کد خبر: ۴۰۷۵۰۳۸

تاریخ: ۲۱ مرداد ۱۴۰۱ - ۰۱:۱۲

صوت | برسد کاش صدایم به صدایی

به مناسبت ایام سوگواری اباعبدالله الحسین (ع)، شعرخوانی سید حمیدرضا برقعی، شاعر آئینی کشور از کتاب «تحریرهای رود» ارائه می‌شود. این مجموعه شامل اشعار منتخب عاشورایی است که به همت موسسه فرهنگی هنری «رسانه‌ی آفتاب» منتشر شد. در ادامه قسمت دهم این مجموعه را با عنوان «عصر یک جمعه‌ی دلگیر» می‌شنوید.

{$sepehr_media_2587727_400_300}

عصر یک جمعه‌ی دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم
که چرا عشق به انسان نرسیده است؟
چرا آب به گلدان نرسیده است؟
چرا لحظه‌ی باران نرسیده است؟
و هر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده استو غم عشق به پایان نرسیده است.
بگو حافظ دلخسته ز شیراز بیاید، بنویسد:
که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گم
گشته به کنعان نرسیده است؟
چرا کلبه‌ی احزان به گلستان نرسیده است؟
دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد.
زمین مُرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد، فقط برد، زمین مرد، زمین مُرد.
خداوند گواه است، دلم چشم به راه است، و در حسرت یک پلک نگاه است؛ ولی حیف نصیبم فقط آه است
و همین آه خدایا برسد کاش به جایی.
برسد کاش صدایم به صدایی...
عصر یک جمعه‌ی دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس.
تو کجایی گل نرگس؟
به خدا آه نفس‌های غریب تو که آغشته به حزنی است، زجنس غم و ماتم.
زده آتش به دل عالم و آدم
مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده‌ای ای عشق مجسم
که به جای نم شبنم بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت.
نکند باز شده ماه محرم که چنین می‌زند آتش به دل فاطمه، آهت!
به فدای نخ آن شال سیاهت.
به فدای رخت‌ای ماه! بیا، صاحب این بیرق و این پرچمو این مجلس و این روضه و این بزم تویی. آجرک الله! عزیر دو جهان یوسف درچاه.
دلم سوخته از آه نفس‌های غریبت
دل من بال کبوتر شده، خاکستر پرپر شده، همراه نسیم سحری، روی پر فُطرُس معراجํ نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی، به همان صحن و سرایی
که شما زائر آنی و خلاصه شود آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت ببری تا بشوم کرب و بلایی.
به خدا در هوس دیدن شش گوشه، دلم تاب ندارد. نگهم خواب ندارد، قلمم گوشه‌ی دفتر، غزلِ ناب ندارد، شب من روزن مهتاب ندارد.
همه گویند به انگشت اشاره، مگر این عاشق بیچاره‌ی دلداده‌ی دل‌سوخته ارباب ندارد...
تو کجایی؟ تو کجایی شده‌ام باز هوایی، شده‌ام باز هوایی...
گریه کن گریه و خون گریه کن، آری که هر آن مرثیه را خلق شنیده است شما دیده‌ای آن را و اگر طاقتتان هست کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم و خودت نیز مدد کن که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود.
چون تپش موج مصیبات بلند است، به گستردگی ساحل نیل است و این بحر طویل است و ببخشید اگر این مخمل خون برتن تب دار حروف است که این روضه مکشوف لهوف است؛
عطش بر لب عطشان لغات است
و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است
و ارباب همه سینه‌زنان کشتی آرام نجات است؛
ولی حیف که ارباب «قتیل العبرات» است.
ولی حیف که ارباب «اسیرالکربات» است.
ولی حیف هنوزم که هنوز است حسین بن علی تشنه یار است و زنی محو تماشاست ز بالای بلندی، الف قامت او دال و همه هستی او درکف گودال و سپس آه که «الشمرُ» ...
خدایا چه بگویم که «شکستند سبو را و بریدند» ...
دلت تاب ندارد به خدا با خبرم می‌گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی، تو خودت کرب و بلایی؛ قَسَمت می‌دهم
آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی، تو کجایی... توکجایی...

سید حمیدرضا برقعی