کد خبر: ۴۱۱۶۸۰۴

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۴۰۱ - ۰۸:۳۹

واقعیت خبر الزام دستگاه‌ها به آموزش قرآن به کارکنان چیست؟

هرچند خبر الزام برخی دستگاه‌ها و وزارتخانه‌ها به آموزش قرآن به کارکنان خود بازتاب زیادی داشته اما با بررسی سوابق مسئله و جایگاه حقوقی فراکسیون قرآن و عترت در مجلس واقعیت خبر روشن ‌می‌شود.

به گزارش ایکنا، طی روزهای گذشته خبری با تیتر «طرح جدید مجلس؛ ۴ وزارتخانه مکلف شدند به همه افراد تحت اختیار خود آموزش روخوانی قرآن دهند» به نقل از حجت‌الاسلام والمسلمین نصرالله پژمان‌فر، رئيس فراکسیون قرآن و عترت مجلس شورای اسلامی به طور گسترده در برخی شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها منتشر شد و به تبع آن برخی رسانه‌های خارج از کشور نیز با ادبیات کاملا شیطنت‌آمیز و با هدف تحریک مخاطب، اقدام به باز نشر آن کردند.

بررسی سخنان و دیدگاه‌های قبلی رئیس فراکسیون قرآن و عترت مجلس که در چند جلسه اخیر این فراکسیون با وزرای فرهنگ و ارشاد اسلامی و آموزش و پرورش، دبیر سابق شورای عالی انقلاب فرهنگی و رئیس سازمان و صدا و سیما نمود بیشتری داشت و همچنین جایگاه حقوقی فراکسیون نشان می‌دهد که در انتشار خبر و باز نشر آن سوءبرداشت و البته شیطنت صورت گرفته است.

ححت‌الاسلام پژمان‌فر چنانچه در همین خبر نیز منتشر شده، نسبت به امر ریشه‌کنی بی‌سوادی قرآنی در کشور اهتمام ویژه‌ای دارد و همواره از اولویت‌های این فراکسیون در دوره‌هایی که وی ریاست آن را برعهده داشته، تلاش برای کسب توانمندی روخوانی و روانخوانی قرآن کریم در اقشار مختلف بوده است.

به طور مثال وی در نشست فراکسیون قرآن با دبیر سابق شورای عالی انقلاب فرهنگی و جمعی از معاونان این شورا به ضعف آموزش و پرورش در حوزه آموزش و فراگیری قرآن اشاره و تصریح می‌کند: وضعیت آموزش روخوانی و تجوید در آموزش و پرورش اصلاً خوب نیست. بیش از ۷۲۰ ساعت(یا به عبارت دیگر ۶۲۰ ساعت) دوره آموزشی از ابتدایی تا دیپلم برگزار می‌شود اما بیش از ۶۰ درصد دانش‌‎آموزان در روخوانی ساده قرآن مشکل دارند چه برسد به درک مفاهیم قرآنی، و این اصلاً خبر خوبی نیست. وی همین نقد را به نظام آموزش عالی دارد و از ضعف دانشجویان در روخوانی و روانخوانی قرآن بارها گلایه کرده است.

خلاصه سخن در این بخش اینکه بحث آموزش قرآن در دستگاه‌ها بیشتر یک مطالبه از سوی خانه ملت و فراکسیون قرآن است و هیچ سخنی از تهیه و تدوین طرحی در مجلس در این ارتباط مطرح نیست و هیچ یک از اعضای فراکسیون نیز درباره آن بحثی مطرح نکرده‌اند.

نکته دیگر اینکه با عنایت به جایگاه حقوقی فراکسیون‌ها، اساسا فراکسیون قرآن در جایگاهی نیست که دستورالعملی را به عنوان الزام به دستگاه‌ها ابلاغ کند، بلکه به عنوان جایگاه مشورتی دیدگاه‌ها را منتقل می‌کند و از حیث نظارتی نیز می‌تواند عملکرد دستگاه‌ها را رصد و آن‌ها را ملزم به پاسخ‌گویی کند. به عبارت دیگر، ورود فراکسیون قرآن و عترت به بحث ریشه‌کنی بی‌سوادی قرآنی از جایگاه مطالبه‌گری و البته نظارتی نمایندگان است.

مجتبی برزگری