کد خبر: ۴۱۲۴۱۹۰

تاریخ: ۰۶ اسفند ۱۴۰۱ - ۰۸:۳۶

حضرت ابوالفضل(ع) و ولایت‌مداری تا سر حد جان

عضو هیئت علمی گروه معارف دانشگاه لرستان با اشاره به اینکه حضرت عباس(ع) در دفاع از ولایت و حفظ اسلام تا سر حد جان پیش می‌رود، گفت: آن حضرت ولایت‌مداری را مقدم بر جان خود می‌داند و در این راه شربت شهادت را نوشید.

حجت‌الاسلام محمدرضا خدایی، عضو هیئت علمی گروه آموزشی معارف و فلسفه اسلامی دانشگاه لرستان در گفت‌وگو با ایکنا از لرستان با تبریک اعیاد ماه شعبان و سالروز ولادت حضرت ابوالفضل‌العباس(ع) اظهار کرد: ائمه اطهار(ع) به‌عنوان هادیان جامعه و مرجعیت دینی در عصر و زمان خود برای پاسداری از اسلام و سیره رسول خدا(ص) تلاش کرده تا جامعه را از بدعت‌ها رهایی بخشیده و مکتب فکری مبتنی بر توحید را پایه‌گذاری کنند.

وی با بیان اینکه ائمه اطهار(ع) برای ترویج و تبلیغ مکتب مترقی اسلام و احیای سنت پیامبر خدا(ص) از تمام ظرفیت‌ها استفاده می‌کردند، اضافه کرد: ائمه معصومین(ع)، در راه انجام رسالت از ظرفیت مسلمانان و صحابه خود استفاده می‌کردند که در این راه افرادی از اقوام مختلف به‌عنوان یاران باوفا یا صحابه، تا سر حد جان جنگیدند و جان خود را نیز فدا کردند.

خدایی با یادآوری اینکه در بین یاران و پیروان نظام امامت حضرت ابوالفضل(ع) فرزند امام علی(ع) نقشی برجسته و اثرگذار دارد، گفت: قمر بنی‌هاشم در طول زندگی با برکت خود سه امام معصوم را درک کرده و در عاشورای سال ۶۱ در رکاب ولی زمان خود حضرت امام حسین(ع) به فیض عظمای شهادت نائل آمده است.

عضو هیئت علمی گروه آموزشی معارف و فلسفه اسلامی دانشگاه لرستان با اشاره به برجستگی و تجلی خضوع حضرت عباس(ع) در برابر امام زمان خویش که برگرفته از پرورش‌یافتگی آن حضرت در دامان اهل‌ بیت عصمت و طهارت(ع) دارد، گفت: قمر بنی‌هاشم در دوره حکومت مولای متقیان در جنگ‌های آن حضرت علی‌رغم اینکه خردسال است در عرصه جنگ حضور دارد و در عصر امامت امام دوم شیعیان همراه آن حضرت بوده، چراکه پرورش یافتن در دامان خانه امیرمؤمنان به او آموخته بود که همواره و در هر شرایطی باید مطیع امام زمان خود باشد و همراه با او حرکت کند.

وی با یادآوری اینکه طبق صلح امام حسن(ع) بعد از مرگ معاویه نمی‌بایست یزید خلیفه مسلمین باشد، اضافه کرد: امویان تفکر طاغوتی داشتند و از جهت دیگری از بین بردن و مقابله با تفکر طاغوتی یکی از راهبردها و اندیشه‌های مبنایی اسلامی و برآمده از قرآن، سیره نبوی و علوی است و در آن زمان امام حسین(ع) راهی جز مقابله با تفکر طاغوتی ندارد و به عرصه می‌آید و در این راه جز انسان‌های اندکی نظیر ابوالفضل‌العباس(ع) بسیاری از انسان‌ها او را یاری نکردند.

این کارشناس مذهبی با بیان اینکه عشق، ارادت و رابطه امام حسین(ع) با حضرت ابوالفضل‌العباس(ع) در بسیاری از متون تاریخی بیان شده و نقش آن حضرت در کربلا برجسته است، ادامه داد: قمر بنی‌هاشم با درک صحیح، معرفت و بصیرت دل در گرو سید و سالار شهیدان نهاد و با نگاهی به تاریخ عاشورا می‌توان به این نتیجه رسید که نقش و جایگاه ابوالفضل(ع) در این قضیه بسیار اساسی و ماندگار است.

عضو هیئت علمی گروه آموزشی معارف و فلسفه اسلامی دانشگاه لرستان با بیان اینکه عشق مردم به حضرت عباس(ع)، قسم خوردن به او و باب‌الحوائج دانستن آن حضرت را می‌توان نشان از جایگاه والای قمر منیر بنی‌هاشم در قیام عاشورا توصیف کرد، گفت: صفاتی مانند شجاعت، ایمان به خدا، صبر، اراده، مهربانی و وفاداری را می‌توان به آن حضرت نسبت داد.

وی با بیان اینکه یکی از اوصافی که در خصوص سیره حضرت عباس(ع) و نقش ایشان در عاشورا قابل درک است، وفاداری آن حضرت به تمام معناست، اظهار کرد: حضرت ابوالفضل(ع) با رشادت‌های خود در عاشورا درس وفاداری به دین، وفاداری به امت، به برادر و به امام خود را به ما می‌دهد. معمولاً انسان‌ها در لحظه خطر در پی فرصتی برای نجات خود از معرکه می‌گردند، اما حضرت عباس(ع) با تمام وجود و عشق و بصیرت مثال‌زدنی پا در معرکه می‌گذارد، چراکه برای آن حضرت دفاع از ولایت و استمرار اسلام اولویت اول و مقدم بر جان بوده است.

خدایی با اشاره به اینکه با بستن آب بر روی اهل حرم امام حسین(ع)، حضرت ابوالفضل(ع) به امر امام برای رساندن آب به کودکان، زنان و مردان حاضر در قیام عاشورا، روانه آب فرات می‌شود و در این راه شربت شهادت را می‌نوشد، ادامه داد: علمدار کربلا بر لب آب فرات است، اما هرگز قبل از رساندن آب به خیمه، حتی یک جرعه ننوشید. آن حضرت در هنگام نبرد با دشمن رجزخوانی می‌کرد و می‌فرمود به خدا قسم اگر دست راستم قطع شود من همیشه از دین و امام خود که دارای یقین است، حمایت می‌کنم.

عضو هیئت علمی گروه آموزشی معارف و فلسفه اسلامی دانشگاه لرستان با یادآوری اینکه علمدار کربلا را می‌توان تجسم وفاداری به مکتب امام و ولایت دانست، گفت: سیره و شخصیت حضرت عباس(ع) این دست را به ما می‌دهد که انسان وفادار به دین و ولایت؛ در لحظه نیاز از بذل جان دریغ نمی‌کند، حتی به افراد دیگری که وفادار به مکتب هستند فکر می‌کند و تا فرجام شهادت هم پیش می‌رود.