛ جرقه‌ای به نام خدا)» از جمله آثار شگرف ادبی ایشان است که در حوزه‌ اهل‌‌بیت و تشیع به رشته‌ی تحریر درآمده است.

کتانی آرزو داشت این مسیر را به سرانجام برساند. او روزی به من گفت که اگر اجل مهلتش دهد، قصد دارد که درباره‌ همه‌ ائمه‌ معصومین بنویسد و آثارش را این‌گونه تکمیل کند.

این نویسنده و ادیب مسیحی در کتاب «فاطمه الزهراء وتر فی غمد (فاطمه زهرا زهی در نیام)»، حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها را این‌گونه مورد خطاب قرار می‌دهد: «ای فاطمه! ای دهانی که به عفت زینت داده شد و لعابش نیکوگشت! ای گلویی که با کرامت آراسته و خوشبو گشت! ای عطر مادری! ای اوج عفت! ای معدن پاکی‌ها! ای همتای مریم! ای نوای پیامبر! ای انقلاب لَحَد و ای شمشیری در نیام!»

امّا کتانی پس از سال‌ها پژوهش، نویسندگی و نگارندگی و خلق زیباترین، بدیع‌ترین و بلیغ‌ترین آثار ادبی پیرامون تاریخ اسلام، سلوک و منش اهل‌بیت عصمت و طهارت، سرانجام در سن ۹۲ سالگی، دقیقاً در روز تولدش، یعنی در ۲۹ فوریه سال ۲۰۰۴ (۹ اسفند ۱۳۸۲)، همان‌گونه که با سکون و آرامش زیست، دار فانی را وداع گفت و جان به جان‌آفرین‌ تسلیم کرد و انبوهی از گنجینه‌های فکر و اندیشه‌ را‌ از خود باقی گذاشت که آوای تقریب اسلام و مسیحیت و هم‌زیستی مسلمانان و مسیحیان را سر می‌دهد. جالب اینکه در کلیسای مارجرجس بسکنتا، صحنه‌ این همبستگی تجلی یافت و دو روحانی مسیحی و مسلمان در آیین خاکسپاری‌اش، بر پیکر او نماز و فاتحه خواندند.