کد خبر: ۴۰۱۶۴۴۳

تاریخ: ۰۷ آذر ۱۴۰۰ - ۱۰:۲۷

فرزند شهید فخری زاده در گفت‌وگو با ایکنا بیان کرد؛

30 سال در رأس لیست ترور به بهانه خدمت‌های انقلابی

فرزند شهید فخری‌زاده گفت: پدرم زندگی خویش را وقف این انقلاب و این کشور می‌دانست و تعهد به ایران تا حدی بود که 30 سال در رأس لیست ترور بودند و در نهایت به پای همین کشور و نظام به مقام شامخ شهادت دست یافتند.

شهید محسن فخری‌زاده با مجاهدت و پشتکار وصف‌ناپذیر در  گمنامی و به‌دور از هیاهو به پیشرفت و ترقی ایران می‌اندیشید؛ ملت بزرگ ایران به‌دلیل ماهیت فعالیت‌های دفاعی این شهید والامقام از اقدامات ارزنده، ماندگار و حیاتی ایشان بی‌اطلاع بودند، اما دشمنان قسم خورده نظام اسلامی که همواره در پی نابودی این ملت و ایجاد توقف در پیشرفت‌های خیره‌کننده این کشور هستند در پی فرصتی برای حذف این دانشمند متعهد و فرهیخته لحظه‌شماری می‌کردند تا اینکه در عصر هفتم آذرماه 1399 در جریان حادثه توطئه ترور محسن فخری‌زاده پر کشید. خبرنگار ایکنا از قم در حاشیه زیارت پسر ارشد شهید محسن فخری‌زاده در حرم مطهر حضرت معصومه(س) به گفت‌وگو با وی پرداخت، که متن گفت‌وگو تقدیم مخاطبان می‌شود.

مهدی فخری‌زاده پسر ارشد شهید محسن فخری‌زاده به خبرنگار ایکنا گفت: پدر برای هر اتفاقی در همان لحظه تمام انرژی‌ و تلاش خویش را به کار می‌برد تا از زمان استفاده مطلوب ببرد؛ همچنین در زندگی شخصی خویش از همه ابعاد زندگی بهره می‌برد و با وجود توجه به علم، به طبیعت‌گردی اهتمام ویژه داشتند، چراکه از طبیعت در مباحث کاری نیز الهام می‌گرفتند.

وی بیان کرد: با وجود موقعیت کاری، مسئولیت اجتماعی و دغدغه‌های فراوان، ویژگی بارز پدر این بود که خانواده جایگاه ویژه‌ای برایش داشت. به‌طور مثال برای فرزندان، یک پدر تمام عیار و برای همسر نیز یک همسر تمام عیار بودند؛ برای نوه‌هایشان نیز با حفظ جایگاه پدری همانند یک کودک با آنان همراهی و بازی می‌کرد.

مهدی فخری‌زاده با اشاره به اینکه پدر به‌طور مطلق به ذات علم علاقه زیادی داشتند و به‌طور کلی هر آن چیزی که به نوعی به علم وابسته بود برایشان شورآفرین بود، بیان کرد: مطالعه روزانه ایشان هیچ‌گاه ترک نمی‌شد، اگر فرزند، عروس خانواده یا یکی از نوه‌ها به مدارج بالای علمی می‌رسید، پدر بسیار خوشحال می‌شدند.

از رفاقت تا عشق به خانواده

فرزند شهید فخری‌زاده با اشاره به اینکه زندگی من با پدر یک زندگی مراد و مریدی بود که به هیچ عنوان قابل وصف نیست، گفت: رابطه من و پدر یک رابطه عاشق و معشوقی بود. پدر در عین رفاقت با بنده برایم یک تکیه‌گاه بسیار عظیم بود؛ ما در زمان حیاتش لحظه لحظه رشد و تکامل را در کنار پدر درک کردیم و با عدم حضورشان کند شدن روند تکامل را کاملا حس می‌کنیم که امیدواریم خود پدر دعا کنند بتوانیم به آن روند تکاملی برگردیم.

فخری‌زاده با اشاره به اینکه مهمترین مسئله پدر در زندگی توجه به مادرم بود، اظهار کرد: پدر همیشه عاشق مادر بود و نهایت توجه را به مادر داشت و  این توجه و اشتیاق در مسافرت و کمک به مادر در منزل کاملا مشهود بود؛ علی‌رغم مسائل کاری، مشکلات و دغدغه‌های اجتماعی هیچ چیزی نمی‌توانست مانع از آن شود تا میزان توجه پدر را نسبت به مادر و وظیفه همسری‌اش کاهش دهد.

وی در ادامه با اشاره به فرازی از وصیت‌نامه شهید فخری‌زاده، تصریح کرد: دایره نصایح و وصایای پدر بسیار است. پدر همواره تکیه بر موفقیت داشتند و تکیه‌گاه کلامی ایشان معطوف به موفقیت بود و همیشه به ما فرزندانش می‌گفتند در مسیر استعداد خویش گام بردارید و در آن مسیر به کمال موفقیت برسید.

پسر شهید فخری‌زاده افزود: پدرم عاشق علم بود ولی هیچ‌گاه هیچ شخصی را وادار نمی‌کرد تا به یک نقطه‌ای خاص از علم برسد و با بیدارسازی و ایجاد بصیرت اطرافیان خود را در انتخابی که دارند ب‌ سوی شکوفایی رهنمون می‌کرد، این یکی از نصایح تأثیرگذار ایشان نه صرفا در قالب یک پیام بلکه در عمل کارساز بود.

برای رسیدن به قله موفقیت، ایران کافی است

وی گفت: پدرم با عمل خود به معرفی ایران و این انقلاب پرداخت و به‌طور مطلق اذعان داشتند که تحصیل در ایران کاملا کفایت‌‌کننده است و برای رسیدن به قله موفقیت ایران کافی است؛ هیچ‌گاه هیچ اصراری مبنی بر تحصیل در خارج از کشور نداشتند. پدرم به معنای کامل و حقیقی برای تحول و رشد علمی خود به جمهوری اسلامی ایران دل داد و در این مسیر قدم برداشت؛ پدر با تلاش خود به نقطه‌ای رسید که هیچ کجای دنیا باور نمی‌کرد ایران بدون دریافت کمک‌های خارجی به این نقطه برسد.

فخری‌زاده با اشاره به نقش ایثارگرانه شهید فخری‌زاده، گفت: هیچ انسانی بالاتر از جان خود دارایی ارزشمند دیگری ندارد، پدرم زندگی خویش را وقف این انقلاب و این کشور می‌دانست و تعهد به ایران تا حدی بود که 30 سال در رأس لیست ترور بودند و در نهایت به پای همین کشور و نظام به مقام شامخ شهادت دست یافتند.

گفت‌وگو از هدی سادات چاوشی