کد خبر: ۳۹۶۵۰۶۳

تاریخ: ۲۸ فروردين ۱۴۰۰ - ۱۱:۰۵

نکات کلیدی جزء چهارم قرآن/

چرایی حرام بودن برخی خوراکی‌ها بر بنی‌اسرائیل

یک قرآن‌پژوه همدانی به بررسی علت حرام بودن برخی خوراکی‌ها بر بنی‌اسرائیل در جزء چهارم پرداخت و گفت: طبق آیه 146 سوره انعام بعضی خوراکی‌ها به علت ظلم و جنایات بنی‌اسرائیل بر آنان حرام شده بود.

حجت‌الاسلام صادق صالح، قرآن‌پژوه همدانی، در گفت‌وگو با ایکنا از همدان، با اشاره به آیه 93 سوره آل‌عمران «كُلُّ الطَّعامِ كانَ حِلاًّ لِبَني‏ إِسْرائيلَ إِلاَّ ما حَرَّمَ إِسْرائيلُ عَلى‏ نَفْسِهِ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُنَزَّلَ التَّوْراةُ قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْراةِ فَاتْلُوها إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ؛ همه طعام‌ها بر بنی‌اسرائیل حلال بود مگر آن را که یعقوب پیش از نزول تورات بر خود حرام کرد. بگو: اگر راست می‌گویید حکم تورات را آورده، تلاوت کنید.» مطرح کرد: موضوع طعام بنی‌اسرائیل چیست؟ چه چیزهایی بر بنی‌اسرائیل حرام شده؟ چرا حرام شده؟ چه زمانی حرام شده؟ آیا هنوز هم بر آن‌ها حرام است؟ این‌ها برخی سؤالاتی است که نسبت به طعام بنی‌اسرائیل به ذهن می‌رسد.

وی ادامه داد: خداوند در این آیه که دومین آیه از جزء چهارم است با صراحت تمام تهمت‌های يهود را در مورد تحريم پاره‏‌اى از غذاهاى پاک (مانند شير و گوشت شتر) رد می‌کند و می‌گوید در آغاز، تمام اين غذاها براى بنی‌اسرائیل حلال بود، مگر آنچه اسرائيل (اسرائيل نام ديگر يعقوب است) بر خود تحريم كرده بود.

صالح توضیح داد: درباره اینکه حضرت يعقوب(ع) چه نوع غذايى را بر خود تحريم كرده بود؟ و علت آن تحريم چه بود؟ توضيحى در آيه ذكر نشده است، ولى از روايات اسلامى برمی‌آید هنگامی‌ که حضرت يعقوب(ع) گوشت شتر می‌خورد بيمارى عرق‌النسا (نوعی بیماری عصبی که به آن سیاتیک می‌گویند) بر او شدت می‌گرفت و لذا تصميم گرفت كه از خوردن آن براى هميشه خوددارى كند، پيروان او هم در اين قسمت به او اقتدا كردند و تدریجاً امر بر بعضى مشتبه شد و تصور كردند اين يک تحريم الهى است و آن را به‌عنوان یک دستور دينى به خدا نسبت دادند.

وی یادآور شد: قرآن در آيه بالا علت اشتباه آن‌ها را تشريح و روشن می‌کند كه نسبت دادن اين موضوع به خدا يک تهمت است. طبق آیه 146 سوره انعام بعضی خوراکی‌ها به علت ظلم و جنایات بنی‌اسرائیل بر آنان حرام شده بود «وَ عَلَى الَّذينَ هادُوا حَرَّمْنا كُلَّ ذي ظُفُرٍ وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُما إِلاَّ ما حَمَلَتْ ظُهُورُهُما أَوِ الْحَوايا أَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍ ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِبَغْيِهِمْ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ و بر یهودان، هر حیوان ناخن‌دار و از جنس گاو و گوسفند نیز پیه آنها را حرام کردیم مگر آنچه در پشت آنهاست یا به بعض روده‌ها یا به استخوان‌ها آمیخته است. آنها چون ستم کردند ما به آن حکم آنها را مجازات کردیم، و البته سخنان ما راست است.»

صالح اظهار کرد: زمانی که خدای متعال دوباره این خوراکی‌ها را حلال کرد، بنی‌اسرائیل زیر بار نمی‌رفتند چراکه نمی‌خواستند مسلمانان از ظلم‌های گذشته آن‌ها با خبر شوند. برای همین می‌گفتند حرام بودن این خوراکی‌ها از زمان حضرت ابراهیم(ع) بوده است.

این قرآن‌پژوه یادآور شد: خداوند متعال در آیات 155 تا 160 سوره مبارک نساء فهرستی از انواع گناهان و کارهای زشت بنی‌اسرائیل را نام برده است از جمله پیمان‌شکنی، باور نکردن آیه‌ها و نشانه‌های خدا، به شهادت رساندن ناجوانمردانه پیامبران، گفتار بی‌پایه و باطلشان كه دل‌‏هاى ما در پوشش و حجاب است، تهمت زدن به حضرت مریم(س) و نپذیرفتن حرف او و به سبب گفتارِ سراسر دروغشان كه ما عيسى بن مريم فرستاده خدا را كشتيم، در صورتی‌ که او را نكشتند و به دار نياويختند، جلوگیری و بازداشتن مردم از بندگی کردن خدا، رباخواری، خوردن و بالا کشیدن مال مردم.

وی ادامه داد: قبل از بیان نتیجه کاربردی این آیات برای ما، یادآوری یک نکته لازم است اینکه داستان‌های مختلف و حوادثی که بر سر مردم بنی‌اسرائیل آمده بارها و بارها در قرآن مجید تکرار شده است که شاید این‌ همه تکرار و تأکید برای این باشد که همه مردم دنیا و خصوصاً مسلمانان همیشه در خط روبه‌رو شدن با این حوادث هستند.

صالح تأکید کرد: باید مواظب باشیم که حتی‌الامکان از این زشتی‌ها و انجام این نوع اعمال پرهیز کنیم چراکه ممکن است با قحطی یا نباریدن باران یا آتش‌سوزی و... ما نیز از سوی خدای متعال به همین تحریم‌ها مبتلا شویم.

وی بیان کرد: برخی عقاید غیرواقعی، خرافی و زیان‌آور که به‌صورت قطعی و عمومی پذیرفته شده‌اند در ابتدا نه عمومی بوده‌اند و نه قطعی بلکه از گفتن توسط یک نفر و دو نفر شروع‌ شده و کم‌کم رواج پیدا کرده و به‌صورت عقیده‌ای عمومی درآمده است؛ لذا برای اینکه به این بلاهای بنی‌اسرائیلی مبتلا نشویم نباید هر حرفی را بپذیریم و نشر دهیم تا زمانی که مطمئن شویم که معتبر است و از منبعی قطعی و معتبر صادر شده است.