کد خبر: ۴۰۷۵۶۴۷

تاریخ: ۱۲ مرداد ۱۴۰۱ - ۱۵:۵۳

در سرزمین خورشید/ ۳

در تمنای کرشمه ساقی + فیلم

عراقی‌ها، عباس بن علی (س) را به نهایت احترام کنند و او را جز به «الامام العباس» نخوانند؛ او که برایشان منتهای کرم است و اسوه تام شجاعت و ایثار؛ همو که باب الحوائجش خوانند و باب الکرم! زائران را ارادت به «امام عباس» صورتی دیگرست.

در آداب زیارت کربلا آمده که بیش از سه روز در این شهر رحل اقامت گزیدن ناصواب باشد و زائر چنانچه قصد بر وقوف بیش از آن دارد، شبی از شهر خارج شود و وانگه مجدد بر آن ورود نماید.

حال و در سومین و آخرین روز وقوف و همجواری در کعبه آمال و شهر رؤیاهای شیرین و نجوای عاشقانه های‌ ایام کودکی و اکنون، امید و ملجأم در جوانی‌، گاه آن آمده که رقص قلم بر سطور صفحات کتاب عاشقی را به نظاره بنشیم و در بزم عاشقانه‌های واژگان، سر مکنون قلب را عیان سازم.

اینک نوبت آن رسیده تا شرحی بر شاه بیت دیوان تغزل حماسه حسینی به تحریر درآورم و به قدر وسع نامقدار خویش شرحی بر حسن لیلی بنگارم که؛ «علاج ضعف دل ما کرشمه ساقیست/ برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد».

بیشتر بخوانید:

کربلا؛ مرکز مغناطیس عشق

کاظمین؛ منزلگاه ارباب «حلم» و «جود»

کربلا را هنوز گاه آن نیامده تا هنگامه شورش در خلق عالم و رستخیز عظیم را به نظاره بنشینی و فرصتی باید تا جمع یاران، اندک اندک، قطره قطره، دریاب خروشان عشق را از انفراد به جمع تبدیل آوردند و طنین عشق را در جان جهان بپراکنند.

با این همه خدمتگزاران حضرت خورشید و چاکران سینه چاک قمر العشیره، بی وقفه در تب و تاب تمهید بزم عاشقانه عاشورا هستند تا قیامت «رکضة طویریج» را در صبح روز دهم میزبان گردند. سنتی دیرینه که آغازگر مراسم ظهر خونین کربلاست.

عراقی‌ها، عباس بن علی (س) را به نهایت احترام کنند و او را جز به «الامام العباس» نخوانند؛ او که برایشان منتهای کرم است و اسوه تام شجاعت و ایثار؛ همو که باب الحوائج‌ش خوانند و باب الکرم! زائران را ارادت به «امام عباس» را صورتی دیگرست؛ او را چون جان خویش دارند و خود را در حمایتش دانند و شعر عاشقی را هر آینه این چنین نجوا سرمی‌دهند که: «یا عباس! نحنا بحماک»!

چون داخل بر آن روضه منوره شوی، آنی بر این گمان شوی که نه بر حضرت قمر العشیره که بر حضرت ابا الحسنین (ع) وارد گردیدی و در حقیقت همان حالت از اعجاب و سرگشتگی را تجربه نمایی که قلم تاب و توان شرحش را نباشد.

با این همه، حرم آکنده از پارچه‌نوشته‌هایی است که هر یک نمی از یم بی‌کران عباس را به چشمان زائر تقدیم می‌کند؛ نافذ البصیرة؛ محامی الحسین؛ قطیع الکفین، ساقی العطاشا؛ عبد الصالح؛ المطیع لله و لرسوله؛ صاحب لواء الحسین؛ و ...

به هر گوشه‌ای که بنگری هر کس را به طریقی در حال نجوا با قمر تابنده هاشمیان ‌بینی ‌و پریشانی ایشان را در شوق بال و پر گشودن در آسمان جنة العباس را به عیان به نظاره بنشینی.

حریم حرم را وسعتی باشد به اندازه آسمان؛ حرم را اندوهی است به بلندای تاریخ؛ هنوز گویی طنین «العطش» کودکان، آتشی افروخته بر جان حضرت سقاست؛ حرم را به هر سو که به نظاره بنشینی، شعله‌ای افروخته از دلی سوخته بینی! عریان‌تر آن که، حرم از داغ بر دل نشسته زائران به بسان نخلستانی سوخته ماند که سرها جملگی فرورفته در گریبان اندوه و تنهایی‌ست و هر یک از بی حاصلی شکوه‌ها دارند.

{$sepehr_media_2591772_400_300}

شیر خروشان بوستان علوی را چندین مقام از برایش باشد؛ آن هنگام که دل به دریای پر فتنه علقمه زد، شمشیر خصم، بازوان حیدریش را نشانه رفت و آن هنگام که عمود آهنین بر ماه هاشمیان فرود آمد و زمین به طواف پیکر در خون تپیده اش آمد! هر یک از این مقام‌ها را پنداری عزاخانه‌ایی است ابدی که تاریخ را به گواه دارد که سپهسالار لشکر عشاق را نه باک از تیغ است و تیر! مگر خصم را یارای مقابله با شیریلان هاشمی‌ست و اگر نه جز برای وفای به عهد خویش با کودکان به معرکه نمی‌رفت و جز در طلب جرعه‌ای آب نمی‌بود، مگر در آن دشت ناجوانمردی‌ها، کسی را جرأت هم‌آوردیش بود؟! گوش جان زائران را همین بس باشد که چون بدان اماکن رسند، ناخودآگاه پریشان گردند و مستانه به طوافش درآیند.

دل را دیگر رمقی باقی نمانده! حال دل، حال غارت‌زده‌ای‌ است که هیچ در انبان ندارد! دست بر مصحف دل می‌گشایم تا مگر دستی از غیب برون آید و مرهمی بر آتش افروخته جان برنشیند که هاتف غیب خوش ندا سر می‌دهد:

چه مستی ست ندانم که رو به ما آورد!
که بود ساقی و این باده از کجا آورد!

تو نیز باده به چنگ آر و راه صحرا گیر
که مرغ نغمه سرا ساز خوش نوا آورد

گروه اعزامی ایکنا به عتبات مقدسه عراق؛ چهارم محرم الحرام ۱۴۴۴ ه.ق