کد خبر: ۴۱۰۶۶۴۸

تاریخ: ۲۳ آذر ۱۴۰۱ - ۱۴:۰۵

توکلی:

محسنین بدی را با خوبی تلافی می‌کنند

یک سخنران مذهبی گفت: وقتی خداوند بنده‌ای را دوست بدارد، دیگر بندگان نیز آن بنده را دوست دارند؛ احسان هم به این معناست که انسان از بدی دیگران بگذرد و در مقابل بدی به آن‌ها خوبی کند. بنابراین، محسن کسی است که از بدی دیگران می‌گذرد و گذشت می‌کند و بدی دیگران را با خوبی تلافی می‌کند.

به گزارش خبرنگار افتخاری ایکنا، مهدی توکلی، سخنران مذهبی، ۲۲ آذرماه طی سخنانی در حسینیه شهید محسن علاقبند در میدان شهدا تهران درباره اهمیت احسان و نیکوکاری گفت: یکی از ویژگی‌های انسان‌های باتقوا که در قرآن به آن اشاره شده؛ احسان است که خداوند در آیه ۱۳۴ سوره آل عمران می‌فرماید: «وَاللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ؛ خدا انسان‌هایی که احسان می‌کنند را دوست دارد.»

وی ادامه داد: وقتی خداوند بنده‌ای را دوست بدارد، دیگر بندگان نیز آن بنده را دوست دارند؛ احسان هم به این معناست که انسان از بدی دیگران بگذرد و در مقابل بدی به آن‌ها خوبی کند. بنابراین، محسن کسی است که از بدی دیگران می‌گذرد و گذشت می‌کند و بدی دیگران را با خوبی تلافی می‌کند.

توکلی بیان کرد: خداوند در آیه ۲۶ سوره یونس پاداش نیکوکاران را برشمرده و می‌فرماید: «لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا الْحُسْنَیٰ وَزِیَادَةٌ وَلَا یَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ ۚ أُولَٰئِکَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ؛ برای کسانی که کار نیکو کرده‌اند، نیکویی [بهشت‌] و زیاده بر آن‌ است. چهره‌هایشان را غباری و ذلتی نمی‌پوشاند. اینان اهل بهشتند و در آن جاودانه خواهند بود.»

وی ادامه داد: در فراز اول این آیه خداوند می‌فرماید کسانی که احسان می‌کنند به بهشت می‌روند و پاداش احسان آن‌ها بهشت است. «الْحُسْنَیٰ» را اکثر مفسرین بهشت تفسیر کرده‌اند، اما ظاهر آیه این است که خداوند می‌فرماید هر که خوبی کند، خدا هم به او خوبی می‌کند. در واقع خدا می‌خواهد بگوید هر که خوبی کند به خودش کرده است که ثمره خوبی او بهشت است. در کل کسانی که کار خوب می‌کنند، خوبی می‌بینند و کسانی هم که کار بد می‌کنند، بدی می‌بینند.

این واعظ دینی دومین پاداش نیکوکاران را زیادی و برکت دانست و اظهار کرد: در ادامه این آیه آمده که خداوند به کسانی که احسان کنند، زیادی و برکت می‌دهد. مثلا شما یک تومان انفاق کنید، خداوند چندین برابر این پول را به شما برمی‌گرداند و این احسان و انفاق شما مایه برکت برای خود شماست.

وی افزود: همچنین خداوند در آیه ۲۶۱ سوره بقره درباره پاداش انفاق کردن می‌فرماید: «مَثَلُ الَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِی کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللَّهُ یُضَاعِفُ لِمَنْ یَشَاءُ ۗ؛ مثَل آنان که مال خود را در راه خدا انفاق می‌کنند، مثَل دانه‌ای است که هفت خوشه برآورد و در هر خوشه‌ای صد دانه باشد. خدا پاداش هر که را که بخواهد، چند برابر می‌کند.» پس انفاق‌کننده مانند کشاورزی است که یک دانه گندم می‌کارد و این یک دانه گندم تبدیل به هفت سنبل می‌شود که هر سنبل صد دانه گندم دارد.

وی یادآور شد: شاید ما به این وعده خدا باور و اعتقاد نداشته باشیم که خداوند چه آثار پر برکتی در انفاق کردن قرار داده است. اصلا هیچ کاسبی این قدر سود نمی‌تواند کسب کند که انفاق‌کننده کسب می‌کند، خدا می‌گوید انفاق کنید تا مالتان زیاد شود، اما ما باور نداریم.

توکلی به سومین پاداش نیکوکاری با استناد به آیه 26 سوره یونس بیان کرد: خداوند سومین ثمره احسان را در این آیه این‌گونه بیان می‌فرماید: «وَلَا یَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ» در روز قیامت هم این افراد با چهره‌هایی نورانی وارد محشر می‌شوند. روز قیامت، روزی است که نتیجه اعمال در چهره‌ها مشهود است و از روی چهره افراد می‌توان اعمال او را دانست که برخی با چهره نورانی و برخی با چهره ظلمانی هستند. در مناجات امیرالمؤمنین(ع) می‌خوانیم: «وَ اَسْئَلُکَ الاَْمانَ یَوْمَ یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسیماهُمْ؛ و از تو امان خواهم در روزی که شناخته شوند جنایتکاران به سیما و رخساره‌شان»، البته دنیا هم همین است و برخی چهره‌ها در دنیا هم مشخص است. در پایان این آیه هم خداوند درباره اهل احسان می‌فرماید: «أُولَٰئِکَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ» اینها اهل بهشت هستند و احسان اینها را به بهشت می‌کشاند.

وی در ادامه گفت: عارف گوشه‌نشین و یک بُعدی نداریم؛ در روایات آمده است: «خَصْلَتَانِ لَیْسَ فَوْقَهُمَا شَیْ ءٌ اَلْإِیمَانُ بِاللَّهِ وَ نَفْعُ اَلْإِخْوَانِ؛ دو خصلت است که چیزی برتر از آن دو نباشد: ایمان به خدا و سود رساندن به برادران»، پس هیچ عملی مهم‌تر از خدمت به مردم نیست. همان‌طور که قرآن به اهمیت نیکوکاری و کمک به مردم اشاره کرده است، این‌طور نیست که عارفی گوشه خانه و به دور از مردم و خدمت به مردم، فقط در نماز و عبادت باشد و از مردم هم منزوی و کاری به خلق نداشته باشد.

امیرمحسن سلطان‌احمدی