کد خبر: ۳۹۶۴۶۲۷

تاریخ: ۳۱ فروردين ۱۴۰۰ - ۱۰:۰۱

سلوک رمضانی / 5

نشان انس و آشتی با قرآن در ماه رمضان + فیلم

مؤلف «تفسیر بیان» اظهار کرد: از امیرمؤمنان(ع) درباره نشانه آشتی با قرآن پرسیدند، حضرت فرمودند: اینکه انسان از خواندن قرآن سیر نشود تا جایی که انسان به سجده بیفتد و شروع به گریه کند. اگر قرآن خواندن را شب‌های ماه رمضان تکرار کنیم، قرآن با ما آشتی می‌کند و عروسان معانی قرآن کریم نقاب از چهره برمی‌دارند و این معنی انس و آشتی با قرآن است.

به گزارش خبرنگار ایکنا، اسماعیل منصوری‌لاریجانی، قرآن‌پژوه و محقق عرفان اسلامی، در سلسله درس‌گفتارهایی در این خبرگزاری، به تفسیر آیات قرآن به برکات روزه‌داری، عبادت و سلوک ویژه ماه رمضان بر اساس آیات قرآن پرداخت. پنجمین جلسه از این درس‌گفتارها در ادامه از نظر می‌گذرد؛

یکی دیگر از فواید یا حکمت روزه‌داری، انس با قرآن است. قرآن کلام پروردگار است و تنها سخنی که از عالم وحی و غیب بین ما وجود دارد و کلام معشوق ماست، قرآن کریم است. بهترین ماه آشتی کردن با قرآن، ماه مبارک رمضان است. از مولی علی(ع) سؤال کردند که نشان آشتی کردن با قرآن کدام است که فرمودند اینکه انسان از قرآن خواندن سیر نشوید تا جایی می‌رسد که انسان به سجده می‌افتد و شروع به گریه کردن می‌کند.

انسان در این شرایط هرچه تعلقات است، را از خود دور می‌کند و بین دنیا و آخرت قرار می‌گیرد و می‌گوید که نشانه صدق من این اشک دیدگان است. اگر این را شب‌های ما رمضان تکرار کنیم قرآن با ما آشتی می‌کند و عروسان معانی قرآن کریم نقاب از چهره بر می‌دارند و یکی پس از دیگری تو را در آغوش خواهند گرفت و این معنی انس و آشتی با قرآن است.

{$sepehr_media_2024848_400_300}

مولی علی(ع) فرمود: اگر می‌خواهید دوستی داشته باشید که با شما همدلی کرده و گره از گرفتاری‌ها باز کند، بهترین رفیق در این دنیا قرآن کریم است. حکمتی که ما می‌گوییم همین است که تا با قرآن انس نگیرید آن عروس‌ها نقاب از چهره برنمی‌اندازند. وقتی قرآن ببیند در قلب شما هیچ نامحرمی نیست و همه را به عشق قرآن جارو کرده‌ایم، قرآن نقاب از دیده برمی‌کشد و آن موقع می‌بینیم ساحت انفسی قرآن کریم چقدر زیباست.

چون تو در قرآن حق بگریختی/ با روان انبیا آمیختی

هر کسی می‌خواهد با انبیا ملاقات کند باید وارد وادی قرآن شود. در این شرایط چنان لذت و شوقی به انسان دست می‌دهد که اگر شب و روز هم خدا را شکر کند باز هم سیر نمی‌شود.