کد خبر: ۳۹۹۵۰۵۱

تاریخ: ۱۳ شهريور ۱۴۰۰ - ۱۵:۰۸

تفسیرِ آفتاب یا تفسیرِ اَبر!؟

حاصل عمر علامه حکیمی در طول بیش از ۶۰ سال فعالیت علمی، بیش از صد کتاب و مقاله در موضوعات گوناگون بود که از آن میان، کتاب «تفسیر آفتاب» را بعد از مدتی، از رده‌ آثار خود خارج کردند و اجازه‌ انتشار مجدد آنها را به ناشر ندادند.

به گزارش ایکنا؛‌ کانال تلگرامی علامه حکیمی در آخرین یادداشت خود به مطلبی با عنوان «تفسیرِ آفتاب یا تفسیرِ اَبر!؟» پرداخته است.

حاصل عمر علامه محمّدرضا حکیمی در طول بیش از ۶۰ سال فعالیت تحقیقی و علمی، بیش از یک صد کتاب و مقاله در موضوعات گوناگون بود که از آن میان، کتاب «تفسیر آفتاب» را بعد از مدتی، از رده‌ آثار خود خارج کردند و اجازه‌ انتشار مجدد آنها را به ناشر ندادند.
کتاب «تفسیر آفتاب» در ابتدای انقلاب و در تبیین و تمجید از نهضت عظیم آزادی‌خواهی و عدالت‌طلبی ملّت ایران نوشته شده بود اما پس از آنکه مقصود انقلاب (عدالت در ابعاد مختلف) محقّق نشد(ر.ک:قصد و عدم وقوع ص۹۹)، علامه حکیمی از ادامه انتشار این کتاب با ارائه توضیحاتی جلوگیری کرده و در صفحه‌ ۱۳۵ کتاب «عقلانیت جعفری» نیز رسما اعلام کرد که این کتاب را در پی آنچه عملا رخ داده، از رده‌ آثار خود خارج کرده است.
بدین‌ ترتیب نام‌ بردن از این اثر در زمره آثار استاد علامه حکیمی بدون ارائه این توضیح و همچنین تبلیغ آن کتاب در صدا و سیما و جلسات نکوداشت و صفحات مجازی و غیر آن (کتباً و شفاهاً) طبق نظر خودِ ایشان غیراخلاقی و نامشروع است. چرا که نویسنده این اثر با توجه به واقعیات سال‌های پس از انقلاب تعبیر «تفسیر آفتاب» را در شرایط موجود صادق نمی‌داند و متن نگاشته شده را مطابق با واقعیاتِ رخ داده نمی‌بیند و به توضیح تفصیلیِ این مهم در تذییل کتاب کلام جاودانه نیز می‌پردازد.(کلام جاودانه ص ۱۸۲)
موضع علامه محمدرضا حکیمی در ضرورت انقلاب و تبیین «مفاهیم انقلاب ساز» از اواخر دهه ۳۰ شمسی تا پایان عمر بدون تغییر مانده و ایشان همواره بر ضرورت این مهم و نفی طاغوت‌های سه گانه اقتصادی، سیاسی و فرهنگی تاکیده کرده‌اند. لیکن با توجه به طی مسیرهای غلط در سال‌های پس از انقلاب اسلامی، به تعبیر وی آنچه امروز باید شرح داده شود، «تفسیر ابر» است نه «تفسیر آفتاب»؛ زیرا «ما وقعَ لَم یُقصَد و ما قُصِدَ لَم یَقَع».

برای مطالعه بیشتر در رابطه با این موضوع مراجعه کنید به:
-قصد و عدم وقوع، نامه ۳ و ۴
-کلام جاودانه، تذییل، صص۱۸۳-۲۵۸