کد خبر: ۳۹۷۹۸۹۴

تاریخ: ۰۴ تير ۱۴۰۰ - ۱۰:۲۳

مخابره خبر با سنگ قبر و حجله قبل از عروسی!

خبر تلخ دو شب گذشته و حادثه جاده ای که جان دو خبرنگار محیط زیستی را گرفت، رآس اخبار ساعات گذشته در ایران بود. در این خصوص خبرنگاران بسیاری نوشته اند و مخاطب را با خود همراه کردند. در یادداشت پیش رو از منظر تلخندگونه به این حادثه اندوه بار نگاه شده است.

به گزارش ایکنا، فرزین پورمحبی در ایسنا نوشت: در زمانه‌ای که «از دست‌ دادن» رسم و عادت شده و حکایت دستیابی به حداقل‌ها کلی داستان شده، در روزگاری که از فرط نداشته‌ها «غُر زدن» راست کار ادبیات‌ جاری‌مان شده، خداوکیلی کار مخابره این اخبارِ مالامال از اندوه طاقت‌فرساترست یا استخراج سنگ معدن از کوه؟ کمی انصاف به خرج دهید و بگویید تیشه زدن به سنگ، سخت‌تر است یا ضربه زدن به «کی‌بورد» برای مخابره این همه خبرِ کی بُرد و کی مُرد؟! به‌خدا قسم سختی انتشار یک‌ریز خبرهای بد در این سرزمین عجایب، از درآوردن هر پولی که زیر هزار من سنگ است بیشتر است!

فقط با کمی دقت دستت می‌آید که در این فرآیند غم و بی‌مسئولیتی‌های پر از ضعف، چه دستاوردهایی را خیلی شیک و قشنگ از دست می‌دهی! می‌فهمی اگر حکم زمانه قرار بر «دست‌انداز» و «از دست‌دادن‌» باشد حتی وقتی «جانمی‌جان‌گویان» برای ثبت دستاوردی هم که بروی، باز ممکن است در راه، چیزی مثل جانت را از دست بدهی! ای جانم به قربان آن‌هایی که جان به جان‌آفرین تسلیم کردند تا بفهمانند اگر فعلا مانده‌ایم چون استاد جان‌به‌دربردنیم و سخت‌جان، نه به دلیل بر وفق بودن اوضاع! می‌فهمی همه روزهای این کشورِ بیش‌فعالِ مملو از اتفاق با مسئولین ماجراجو و لبریز از خطا، ۱۷ مرداد هستند و مستعد برای نامیدن روز خبر و خبرنگار!

حتی خبرنگارانی که خود استاد به راه انداختن گرد و خاکند حالا برای بازتاب این روزهای گرد و غبارگرفته کم آورده‌اند و مدام در عذابند!

راستی ... برای خبرنگار که بی‌خود و بی‌جهت حتی تا حد یک ماشین چپرچلاق خرج نمی‌شود! حتما مسئولی خواسته به شکل ناخواسته خبرنگاران را دورِ افتخاری که داشته، جمع کند و در حضورشان دور افتخار بزند! حتما خواسته به‌جای سلفی، با دوربین آن‌ها از پروژه‌اش عکس «همین الان یک هویی» بیندازد و بعد هم حلقه گلی بر گردن بیندازد ...

اما خبرنگاران قبل از رسیدن به این «گلدسته» به دلیل دسته‌گلی که مسئول دیگری در راه به آب داده، دچار دست‌چین دست تقدیر شده و پرپر می‌شوند! حالا باید افتتاحیه باشکوه را ول کرد و چسبید به آن افتضاحیه‌هایی که طبق روال معمول بوده و هست.

البته باز هم و به مانند همیشه سر هر کسی (مثل راننده) به‌عنوان مقصر پای ‌دار می‌رود اما سر هیچ مسئول دلسوزی بالای دار نمی‌رود! امان از این خطاهای انسانی برای فرار از موقعیت‌های بحرانی!

با همه این حال و احوال خبرنگاران همچنان کم نمی‌آورند...

یکی با نصب حجله‌ مرگ چند روز قبل از حجله عروسیش و دیگری با سنگ قبرش که گفت: به‌جای عکس گل عکس خودم را بر مزارم بزنید... بله آن‌ها این‌گونه بعد از مرگشان هم کلی خبر به همه ما مخابره کردند و چقدر هم گل کردند...

روحشان شاد