کد خبر: ۴۰۴۶۸۷۵

تاریخ: ۲۸ فروردين ۱۴۰۱ - ۰۹:۰۵

پای منبر علی(ع)/ 15

ظرفیت انسان در نعمت و نقمت + فیلم

یکی از گلایه‌های قرآن از ما انسان‌ها این است که وقتی زندگی ما روبه راه است و مشکل مادی نداریم خدا و بندگان خدا را فراموش می‌کنیم و به گناه می‌افتیم و آن موقع هم که گرفتار نداری می‌شویم یا شکستی می‌خوریم باز هم ظرفیت نداریم.

محسن اسماعیلی، استاد دانشگاه تهران، به مناسبت ماه مبارک رمضان در سلسله مباحثی با عنوان «پای منبر علی(ع)» که به همت ایکنا و به صورت ویدیویی تولید شده است با نگاهی به نهج‌البلاغه به بیان پندهایی از امیرالمؤمنین(ع) پرداخته است که متن و فیلم جلسه پانزدهم با عنوان «ظرفیت انسان» در ادامه می‌آید:

{$sepehr_media_2419407_400_300}

هم داشتن و نداشتن، هم سلامت و بیماری و هم ثروت و فقر نیازمند ظرفیت هستند. انسان باید ابتدا ظرفیت پیدا کند چراکه بی‌ظرفیتی بلای جان ما انسان‌ها است. چقدر زیباست این سخن نظامی گنجوی که فرمود: «به شکرم رسان اول آنگه به گنج/ نخستم صبوری ده آنگاه رنج»

دعا کنیم که خداوند، هم ظرفیت تحمل نعمت و هم ظرفیت دیدن نقمت را به ما بدهد و هم بتوانیم در خوشی و هم ناخوشی خودمان را کنترل کنیم؛ از جمله در خوشی‌ها و ناخوشی‌های مادی. یکی از گلایه‌های قرآن از ما انسان‌ها این است که وقتی زندگی ما روبه راه است و مشکل مادی نداریم خدا و بندگان خدا را فراموش می‌کنیم و به گناه می‌افتیم و آن موقع هم که گرفتار نداری می‌شویم یا شکست می‌خوریم و ورشکست می‌شویم باز هم ظرفیت نداریم. با این تفاوت که داشتن‌ها را به حساب خودمان و نداشتن‌ها را به حساب خدا می‌گذاریم در حالی‌که قضیه کاملاً برعکس است.

حضرت علی(ع) در جواب کسی که از او موعظه خواست فرمود: «لَا تَكُنْ مِمَّنْ إِنِ اسْتَغْنَى بَطِرَ وَ فُتِنَ وَ إِنِ افْتَقَرَ قَنِطَ وَ وَهَنَ» یعنی از کسانی نباش که هر وقت توانگر می‌شوند به طغیان و فتنه می‌افتند و هر وقت هم تهیدست می‌شوند دچار ناامیدی و سستی می‌شوند. هر دوی این موارد بد هستند و باید از خداوند بخواهیم هر دو را از ما دور کند.