کد خبر: ۴۰۰۱۰۲۲

تاریخ: ۰۶ مهر ۱۴۰۰ - ۲۰:۱۳

آیت‌الله سید‌محمد رجایی درگذشت

آیت‌الله سیدمحمد رجایی، استاد حوزه علمیه ساعاتی قبل دار فانی را وداع گفت.

به گزارش ایکنا، آیت‌الله سیدمحمد رجایی، از شاگردان برجسته آیت‌الله‌العظمی خویی بود و البته مدتی هم در حلقه درسی آیت‌الله‌العظمی شیخ حسین حلی شرکت و یکسال هم در درس آیت‌الله‌العظمی بروجردی در قم استفاده کرد.

آیت‌الله سید‌محمد رجایی پس از سال‌ها اقامت در نجف اشرف و جوار مضجع مطهر امیرالمومنین علیه‌السلام به اجبار حکومت بعث به ایران بازگشت و در شهر مقدس قم، رحل اقامت افکند؛ حدود نیم قرن به دور از عناوین و القاب و دور از شهرت و در نهایت ساده‌زیستی به شیوه علمای گذشته و استادانی که محضرشان را درک نموده بود، به تدریس فقه آل محمد (علیهم السلام) پرداخت.

او شاگردانی در داخل و خارج از کشور به ویژه از لبنان، کویت، بحرین، و از مناطق قطیف و احساء در عربستان تربیت کرد و مجاهدانی همچون علامه سید‌جعفر مرتضی عاملی و آیت‌الله شیخ حسین فرج عمران و ده‌ها شخصیت علمی و جهادی دیگر را پرورش داد که امروزه یا بر کرسی مرجعیت تکیه زده یا از نخبگان و اساتید خارج فقه و اصول در حوزه‌های علمیه یا از فرهیختگان و مبلغان مکتب شیعه در کشور‌های مختلف هستند.

از آیت‌الله رجایی چند اثر علمیِ چاپ شده یا دست‌نویس به یادگار باقی مانده است؛ دوره فقه (المسائل الفقهیه)، دوره اصول با عنوان (منهاج الاصول)، دوره تفسیر قرآن با رویکرد ولایی و روایی، کتب کلامی اعتقادی، پاسخ به شبهات، دفاع از امامت و به ویژه مرزبانی از ولایت حضرت، ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) با عنوان المنهج القویم فی اثبات الامامه من الذکر الحکیم و آثار علمی دیگری از ایشان باقی مانده است.

وی بیش از نیم قرن با آیات عظام وحید خراسانی و میرزا جواد تبریزی و دیگر استوانه‌های علمی حوزه، رفاقت، انس و هم‌درسی داشت، اما درخواست جامعه‌ مدرسین حوزه علمیه قم برای معرفی شدن به عنوان یکی از مراجع هفت‌گانه را نپذیرفت و حتی پیشنهاد علمای اصفهان برای بازگشت به آن شهر و تصدی زعامت حوزه را نیز قبول نکرد و تا واپسین لحظات زندگی به تدریس و تألیف کتب فقه و اصول و تربیت تهذیب شاگردان ولائی پرداخت.

مرحوم آیت‌الله رجایی، داماد آیت‌الله سید‌محمد جمال، فرزند فقیه نامدار جهان تشیع، آیت‌الله‌العظمی سید‌جمال گلپایگانی قدس سره بود و محضر این فقیه نامدار را درک نمود. او به دور از عناوین دست و پاگیر و بدون هیچ ادعایی، عالمی عامل و فقیهی پرهیزکار بود و با ترویج عرفان عترت (علیهم السلام) و الگوپذیری از علمای گذشته، همواره با اظهار ارادت به شیخ اعظم انصاری در این مسیر قدم برمی‌داشت و بدین سبک و شیوه استاد عملی اخلاق و تهذیب نفس بود.