کد خبر: ۴۱۵۳۰۲۸

تاریخ: ۱۵ تير ۱۴۰۲ - ۰۹:۲۸

گردشگری مذهبی در قزوین/ ۵

زیارت و سیاحت در امامزاده اباذر قزوین

امامزاده اباذر قزوین در مرداد ۱۳۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این امامزاده در دهستان اقبال شرقی قزوین است و برای رسیدن به این مقبره باید از پله‌های سنگی كه در كنار جاده واقع شده است بالا رفت.

به گزارش ایکنا از قزوین، بقعه امامزاده اباذر (ع) در ۱۷ کیلومتری شمال شرقی بخش مرکزی قزوین و در میان بافت مسکونی روستای «دربند» در ناحیه‌ای کوهستانی و خوش آب و هوا قرار دارد، این امامزاده كه به «امامزاده سه فرسخی» نیز شهرت دارد، فرزند امام جعفر صادق (ع) است ولی برخی او را از علمای بزرگ زمان خود می‌دانند.

حمدالله مستوفی مورخ بزرگ قرن هفتم درباره امامزاده اباذر گفته است: «... و گورهای متبرکه است نزدیک دربند آشنستان و آن مزار را هیبتی تمام است.» بقعه از سنگ‌های كوهی ساخته شده و کتیبه‌ها و کاشی‌کاری آن متعلق به قرن‌های هفتم تا سیزدهم است. امامزاده اباذر در مرداد ۱۳۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

روستای امامزاده اباذر به‌ محلی برای گردشگری مذهبی معروف است و در تمامی ایام سال به ویژه فصول بهار و تابستان پذیرای زائرانی از نقاط مختلف استان قزوین است که هر دو هدف زیارت و سیاحت را بهانه کرده و خود را به این فضای معنوی دلنشین رسانده‌اند. صحن روباز در ارتفاع کوه، طاقی‌ها و حجره‌های اطراف صحن، فضایی دنج و زیبا است که همراه با آب و هوایی پاک و کوهستانی ساعات خوشی را برای زائران این امامزاده رقم می‌زند.

روزهای پنجشنبه و جمعه اوج حضور مردم در این امامزاده و فضای مهیا شده در اطراف آن را شاهد هستیم. اگرچه معادن موجود در نزدیکی روستا مسیر تردد را قدری نامناسب کرده اما ویژگی گردشگری معنوی آن سبب شده مسئولین رسیدگی دوره‌ای به مسیر دسترسی به امامزاده را در دستور کار خود داشته باشند.

بقعه‌ امامزاده اباذر در استان قزوین، شهرستان قزوین، بخش مرکزی، دهستان اقبال شرقی و در روستای امامزاده اباذر است. برای رسیدن به این مقبره باید از پله‌های سنگی كه در كنار جاده واقع شده است بالا رفت.

به جز ضریح امامزاده در گوشه شمال شرقی بقعه، سنگ قبر مکعب مستطیلی با نقوش و خطوط برجسته قرار دارد و متعلق به صدرالدین احمد خالدی ملقب به صدر جهان، وزیر غازان خان و از خاندان خالدیان قزوین است.

آب انبار امامزاده اباذر هم مربوط به دوره قاجار است که در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۲۵۸۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.