کد خبر: ۴۱۴۹۷۰۹

تاریخ: ۰۲ تير ۱۴۰۲ - ۱۳:۴۰

در نخستین نشست «پلان زندگی» عنوان شد:

برخورد سینمای ایران با خانواده ایرانی منصفانه نبوده است

نخستین جلسه از سلسله نشست‌های «پلان زندگی» با محوریت بازنمایی خانواده در سینمای ایران با نمایش و نقد و بررسی فیلم سینمایی «کت‌چرمی» در بنیاد سینمایی فارابی برگزار شد.

به گزارش ایکنا به نقل از  روابط عمومی بنیاد سینمایی فارابی، فاطمه امجدیان مجری این مراسم ضمن خوشامدگویی به حاضرین، سالروز ازدواج آسمانی حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه زهرا(س) را تبریک گفت و عنوان کرد: روز بسیار خوبی برای برگزاری این برنامه انتخاب شده است چرا که خانواده مهمترین رکن جامعه است و بهترین خانواده از این ازدواج آسمانی شکل گرفت.

در ادامه این برنامه دکتر زهرا میرزایی دبیر سلسله نشست‌های «پلان زندگی» با تشریح دلایل برگزاری این نشست‌ها توسط بنیاد سینمایی فارابی گفت: نقش خانواده در سینما بر هیچ‌کس پوشیده نیست. امیدواریم این جمع پربرکت آغازی خوب برای اتفاقات بهتر باشد.

همچنین دکتر ابوالفضل اقبالی متخصص حوزه خانواده و دبیر علمی جشنواره گوهرشاد نیز در این برنامه گفت: معمولاً آن تصویری که از خانواده در سینمای ایران، تصویر شده، تصویر متزلزل و آسیب‌پذیر است که خیلی چیزها در جایگاه خودش قرار ندارد.

او ادامه داد: جایگاه مرد و پدر در سینمای ایران هم قابل تأمل است و اوج نگاه تخریبی به مردان و ضدیت با این جایگاه را اخیراً در یک فیلم دیده‌ایم. این تصویر خیلی اگزجره و غیر منصفانه است. این استاد دانشگاه و کارشناس مسائل خانواده ادامه داد: تصاویر مشابه دیگری در فیلم‌های دیگری از سینمای ایران دیده‌ایم مردی که چه در جایگاه شوهر و چه در جایگاه پدر، نقش مفید و سازنده را ایفا نمی‌کند و حتی در یک فضاهایی به خانواده و همسرش ظلم می‌کند و یا خیانت می‌کند. متأسفانه تصویر غالب از مردان در سینمای ایران اینگونه است.

اقبالی افزود: در این سال‌ها به یک دوگانه عجیب دامن زده شده است و گرفتار دوگانه زن مظلوم و مرد ظالم در فیلم‌ها شده‌ایم. این دوگانه‌ها و این صورت‌بندی تقابلی بین زن و مرد را در این سال‌ها در تعدادی از فیلم‌ها دیده می‌شود. معمولاً فیلمی مثل «یک حبه قند» که یک خانواده گسترده را روایت می‌کند یک اتفاق و استثنا است. تصویر غالب، تصویر یک خانواده هسته‌ای تک‌فرزند است. آن چیزی که سینمای ایران اصرار دارد روایت کند از یک خانواده ایرانی، یک خانواده هسته‌ای است نه یک خانواده گسترده‌ای که در آن کودک وجود دارد و پدربزرگ و مادربزرگ در آن هست.

او تأکید کرد: عشق در سینمای ایران، در یک فضای غالباً فراخانواده‌ای اتفاق می‌افتد و ما عشق زن و شوهری در سینمای ایران نداریم و یا اگر داریم کم است. این در حالی است که عشق زن و شوهری قابلیت دراماتیک دارد و عشق‌هایی که در سینما می‌بینیم عشق بی‌سروسامانی است. عشق‌هایی که عموماً ما در سینما شاهدش هستیم، عشق‌های یا قبل از ازدواج و یا عشق‌های دوست دختر و دوست پسری هستند.

اقبالی همچنین افزود: سینمای ایران به درستی و با انصاف، خانواده ایرانی را روایت نکرده است و کارنامه قابل قبولی در این زمینه نداشته است. شما نمی‌توانید خدمتی که خانواده به اجتماع و فرهنگ کرده نادیده بگیرید.

سیاه‌نمایی و فلاکت باید از ادبیات سینمای ما حذف شود

حسین میرزامحمدی کارگردان فیلم کت چرمی نیز در این نشست در پاسخ به سؤالی درباره سیاه‌نمایی در این فیلم گفت: ما در فیلم کت چرمی تأکیدی بر سیاه‌نمایی نداشتیم. قبلاً هم گفته‌ام، دو واژه باید از ادبیات مسئولان و سینماگران ما حذف شود. اول واژه سیاه‌نمایی از ادبیات مسئولان و دوم واژه‌های نکبت و فلاکت از ادبیات فیلمساز باید حذف شود. اگر این واژه‌ها از ادبیات سینماگران و مدیران حذف شود. در این صورت سینمای ایران این ظرفیت را دارد که به شکل گسترده‌ای به آسیب‌های اجتماعی بپردازد.

او تأکید کرد: سینمای اجتماعی سایه‌روشن است. نه باید سیاه سیاه و نه باید سفید سفید باشد. سینمای اجتماعی یک جاهایی تلخ و یک جاهایی شیرین است. قهرمان فیلم کت چرمی در فیلم، دو سفر انجام می‌دهد. یک سفر برای پیدا کردن پشت پرده ماجراها و اتفاقاتی که در فیلم رخ می‌دهد و دیگری سفر درونی و آشتی کردن با خود است.

میرزامحمدی در پاسخ به سؤالی درباره این حس در فیلم وجود دارد که گویا می‌خواسته به همه آسیب‌های اجتماعی بپردازد، تأکید کرد: ما قصد نداشتیم همه آسیب‌های اجتماعی را در فیلم بریزیم و در حد توان به چند آسیب مهم پرداختیم.

کت چرمی هیچ ربطی به مرد بازنده ندارد

کارگردان فیلم «کت چرمی» همچنین در پاسخ به سؤالی درباره شباهت این فیلم و فیلم «مرد بازنده» گفت: بارها این نکته را عنوان کردم وقتی فیلمنامه را بردم دفتر کامران حجازی، هنوز خبری از «مرد بازنده» نبود. وجود مثلث جواد عزتی، محمدحسین مهدویان و کامران حجازی شاید به این شائبه شبیه بودن «کت چرمی» و «مرد بازنده» دامن زده است وگرنه این فیلم هیچ ربطی به مرد بازنده ندارد.

او افزود: ما تنوع ژانری در سینمای ایران نداریم و این نداشتن تنوع ژانری باعث شده اگر دو تا فیلم ازنظر موضوعی شبیه به هم باشند، این شائبه به وجود بیاید که شباهت محتوایی دارند. زبان بصری من و محمدحسین مهدویان باهم فرق دارد و تفاوت‌های بسیار زیادی بین «مرد بازنده» و «کت چرمی» وجود دارد.

کارگردان فیلم «کت چرمی» در بخش دیگری از اظهارات خود گفت: در صحبت‌هایی که با مدیر فیلمبرداری فیلم داشتم تصمیم گرفتیم یک زبان تصویری دیگری را برای فیلم انتخاب کنیم  به خاطر همین، سراغ دوربین روی دست و لنزهای تله و... نرفتیم و نخواستیم کارگردانی و تصویر را به رخ بکشیم و یک داستان تعریف کنیم و فقط قصه یکی بود و یکی نبود را بگوییم.

او افزود: من سینما را در خارج از ایران خوانده‌ام. تز دکترای من تأثیر فستیوال‌های غربی بر سینمای خاورمیانه بود. یکی از معضلات سینمای ایران فستیوال‌های غربی هستند. من ۶۰ الی ۷۰ فستیوال غربی رفته‌ام ولی هیج گاه نخواستم بر اساس ذائقه آنها فیلم بسازم. معیار آنها برای پذیرش فیلم‌ها در جشنواره‌ها این است که هرچه قدر بدبخت‌تر و توسری‌خورتر باشی بیشتر مورد استقبال قرار می‌گیرد. هیچ‌وقت نخواستم با معیارهای جشنواره‌های غربی بسازم.

بر اساس این گزارش در پایان این برنامه، از کارگردان و بازیگر فیلم «کت چرمی» تقدیر شد.

سلسله نشست‌های «پلان زندگی» توسط بنیاد سینمایی فارابی و با همکاری فعالان حوزه خانواده برگزار می‌شود.